«Εδώ είμαι, εσείς δεν με βλέπετε, έχω τις δικές μου λυκόστρατες. Μην με φοβάστε, δεν είμαι κακός και δεν θα φάω τη γιαγιά. Το πολύ – πολύ να την πάρω αγκαζέ για να πάμε παρέα μέχρι το δάσος. Να ξέρετε όμως ότι πεινάω πολύ.

Για αιώνες ζούσα στα απόκρημνα των βουνών και έτρωγα προβατάκια. Τώρα εκεί πάνω συναντάς την απόλυτη ερημιά. Οι βλάχοι με τα κοπάδια τους εξαφανίστηκαν. Κι έτσι, εγώ, είμαι αναγκασμένος να κατεβαίνω στα χωριά σας για να αρπάζω ένα μεράδι τροφής. Πως αλλιώς εγώ να ζήσω; Σίγουρα, θα με συνηθίσετε από δω και πέρα».
Δεν είναι λόγια που γράφτηκαν από παραμυθάδες. Είναι μία πραγματικότητα, που πρέπει να τη δούμε. Η φύση διαταράχθηκε και ο λογαριασμός στον άνθρωπο έτοιμος στο «ταμείο». Οι τσελιγκάδες εγκατέλειψαν τα βοσκοτόπια των βουνών και τα άγρια σαρκοφάγα ξέμειναν από φαΐ. Οι δραματικά λιγότερες αγροτικές δραστηριότητες και οι εγκαταλελειμμένες εκτάσεις έχουν επιτρέψει στους λύκους να επεκτείνουν το πεδίο δράσης τους. Τώρα είναι κοντά μας και συχνά θα τους βλέπουμε.
Στη χώρα μας, ως γνωστόν, ο λύκος είναι προστατευόμενο είδος. Τα στοιχεία δείχνουν κατακόρυφη αύξηση του πληθυσμού του. Τα ζαρκάδια και τα άλλα θηλαστικά του δάσους έχασαν την ελευθερία και την ησυχία τους. Οι αγαπητοί κυνηγοί κλαίνε τα σκυλάκια τους που γίνονται κι αυτά θηράματα. Μέσα στη συνολική διατάραξη καταγράφεται κι ένα καλό: οι λύκοι κυνηγούν τα αγριογούρουνα, με συνέπεια να ελέγχεται ο πληθυσμός τους με φυσικό τρόπο. Εχθρός τους είναι μόνο ο άνθρωπος.
Όπως αναφέρει η βιβλιογραφία, εμφανίστηκε στη γη πριν από ενάμισι εκατομμύριο χρόνια. Ο Μεσογειακός λύκος έχει χρώμα καφέ ή γκρίζο. Οι αντοχές του είναι τεράστιες, αφού είναι σε θέση να κυνηγά αδιάκοπα για είκοσι τέσσερις ώρες. Ζει από επτά έως δεκάξι χρόνια και μπορεί να αναπτύξει ταχύτητα πενήντα χιλιομέτρων την ώρα. Οσμίζεται το θήραμά του από πολύ μακριά και καταστρώνει στρατηγικό σχέδιο για να τα καταφέρει.
Η κοινωνική του οργάνωση μέσα στην αγέλη είναι αξιοθαύμαστη με πειθαρχία, ιεραρχία και συνεργασία. Όλα αυτά του δίνουν τη δυνατότητα να επιβιώνει και να είναι αόρατος από τον άνθρωπο. Όταν ουρλιάζει στην ερημιά τη νύχτα, δεν είναι ό,τι πιο ευχάριστο… Αποφεύγει την ανθρώπινη παρουσία κι όπως λένε οι βιολόγοι δεν αντιμετωπίζει εχθρικά τον άνθρωπο, εκτός… εάν. Λέω εγώ τώρα. Καλύτερα μη μας τύχει!
Στη συνείδησή μας ενσαρκώνει το κακό, τον δαίμονα, την αγριότητα και το σύμβολο του φόβου, γιατί έτσι μάθαμε από μικρά παιδιά. Η διασταύρωση σκόπιμα με σκύλους δημιούργησε τα υβρίδια που είναι επικίνδυνα, απρόβλεπτα και με αδυναμία ένταξης στην πανίδα του δάσους.
Ο Αρκτούρος στη Φλώρινα γέμισε από αιχμαλωτισμένα ζώα και υβρίδια. Το καταφύγιό του αποτελεί ένα καλό εργαλείο ενημέρωσης του κοινού με στόχο την εξάλειψη της αρνητικής εικόνας που έχει ο άνθρωπος για το λύκο και τον σημαντικό του ρόλο στη λειτουργία των οικοσυστημάτων. Και μέχρι να συμβεί αυτό, βοήθειά μας… Κι ούτε οι εναπομείναντες λιγοστοί κτηνοτρόφοι να περιμένουν αποζημιώσεις από τον ΕΛΓΑ.