ΚΑΤΙ φταίει, κάτι δεν πάει καλά και δεν υπάρχει μέρα που να μην καταγράφονται παραβατικές συμπεριφορές ανηλίκων.
ΤΟ φαινόμενο έχει πάρει μορφή επιδημίας και αντί οι εγκληματικές δράσεις να υποχωρούν αυξάνονται ολοένα και περισσότερο.
ΑΛΛΟΤΕ με τη σύσταση συμμοριών, άλλοτε ομάδων, άλλοτε κατά μόνας, η βία μεταξύ ανηλίκων βρίσκεται σε έξαρση, προκαλώντας την έντονη ανησυχία της κοινωνίας, η οποία παρακολουθεί πλέον με κομμένη την ανάσα τραγικά συμβάντα, ορισμένα εκ των οποίων οδηγούν μέχρι και στον θάνατο.
ΤΟ φαινόμενο δεν έχει τοπικά χαρακτηριστικά, επεκτάθηκε σ’ όλη την Ελλάδα και μεταξύ των άλλων περιοχών συγκαταλέγεται και η Ήπειρος, δυστυχώς με πολλά καταμετρημένα περιστατικά.
ΔΕΝ υπάρχει μέρα που στα αστυνομικά δελτία Τύπου που λαμβάνουμε να μην υπάρχει σύλληψη ανηλίκου είτε για κλοπές είτε για χρήση ναρκωτικών είτε για τσακωμούς είτε για συμμετοχή σε οργανωμένο έγκλημα.
ΑΠΟ το φαινόμενο δεν εξαιρείται βεβαίως η Άρτα που μάλιστα βρίσκεται πολύ ψηλά στον δείκτη της παραβατικότητας.
ΑΣ σταθούμε στο πιο πρόσφατο που σημειώθηκε το περασμένο Σάββατο στην γειτονική Πρέβεζα.
ΕΞΙ ανήλικοι, αναφέρει το αστυνομικό δελτίο, εξαπέλυσαν άγρια επίθεση σε βάρος τριών άλλων ανηλίκων και μάλιστα κατά την διάρκεια του επεισοδίου ένας από τους δράστες χρησιμοποίησε μαχαίρι προκαλώντας αμυχή σε έναν από τους ανήλικους.
ΤΗΝ ίδια στιγμή ένας άλλος από την ομάδα των επιτιθέμενων επιχείρησε να αφαιρέσει με τη βία την μπλούζα ενός δεύτερου ανήλικου θύματος. Και οι έξι συνελήφθησαν και κοντά σ’ αυτούς οι γονείς των κατηγορουμένων για το αδίκημα παραμέλησης της εποπτείας τους.
ΠΑΡΟΜΟΙΑ περιστατικά έχουν πάρει το φως της δημοσιότητας και σε άλλες πόλεις, με τις εικόνες των τηλεοπτικών Μέσων Ενημέρωσης που δείχνουν τις χειροπέδες στα χέρια τους να μην παραδειγματίζουν άλλους υποψήφιους για τέλεση εγκληματικών πράξεων.
ΜΙΛΑΜΕ για παιδιά στις ίδιες πόλεις που αντί να αναζητούν την φιλία, την παρέα για να κουβεντιάζουν για τα όνειρά τους, την συλλογική ευγενή δράση, τις βόλτες, την αλληλοστήριξη σε θέματα που είναι εύλογο να τα απασχολούν, τσακώνονται, δέρνονται, βγάζουν σουγιάδες και μαχαίρια, καταφέρνουν μπουνιές το ένα στο άλλο, ενώ δεν διστάζουν να κλωτσούν ακόμα και όταν οι πιο αδύναμοι πέφτουν κάτω.
ΥΠΑΡΧΕΙ μεγάλη αγριότητα εκεί έξω στην κοινωνία, φαίνεται πως πλέον κανένας και για τίποτε δεν σηκώνει μύγα στο σπαθί του, αρκεί μια από αφέλεια ίσως περίεργη ματιά να προκαλέσει «πόλεμο».
ΚΑΙ η οικογένεια αλήθεια τι κάνει, βρίσκεται κοντά στα παιδιά της, κουβεντιάζει μαζί τους, προσπαθεί να προτείνει λύσεις σε τυχόν προβληματισμούς και αδιέξοδα, προφέρει τις λέξεις «ευπρέπεια», «ήθος», «αρετή», «σεμνότητα», «αγάπη», «συλλογικότητα», «αλληλεγγύη», «ψυχραιμία»;
ΤΑ κάνει όλα αυτά ή μήπως έχει χαθεί στον κόσμο του κινητού, του facebook, του ίνσταγκραμ και του διαδικτύου;
ΣΗΚΩΝΕΙ ψηλά τη ματιά ώστε να αποτραβηχθεί από τις οθόνες, μικρές και μεγάλες, για να δει που βρίσκεται το παιδί, πού πάει και πώς συμπεριφέρεται, νοιάζεται, αγωνιά, ανησυχεί;
ΒΕΒΑΙΩΣ και δεν ανήκουν όλα τα παιδιά στην περιγραφόμενη κατηγορία, όμως τα λέμε γιατί θέλουμε όλα τα παιδιά… να παραμείνουν παιδιά.