ΤΟ παραδέχονταν όλοι ή μήπως «όχι»; Δεν παραδέχονταν πως άμα φύγει ο Τσίπρας πάει… διαλύθηκε ο ΣΥΡΙΖΑ; Η επιβεβαίωση ήρθε μετά την αποχώρησή του από την προεδρία του κόμματος όταν και επήλθε η μεγάλη διάσπαση. Έκτοτε οι δημοσκοπήσεις έγραψαν ποσοστά γύρω στο 5%, και σήμερα έμπα ψυχή έβγα ψυχή. Δηλαδή στο όριο για τη Βουλή. Όπως παλιά. Ως εκ τούτου την δυναμική ο ΣΥΡΙΖΑ απέκτησε ελέω Αλέξη Τσίπρα καταφέρνοντας μάλιστα να γίνει κυβέρνηση.
ΕΝΔΕΧΟΜΕΝΩΣ πολλοί να μην είναι υπέρμαχοι των προσωποκεντρικών αρχηγικών κομμάτων, όμως άλλο η επιθυμία και άλλο η πραγματική πολιτική ζωή. Ιδού το πρόσφατο παράδειγμα. Ο πρώην πρωθυπουργός ανακοίνωσε την ίδρυση του κόμματος «ΕΛΑΣ» και μάνι μάνι οι δημοσκοπήσεις το φέρνουν στην δεύτερη θέση μετά τη ΝΔ. Η πλειονότητα του λαού φαίνεται καθαρά πως θέλει τον αρχηγό να διαθέτει «άστρο». Κάτι σαν τον κινηματογράφο δηλαδή.
ΣΤΗΝ ψηφοφορία της κεντρικής επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ η εισήγηση του Σωκράτη Φάμελλου ήταν πως «είμαστε δίπλα και μαζί με το εγχείρημα του Αλέξη Τσίπρα», η οποία εγκρίθηκε κατά πλειοψηφία. Παρόλο που η εσωκομματική αντιπολίτευση (ομάδα Πολάκη, Νίκου Παππά, Ρένας Δούρου) διαφώνησε ανοιχτά. Γιατί ποιος αφήνει τη μεγάλη τέντα να πάει σε τσαντίρι!
ΕΝ τω μεταξύ το επιτελείο του Αλέξη Τσίπρα διαμηνύει ότι στην ΕΛΑΣ δεν θα προσχωρήσουν συλλογικοί φορείς, αλλά μόνο μεμονωμένα πρόσωπα και αυτά υπό προϋποθέσεις. Μια απ’ αυτές είναι και η παραίτηση από την βουλευτική έδρα για τους εν ενεργεία βουλευτές. Είναι προφανώς εύλογο αυτό να προκαλεί προβληματισμό σε αρκετούς από αυτούς, ειδικά αν κληθούν σε παραίτηση μέχρι τον Σεπτέμβριο και οι εκλογές διεξαχθούν παραδείγματος χάρη την άνοιξη του 2027. Ένα δίλημμα ως εκ τούτου υπάρχει. Θα επιλέξουν την σύντομη υπόλοιπη θητεία έως τις εκλογές ή το μακροβιότερο μέλλον, υπό την προϋπόθεση βέβαια ότι θα εκλεγούν ξανά βουλευτές; Βασανιστική πάντως η σκέψη.
Η εμφάνιση της «ΕΛΑΣ» (Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη) δημιουργεί παράλληλα αλυσιδωτές εξελίξεις σε σχήματα και κόμματα που προέκυψαν από τον κατακερματισμό του ΣΥΡΙΖΑ. Επήλθε ήδη κατάργηση του «Κόσμος» του Πέτρου Κόκκαλη και διάπσαση της Νέας Αριστεράς, ενώ ΣΥΡΙΖΑ, Νέα Αριστερά και Δημοκράτες του Στέφανου Κασσελάκη, δημοσκοπικά τουλάχιστον, δείχνουν να «εξαερώνονται». Πας, επομένως, εύκολα σε μια μάχη που εκ των προτέρων φαίνεται να είναι χαμένη; Εκτός κι αν επιθυμούν μόνο την καταγραφή.
ΠΑΡΑ την δυσκολία επιβίωσης πλέον του ΣΥΡΙΖΑ, οι τρεις ομάδες επιμένουν να ανθίστανται. Στην κεντρική επιτροπή ο Παύλος Πολάκης είπε ότι «ο ΣΥΡΙΖΑ δεν χαρίζεται σε κανέναν». Ο Νίκος Παππάς μίλησε για «σχέδιο ακύρωσης του κόμματος». Και η Ρένα Δούρου διαμαρτυρήθηκε ότι «μας πετάτε σαν τα σκυλιά και δεν μας πρέπει». Υπάρχουν αυτές οι τρεις ομάδες, υπάρχει ωστόσο και η πλειοψηφία που βλέπει την προσωπική πολιτική επιβίωση από θέση κοινοβουλευτικής εκπροσώπησης να μετεωρίζεται. Και είναι η πλειοψηφία. Που ήδη αποφάσισε με ποιόν θα πάει και ποιόν θα αφήσει…
…ΕΚΕΙ δηλαδή που πάει και το μεγάλο ρεύμα των ψηφοφόρων του άλλοτε κραταιού ΣΥΡΙΖΑ. Εκεί απ’ όπου μπορούν να αντλήσουν ψήφους για να κρατήσουν ζωντανή την ελπίδα επανεκλογής. Ξέροντας καλά, βεβαίως, σε ποιόν οφείλουν την αναγνωρισιμότητά τους. Είναι δηλαδή αυτό που είχε πει για τον Ανδρέα Παπανδρέου ο τότε βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Γιώργος Κατσιφάρας. Πώς «αν δεν υπήρχε δεν θα μάς ήξερε ούτε ο θυρωρός της πολυκατοικίας μας».
ΓΕΡΟ, λοιπόν, το ταρακούνημα στον χώρο της κεντροαριστεράς και τώρα περιμένουμε να δούμε αν τα «Ρίχτερ» θα χτυπήσουν και την κεντροδεξιά. Κεντρικό πρόσωπο ως προς αυτό είναι ο πρώην πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς, ο οποίος ποτέ έως τώρα δεν διέψευσε ότι θα ιδρύσει νέο κόμμα. Σε κάθε περίπτωση η κινούμενη πολιτική άμμος πάει σαν το εκκρεμές και μένει να δούμε σε ποιους επιφυλάσσει, λόφους και λοφίσκους.
ΚΑΙ πάμε στα αμιγώς δικά μας και πιο συγκεκριμένα στην συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου Δήμου Αρταίων της περασμένης Τετάρτης, χαρακτηριστική της οποίας ήταν η αποτυχία της πλειοψηφίας να μαζέψει τα ασυμμάζευτα.
Ο επικεφαλής της «Αρτινών Συνεργασία» Χρήστος Τσιρογιάννης και λίγο αργότερα η επικεφαλής της «Ριζοσπαστικής Δημοτικής Αλλαγής» Βάσω Αμπελογιάννη, ζήτησαν να μάθουν για την πορεία της οριστικής μελέτης για την οριοθέτηση και αντιπλημμυρική θωράκιση της πόλης Άρτας έως την εκβολή του Αράχθου στον Αμβρακικό. Ο κ. Τσιρογιάννης αίφνης που τα ψάχνει αρκετά κάτι τέτοια έκανε λόγο για νέα παράταση για 18 επιπλέον μήνες. Τουτέστιν ήμουνα νιός και γέρασα.
ΑΥΤΟ που θυμόμαστε για το εν λόγω θέμα ήταν οι πανηγυρικές ανακοινώσεις, δίχως μάλιστα να κρατάνε έστω κατ’ ελάχιστο κάποιο μικρό καλάθι, από πλευράς της Δημοτικής Αρχής ότι η μελέτη θα είναι έτοιμη κάπου 13 με 16 Μαΐου. Ο δήμαρχος Χριστόφορος Σιαφάκας που έδειχνε μεν να βρίσκεται σε αμηχανία όμως βρήκε κάτι άλλο να απαντήσει. Ότι δηλαδή «δεν φτιάχνουμε εμείς τις μελέτες για να ξέρουμε επακριβώς πότε θα είναι έτοιμες…». Ξέχασε τους πανηγυρισμούς, ξέχασε τις τυμπανοκρουσίες, τα ξέχασε όλα. Κατά την προσφιλή του μέθοδο φυσικά.
ΘΑ μπορούσε να συμφωνήσει κανείς περί της ελλείψεως πολιτισμού από ορισμένους που είτε κλέβουν λουλούδια από τα παρτέρια, είτε βανδαλίζουν διάφορους κοινόχρηστους χώρους, είτε επιδεικνύουν ασέβεια απέναντι στις πλατείες κλπ, όμως αυτό που ανακοίνωσε ως ιδέα ο κ. Σιαφάκας μάλλον θα πρέπει να το σκεφτεί πολύ πιο σοβαρά. Είπε, λοιπόν, ότι για να αντιμετωπιστούν τέτοια φαινόμενα εξετάζεται το ενδεχόμενο να τοποθετηθούν κάμερες. Μήπως όμως αυτό προσκρούει σε προσωπικά δεδομένα; Μήπως παραβιάζεται η ιδιωτικότητα;
ΓΝΩΡΙΖΟΝΤΑΣ επί παραδείγματι ότι στην τάδε πλατεία υπάρχουν κάμερες, πόσο ελεύθερος μπορεί να αισθάνεται κάποιος που δεν έχει στο αίμα του την παρανομία, όταν θα νιώθει ότι βρίσκεται ζωντανά σε κοινή θέα; Και ποιος ρώτησε αν ένα ζευγαράκι που βρίσκεται αγκαλιά στο παγκάκι θέλει να γίνεται αντικείμενο θέασης μέσω καμερών; Πολύ περισσότερο μάλιστα όταν ζούμε σε μικρή και κλειστή κοινωνία; Τί θα του απαντήσουν αν την άλλη μέρα ακούσει ότι «σας είδαμε στην πλατεία»; Θέλει προσοχή αυτό.
ΚΑΛΗΜΕΡΑ σας
