«Δεν ξέρω να το εξηγήσω», αλλά έχω την εντύπωση ότι ένας άνθρωπος που πίνει το κρασί του με λίγη ντομάτα και λίγες ελιές κάτω από τον ίσκιο ενός πλάτανου ή αντίκρυ στη θάλασσα, βρίσκεται πιο κοντά στο Θεό – και άρα στον εαυτό του – από εκείνον που τρώει αστακό παραγεμισμένο με τυρί μέσα σ’ ένα σφραγισμένο γυάλινο κτίριο με τη δροσιά του αιρκοντίσιον».
Ίσως κάποιος θεωρήσει υπερβολικές τις απόψεις αυτές του Οδυσσέα Ελύτη από τα «Ανοιχτά Χαρτιά». Είναι σχεδόν βέβαιο όμως ότι θα αλλάξει γνώμη αν δοκιμάσει τις ντομάτες τις οποίες μου φίλεψε ο εκδότης τού «ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ» και φίλος Βασίλης Παππάς, γιατί η παραγωγή του εφέτος είναι «δέκα με τόνο»! Με τον Βασίλη, εκτός των άλλων, μας συνδέει και η αγάπη μας για το μποστάνι και περνούμε αρκετές ώρες ανταλλάσσοντας απόψεις για την καλύτερη δυνατή ευδοκίμησή του, με επωδό πάντα πως δεν νιώθεις καλοκαίρι χωρίς ντομάτα «γεμάτη», νόστιμη και ευωδιαστή.
Και η πιο γλυκιά ντομάτα είναι αυτή που φτιάχνεις με τα χέρια σου και ποτίζεις με τον ιδρώτας σου, εκεί στη γενέθλια γη όπου συνεχίζεις εκείνη τη συναισθηματική γραμμή των βιοπαλαιστών γονιών σου που έγιναν ένα με τον ήλιο και τη βροχή, των γονιών σου που με τα ροζιασμένα τους χέρια σου άφησαν μια διαθήκη γραμμένη με περηφάνια, τιμιότητα, αγάπη και δάκρυ! Ευχαριστώ, Βασίλη!
Βασίλης Τάτσης