Στην Πρέβεζα ανεγείρεται το νέο Διοικητήριο, στην Άρτα ακόμα ψάχνουμε πού θα στεγαστούν οριστικά υπηρεσίες που εδώ και χρόνια είναι διασκορπισμένες σε ενοίκια, κοντέινερ και διάφορα κτίρια.
Έβλεπα τη φωτογραφία να διαφημίζεται στην σελίδα του περιφερειάρχη από το νέο Διοικητήριο που κατασκευάζεται στην Πρέβεζα. Ένα έργο που προχωρά και αποκτά μορφή. Αναπόφευκτα γεννάται το ερώτημα: Γιατί η Πρέβεζα μπορεί να βλέπει μπετά και σκαλωσιές κι εμείς να βλέπουμε κυρίως εξαγγελίες και συζητήσεις;
Δεν είναι θέμα ανταγωνισμού με τους γείτονες. Κάθε άλλο. Μακάρι να γίνονται έργα παντού στην Ήπειρο. Απλώς όταν βλέπεις ένα νέο Διοικητήριο να ανεγείρεται λίγα χιλιόμετρα μακριά, δεν μπορείς να μη σκεφτείς το γνωστό: «Άντε και στα δικά μας…». Αισθανόμαστε πολίτες β’ κατηγορίας όταν βλέπουμε έργα αλλού να ξεκινούν και τα δικά μας να είναι πάντα «στο σχεδιασμό», «στην ωρίμανση» ή «στη διεκδίκηση.
Μίλησα με φίλο που βρίσκεται αυτές τις ημέρες στην Κωνσταντινούπολη. Κάθισε σε καφέ στην πλατεία Ταξίμ, στην καρδιά μιας πόλης 20 εκατομμυρίων κατοίκων και νευρίασε που πλήρωσε τον καπουτσίνο… 4,50 ευρώ.
Του απάντησα με υπερηφάνεια: «Σιγά την Πόλη… τόσο τον πληρώνουμε κι εμείς στην Άρτα!». Τελικά, μάλλον η Άρτα μπήκε στις παγκόσμιες μητροπόλεις χωρίς να το καταλάβουμε. Ίδιες τιμές με την Ταξίμ, μόνο που εμείς αντί για τον Βόσπορο έχουμε τον Άραχθο, αντί για τα εκατομμύρια τουριστών έχουμε τον… Μήτσο που περνάει τρεις φορές από την πλατεία και αντί για παλάτια έχουμε… τα έργα του Open Mall.
Αν συνεχίσουμε έτσι, το επόμενο βήμα είναι να βάλουμε και ταμπέλα στην είσοδο της πόλης: «Welcome to Little Istanbul». Τουλάχιστον να ξέρει ο επισκέπτης γιατί πληρώνει τον καφέ σαν να είναι στην πλατεία Ταξίμ!
Κάποτε η είδηση ήταν ότι εγκαινιάστηκε ένα νέο σχολείο. Σήμερα η είδηση είναι ότι μπαίνει λουκέτο σε ακόμα δύο.
Το δημοτικό σχολείο Λουτροτόπου και το νηπιαγωγείο Παλαιοκάτουνου δεν καταργούνται επειδή τα κτίρια είναι παλιά ή ακατάλληλα. Καταργούνται γιατί δεν υπάρχουν πλέον αρκετά παιδιά. Κι αυτό είναι ίσως το πιο σκληρό μήνυμα για την Άρτα. Ένα σχολείο δεν είναι απλώς μια αίθουσα με θρανία. Είναι η ψυχή ενός χωριού. Όταν σταματά να ακούγεται το κουδούνι, σιγά – σιγά σβήνει και η καθημερινότητα.
Ακολουθούν το καφενείο, το παντοπωλείο, οι λιγοστοί νέοι που απομένουν και, τελικά, το ίδιο το χωριό. Το δημοτικό Λουτροτόπου και το νηπιαγωγείο Παλαιοκάτουνου είναι δύο ακόμα ηχηρά καμπανάκια ότι το δημογραφικό δεν είναι ένα πρόβλημα του μέλλοντος. Είναι η πραγματικότητα που ζούμε σήμερα. Η Άρτα δεν κινδυνεύει μόνο να χάσει κατοίκους. Κινδυνεύει να χάσει τα ίδια της τα χωριά. Και αυτό είναι ένα ζήτημα που δεν αφορά μόνο την εκπαίδευση. Αφορά το μέλλον ολόκληρου του τόπου.
Οι προληπτικές εξετάσεις και η ενημέρωση για την υγεία δεν πρέπει να έχουν ούτε κοινωνικά ούτε γεωγραφικά σύνορα.
Η πρωτοβουλία του Δήμου Αρταίων να επισκεφθεί τους οικισμούς Ρομά είναι μια υπενθύμιση ότι η πρόληψη έχει αξία μόνο όταν φτάνει σε όλους. Η υγεία δεν μπορεί να εξαρτάται από τον τόπο κατοικίας ή τις κοινωνικές συνθήκες. Μακάρι τέτοιες δράσεις να μην είναι περιστασιακές, αλλά να αποκτήσουν μόνιμο χαρακτήρα, γιατί η πρόληψη κοστίζει πάντα λιγότερο από τη θεραπεία και ωφελεί ολόκληρη την κοινωνία.
Από τα Λεπιανά της Άρτας μέχρι την ηγεσία της Ορθοδοξίας στον Καναδά. Δεν είναι μια διαδρομή που συναντά κανείς συχνά. Είναι μια πορεία ζωής, προσφοράς και δημιουργίας που κράτησε περισσότερα από πενήντα χρόνια.
Ο Αρχιεπίσκοπος Σωτήριος δεν περιορίστηκε στα εκκλησιαστικά του καθήκοντα. Δημιούργησε σχολεία, γηροκομεία, κατασκηνώσεις, ιδρύματα και δομές που κράτησαν ζωντανή την ελληνική γλώσσα, την πίστη και την ταυτότητα χιλιάδων ομογενών στον Καναδά. Αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο έργο του. Για την Άρτα αποτελεί μια προσωπικότητα που μας κάνει υπερήφανους. Γιατί αποδεικνύει ότι ακόμα και από ένα μικρό ορεινό χωριό, όπως τα Λεπιανά, μπορεί να ξεκινήσει μια διαδρομή με παγκόσμιο αποτύπωμα.
Η επικείμενη αποχώρησή του σηματοδοτεί το τέλος μιας σπουδαίας εποχής, αλλά το έργο που αφήνει πίσω του θα συνεχίσει να μιλάει για πολλά ακόμα χρόνια.
Κάθε φορά που ξεκινά η συζήτηση για τη νέα ΚΑΠ (Κοινή Αγροτική Πολιτική σημαίνει για να μην ψάχνετε), ακούμε μεγάλες λέξεις: «γεωργία ακριβείας», «ΚΑΠ ακριβείας», «ψηφιακός μετασχηματισμός», «καινοτομία», «βιωσιμότητα».
Όλα σωστά και απαραίτητα. Μόνο που ο Αρτινός παραγωγός, πριν φτάσει στους δορυφόρους και τους αισθητήρες, προσπαθεί ακόμα να αντιμετωπίσει τον μαύρο αλευρώδη, να πληρώσει το αυξημένο κόστος παραγωγής, να βρει εργάτες γης, να ποτίσει τα χωράφια του και να πουλήσει τα προϊόντα του σε τιμές που να του επιτρέπουν να ζήσει. Η τεχνολογία είναι εργαλείο. Δεν μπορεί, όμως, να υποκαταστήσει τη λύση στα καθημερινά προβλήματα. Όσο συζητάμε για την ΚΑΠ του 2034, ο παραγωγός αγωνιά για το αν θα βγάλει τη σοδειά του το 2026. Ας σχεδιάσουμε, λοιπόν, την «ΚΑΠ ακριβείας». Αλλά ας φροντίσουμε πρώτα να μη χαθεί ο ίδιος ο αγρότης. Χωρίς παραγωγούς, καμία ΚΑΠ, όσο… ακριβείας κι αν είναι, δεν θα έχει σε ποιον να απευθύνεται.
Μετά από πολλά χρόνια συζητήσεων, μελετών, εξαγγελιών και διαγωνισμών, η διπλή γεφύρωση του Αράχθου κάνει επιτέλους ένα ουσιαστικό βήμα μπροστά.
Η κατακύρωση του διαγωνισμού είναι μια σημαντική εξέλιξη για την Άρτα και όλοι ελπίζουμε αυτή τη φορά να δούμε το έργο να προχωρά μέχρι το τέλος. Η νέα γέφυρα δεν είναι απλώς ένα ακόμα τεχνικό έργο. Είναι μια παρέμβαση που μπορεί να αλλάξει την καθημερινότητα χιλιάδων πολιτών, να βελτιώσει την οδική ασφάλεια και να αποσυμφορήσει την κυκλοφορία σε ένα από τα πιο επιβαρυμένα σημεία της πόλης. Βέβαια, οι Αρτινοί έχουν μάθει να κρατούν μικρό καλάθι. Έχουν ακούσει πολλές φορές τη φράση «το έργο ξεκινάει» και αρκετές είδαν τα χρονοδιαγράμματα να μετατίθενται. Γι’ αυτό, η καλύτερη είδηση δεν είναι η υπογραφή της σύμβασης, αλλά η ημέρα που θα εμφανιστούν τα πρώτα μηχανήματα στο εργοτάξιο. Εκεί θα ξέρουμε ότι το έργο πέρασε οριστικά από τα χαρτιά στην πράξη.
Τελικά καταργείται ο δεύτερος γύρος των αυτοδιοικητικών εκλογών. Και κάπως έτσι θα γλιτώσουμε όλοι από το πιο γνωστό ελληνικό σπορ της δεύτερης Κυριακής: τις ξαφνικές… πολιτικές αγάπες.
Μέχρι σήμερα, όσοι αντάλλασσαν βαριές κουβέντες την πρώτη Κυριακή, τη Δευτέρα έπιναν μαζί καφέ, την Τρίτη αντάλλασσαν φιλοφρονήσεις και μέχρι την Παρασκευή είχαν γίνει… αχώριστοι, ανακαλύπτοντας ότι τελικά τους ένωναν πολλά περισσότερα από όσα τους χώριζαν. Τώρα όλα αυτά ανήκουν στο παρελθόν. Οι συμφωνίες, οι μεταγραφές και οι «προγραμματικές συγκλίσεις» θα πρέπει να γίνονται… πριν ανοίξουν οι κάλπες και όχι ανάμεσα στις δύο Κυριακές. Ίσως τελικά ο μεγάλος χαμένος να μην είναι ο δεύτερος γύρος. Είναι οι πολιτικοί γάμοι… της μιας εβδομάδας!
ΒΑΚΑΤΣ