Σκηνή 1η: Πάνω στον Τιτανικό. Στην πλώρη ο αέρας λυσσομανά, η βροχή χτυπά αλύπητα το καράβι κι ο Ντι Κάπριο αναφωνεί: «Πετάω»! Τι είχε συμβεί; Ο ερωτευμένος άνδρας, μουσκεμένος ως το κόκαλο, μόλις πήρε το πρώτο φιλί από την ποθητή του.
Σκηνή 2η: Η εμβληματική φωτογραφία τού ναύτη με την άγνωστη νοσηλεύτρια που τη φιλά στο στόμα εν μέσω επιδοκιμασιών του πλήθους, το οποίο παρακολουθεί χαμογελαστό το στιγμιότυπο με τη λήξη του δεύτερου παγκοσμίου πολέμου.
Σκηνή 3η: Το σκηνοθετημένο φιλί της ψευδαίσθησης και της υποκρισίας. Ο Κάρολος της Αγγλίας με την Νταϊάνα στο μπαλκόνι των ανακτόρων του Μπάκιγχαμ μετά το «γάμο τους».
Το πρώτο ερωτικό φιλί τού καθενός είναι η πιο καθαρή εικόνα που κουβαλά. Το πλάθει μέσα του όπως θέλει, το ανακαλεί κι έχει την αποκλειστικότητα σαν την υπογραφή. Μπορεί πολλά γεγονότα που του συνέβησαν να τα ξεχνά, το φιλί ποτέ. Το κρατά σαν λάβαρο στα βάθη της ψυχής του και συμβολίζει την αιωνιότητα.
Ταξιδεύει από χείλη σε χείλη, από αιώνα σε αιώνα, από ηλικία σε ηλικία. Καμιά λέξη και καμιά ομιλούμενη γλώσσα δεν μπορεί να εκφράσει τα συναισθήματα που προκαλεί. Ξορκίζει το θάνατο, είναι η θρησκεία των στομάτων και η σφραγίδα των σωμάτων που ενώνονται. Πυροδοτεί πάθη, ικανοποιεί τα πρωταρχικά ένστικτα, διεγείρει το σώμα, ξυπνά συναισθήματα, είναι το βαρόμετρο του έρω-τα, κοφτερό σαν μαχαίρι, είναι η θεία κοινωνία των ερωτευμένων. Εκφράζει επιθυμία που βγαίνει από την ωραία πύλη τού μέσα και του έξω κόσμου, εκφράζει πόθο και αισθησιασμό. Είναι η πρώτη ύλη για γευστικά ταξίδια αφήνοντας ουράνια αίσθηση. Είναι τραγούδι, χορός, πέταγμα, προσευχή, συγχώρεση, οφειλή, αλλά και φαρμάκι. Λέγεται ότι κάνει καλό στο ανοσοποιητικό σύστημα και η θερμότητά του… σκοτώνει όλα τα μικρόβια. Προσωπικά, δεν θα το έλεγα.
Και με πόσες άλλες μορφές το συναντάμε στην καθημερινότητα! Όπως: Στεγνό, ξινό, ψεύτικο, κάλπικο, του Ιούδα, κατά συνθήκη, βιαστικό, αργόσυρτο, πεταχτό, αναγνωριστικό, καταστροφικό, βρώμικο, του θανάτου, του αποχαιρετισμού, των σταθμών αναχώρησης και υποδοχής, του κινηματογράφου, το πληρωμένο, πατρικό, αδελφικό, στοργικό, πρωινό, ρουφηχτό, σπαρακτικό, μαγουλίσιο, αθώο παιδικό, αναστάσιμο, των πιστών στις εικόνες. Παράλειψη θα ήταν να μην αναφέρω το… καλύτερο όλων. Το σκορδάτο ή κρεμμυδάτο! Όταν έχει προηγηθεί λήψη τροφής πασπαλισμένη με σκόρδο και κρεμμύδι, που με ακρίβεια μαθηματική οδηγεί σε… λιποθυμικό επεισόδιο! Ή του ενός εκ των δύο ή και των δύο μαζί!
Κανείς δεν είπε μέχρι σήμερα ότι το φιλί απαιτεί ακαδημαϊκή εκπαίδευση, τεχνική ή θεϊκή εύνοια. Αρκεί το συναίσθημα και η ερωτική διάθεση. Η μοναξιά πάντοτε θα αποτελεί μία σκιά στη ζωή μας, καθότι ποτέ δεν είναι συνθήκη αρεστή. Την κάνουμε πέρα με λίγες μεζούρες φιλί κι ένα σφηνάκι αγκαλιά διαρκείας σε χώρο μισοσκόταδου, ακίνητοι ως ταπεινοί προσκυνητές. Και ποιος δεν θα επιθυμούσε ένα διαρκές, αλλά αυτό δεν δόθηκε ποτέ, όπως εύστοχα το αναφέρει η αείμνηστη ποιήτρια Κική Δημουλά.
Αξίζει, λοιπόν, να ζεις για ένα φιλί ολίγων δευτερολέπτων. Είμαστε άνθρωποι. Κανένα κοινωνικό δίκτυο δεν μπορεί να αντικαταστήσει την οικειότητα και την επαφή. Και μην πιστεύετε αυτούς που διαδίδουν ότι ο παράδεισος είναι για τους… αφίλητους.
