Εκτός εργασίας και χωρίς βέβαια να έχουν συμπληρώσει τα ένσημά τους προς συνταξιοδότηση βρίσκονται οι έξι από τους δέκα συμβασιούχους εργαζόμενους στο Δήμο Αρταίων με το πρόγραμμα της ΔΥΠΑ (πρώην ΟΑΕΔ) 55 -67, μετά και την τρίτη εκδίκαση του αιτήματός τους για συνέχιση της εργασίας τους με προσωρινή διαταγή, η οποία υπήρξε απορριπτική.
Ρεπορτάζ: Βίκυ Καινούργιου
Το θέμα αυτό απασχόλησε την εφημερίδα μας από τον Ιούλιο του 2024, όταν δηλαδή, έχοντας καλύψει το πρώτο 12μηνο δουλειάς με το πρόγραμμα, οι εργαζόμενοι εξέφρασαν την ανησυχία τους, καθώς έλαβαν μηνύματα από τη νέα Δημοτική Αρχή ότι δεν θα τους δοθεί η δυνατότητα ανανέωσης της σύμβασής τους για άλλους 12 μήνες. Δυνατότητα που δίνει το πρόγραμμα (ένα συν ένα χρόνο) και που είθισται από όλους τους φορείς δημοσίου τομέα και Δήμους να εκπληρώνεται. Τελικά ανανεώθηκε η σύμβασή τους.
Από τον περασμένο Ιούλιο, όμως, οι εργαζόμενοι συμβασιούχοι βρίσκονται εκ νέου ανάστατοι και νέος κύκλος σοβαρών διαμαρτυριών προστίθεται στην ίδια υπόθεση. Οι συμβασιούχοι εργαζόμενοι προχώρησαν σε αίτηση παραμονής, όπως εκ του νόμου είχαν την δυνατότητα, αγωνιζόμενοι να συνεχίσουν με έκδοση προσωρινής διαταγής τη δουλειά έως και την εκδίκαση ασφαλιστικών μέτρων που επίσης κατέθεσαν. Η πρώτη απορριπτική απόφαση προκάλεσε την αντίδρασή τους, διότι όπως σε συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου αναφέρθηκε υπέστησαν – κατά δήλωσή τους – εμπαιγμό από την Δημοτική Αρχή. Οι εργαζόμενοι ανακοίνωσαν στο Σώμα ότι προχώρησαν στην αίτηση, έχοντας νωρίτερα ενημερώσει τον δήμαρχο και λάβει την δέσμευση για στήριξη του αιτήματός τους από πλευράς του Δήμου. Ωστόσο, μόλις έφτασε να συζητηθεί η αίτησή τους στο Πρωτοδικείο Αθηνών, ο δικηγόρος που εκπροσώπησε τον Δήμο Αρταίων εισηγήθηκε αρνητικά.
Την αίτησή τους κατέθεσαν για δεύτερη φορά με νεότερη απορριπτική απόφαση στις 25 Σεπτεμβρίου, προκαλώντας νέα συζήτηση για έκδοση απόφασης Δημοτικού Συμβουλίου, με την οποία προχώρησαν και σε τρίτη αίτηση διεκδίκησης προσωρινής διαταγής. Η απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου ελήφθη, αναγράφοντας ότι καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες, αλλά δεν μπορεί να ανταποκριθεί στο μισθολογικό κόστος χωρίς κρατική χρηματοδότηση. Ωστόσο, το Πρωτοδικείο Αθηνών, στις 29 Οκτωβρίου απέρριψε και πάλι το αίτημα, λαμβάνοντας υπόψη τις δυο προηγούμενες απορριπτικές αποφάσεις. Πλέον παραπέμπει την διαδικασία στην εκδίκαση των ασφαλιστικών μέτρων που έχει οριστεί για την 18η Μαρτίου 2026.
Εν τω μεταξύ τέσσερις εργαζόμενοι με το ίδιο πρόγραμμα για το ίδιο διάστημα και έχοντας προσφύγει με την ίδια διαδικασία, έλαβαν από την πρώτη προσφυγή τους προσωρινή διαταγή και εξακολουθούν να εργάζονται στο Δήμο έως την εκδίκαση ασφαλιστικών μέτρων. Ενώ, την ίδια στιγμή, οι άλλοι έξι καλούνται σήμερα σε αναζήτηση εργασίας για να εξασφαλίσουν την επιβίωσή τους και τα ένσημα συνταξιοδότησης, οπότε δικαίως μιλούν για… αντιμετώπιση εργαζομένων με δυο ταχύτητες.
Το θέμα δεν είναι καθόλου απλό. Κι αυτό διότι το δικαίωμα στη δουλειά φαίνεται ότι η πολιτεία μέσω της ΔΥΠΑ και του προγράμματος 55-67 το μετατρέπει – και μάλιστα για μια δύσκολη ηλικία- σε μια ατέρμονη περιπέτεια… Περιπέτεια για τους ανθρώπους που αναζητούν εργασία έως τη συνταξιοδότησή τους, αλλά και μοχλό για κάθε είδους πιέσεις με απώτερο σκοπό είτε το πολιτικό είτε και το οικονομικό κέρδος τρίτων. Πιο συγκεκριμένα δίνει τη δυνατότητα σε κάθε υποψήφιο να τάζει εργασία μέσω του προγράμματος και ακολούθως αναγκάζει σε δαπάνη χρημάτων μέσω δικαστικού αγώνα για να μπορέσουν με κάθε τρόπο να παραμείνουν έως την συνταξιοδότησή τους στη δουλειά.
Αυτό το…κομπολόι φτιάχνεται πάνω στο δικαίωμα του κάθε ανθρώπου για δουλειά και ζωή με αξιοπρέπεια. Πρέπει αναμφίβολα να σπάσει και να σκορπίσουν οι χάντρες… Και η ΔΥΠΑ ή πρώην ΟΑΕΔ, το υπουργείο Εργασίας και η εκάστοτε κυβέρνηση να σταματήσει να βλέπει τους ανέργους ως αριθμούς. Διότι οι άνεργοι είναι άνθρωποι με ζωή, ανάγκες, οικογένειες και υποχρεώσεις, όπως όλοι. Το πρόγραμμα 55 – 67 δημιουργήθηκε -λέει- για να συμπληρώσουν όσοι βρίσκονται στο κατώφλι συνταξιοδότησης τα απαραίτητα ένσημα. Ο σκοπός, όμως, όπως όλα δείχνουν, δεν εκπληρώνεται… αφού μόλις περνά η διετία βγαίνουν εκ νέου στην ανεργία.
Άρης Ραβανός: Λύση επιτάσσει η πολιτική τιμιότητα και η ανθρωπιά
Ο δημοσιογράφος Άρης Ραβανός έγραψε στο «ΒΗΜΑ»: «Τα τελευταία περίπου 15 χρόνια μετά την έλευση του πρώτου μνημονίου έχουμε αμέτρητες υποθέσεις όπου ο παράγοντας ανθρωπιά μένει στην άκρη και υπερτερούν τα λογιστικά μεγέθη, οι αριθμοί.
Ουσιαστικά, όπως έλεγε και ο Γεώργιος Παπανδρέου πριν δεκαετίες, ευημερούν οι αριθμοί και όχι οι άνθρωποι. Το θέμα, όμως, είναι η ευημερία των ανθρώπων σ’ ένα αδηφάγο σύστημα που λειτουργεί με όρους αγοράς κυρίως και εξοβελίζει τον ανθρώπινο παράγοντα.
Μια τέτοια ιστορία αφορά την υπόθεση για την παραμονή στην εργασία των εκατοντάδων εργαζομένων συμβασιούχων με το πρόγραμμα της ΔΥΠΑ 55 – 67 ετών που υπολογίζονται σε 300 ανθρώπους πανελλαδικά. Και θα ασχοληθούμε με 300 εργαζομένους που σ’ αυτή την ηλικία δυσκολεύονται να βρουν εργασία και είχαν ενταχθεί σε πρόγραμμα και εργάζονταν; Ναι, έστω και με έναν. Αυτό επιτάσσει η πολιτική τιμιότητα και η ανθρωπιά.
Το σχετικό πρόγραμμα της ΔΥΠΑ απευθύνεται σε εργαζόμενους 55-67 χρόνων που βρίσκονται κοντά ή στα πρόθυρα της σύνταξης και είναι άνεργοι με στόχο τη συμπλήρωση ενσήμων. Καλύπτει δε χρονικά ένα συν ένα έτος. Τα προγράμματα σταδιακά άρχισαν να τελειώνουν και αυτοί οι άνθρωποι βγήκαν ή βγαίνουν στην ανεργία. Η λύση είναι να υπάρξει παράταση του προγράμματος και να μπορέσουν αυτοί οι άνθρωποι, να βρεθεί τρόπος, να εργαστούν έως την συνταξιοδότησή τους.
Είναι μια ευαίσθητη εργασιακή κοινωνική ομάδα που βρίσκεται ένα βήμα πριν από μια αξιοπρεπή συνταξιοδότηση και οφείλει η παρούσα κυβέρνηση να επιλύσει το πρόβλημα.
Γιατί στην πολιτική υπάρχει και το ανθρώπινο στοιχείο και δεν κυβερνάνε οι μηχανές στην εποχή της Τεχνητής Νοημοσύνης».
Τζένη Ταπραντζή: «Ο Δήμος τούς γύρισε την πλάτη»
Η πρώην δημοτική σύμβουλος Δήμου Αρταίων Τζένη Ταπραντζή απευθύνεται με ανάρτησή της προς την Δημοτική Αργή Άρτας, γράφοντας: «Με λύπη και αγανάκτηση διαπιστώνουμε ότι ο Δήμος Άρτας επέλεξε να γυρίσει την πλάτη σε έξι συμπολίτες μας, εργαζόμενους μέσω του προγράμματος 55 – 67 ετών, αρνούμενος να στηρίξει το αίτημα για την παραμονή τους στην εργασία. Ανθρώπους που, αντί να βρίσκονται στο περιθώριο, επέλεξαν να σταθούν όρθιοι και να προσφέρουν στον τόπο τους…
…Δεν πρόκειται για αριθμούς. Πρόκειται για έξι ζωές. Για αξιοπρέπεια. Για το δικαίωμα να συνεχίσουν να εργάζονται, να ζουν με αξιοπρέπεια, να μην γίνουν “αόρατοι” στα 60 τους. Η κοινωνική πολιτική δεν είναι λόγια σε προεκλογικά φυλλάδια. Είναι πράξεις. Και σ’ αυτή την πράξη, ο Δήμος Άρτας απουσίασε… Δεν θα τούς αφήσουμε μόνους τους. Συνεχίζουμε».
Δ. Καραγεωργόπουλος: «Πολιτική και οικονομική μπίζνα η ανεργία»
Ο Δημήτρης Καραγεωργόπουλος, μέλος ΓΣΕΕ, σημειώνει: «Η ανεργία έχει μετατραπεί σε πολιτική και οικονομική μπίζνα. Οι δήμαρχοι κάνουν προσωρινά ρουσφέτια “από το παράθυρο”, ενώ δικηγορικά γραφεία πλουτίζουν αποσπώντας αμοιβές έως και 1.000 ευρώ ανά εργαζόμενο για καταθέσεις προσωρινών διαταγών και ασφαλιστικών μέτρων, πολλές φορές με δικόγραφα-κουρελόχαρτα, σε Πρωτοδικεία εκτός έδρας, γνωρίζοντας εξαρχής την αρνητική τους κατάληξη λόγω παγιωμένης νομολογίας. Αυτό το σύστημα κοροϊδεύει τους ανθρώπους της εργασίας…».
Ράνια Τρομπούκη: Επικοινωνιακό, ρουσφετολογικό τρικ
Η υπεύθυνη γραφείου Τύπου, μέλος της ΝΕ ΠΑΣΟΚ Άρτας, Ράνια Τρομπούκη, σημειώνει: «Είναι ένα ακόμα επικοινωνιακό, ρουσφετολογικό τρικ, που αφενός δημιουργεί δικαιώματα προσδοκίας στους εργαζομένους και ταυτόχρονα, με την λήξη του, πριονίζει το εργασιακό δικαίωμα και την κοινωνική δικαιοσύνη. Η ρητή αναγνώριση του Δήμου Αρταίων ότι οι εργαζόμενοι εξυπηρετούν πάγιες και διαρκείς ανάγκες αλλά δεν μπορεί να ανταποκριθεί στο μισθολογικό κόστος χωρίς κρατική χρηματοδότηση εφόσον συνεχιστούν οι εργασιακές σχέσεις, είναι ομολογία αποτυχίας του προγράμματος και άνευρη διοικητική αντίδραση, σε περιτύλιγμα κατ’ επίφαση νομιμότητας. Στην ουσία μένουν ξανά άνεργοι πολίτες σε ευάλωτη ηλικία, στερώντας από αυτούς το δικαίωμα της αξιοπρεπούς διαβίωσης…».
Χρήστος Μέγας: Αν όχι πόλη ανάπτυξης, τουλάχιστον Δήμος Αλληλεγγύης!
O υποψήφιος βουλευτής ΠΑΣΟΚ Χρήστος Μέγας, σημειώνει μεταξύ άλλων: «Δουλειά (;) του ΟΑΕΔ (νυν ΔΥΠΑ) είναι να βρίσκει απασχόληση στους ανέργους. Δεν το κάνει καθώς λειτουργεί γραφειοκρατικά… Φτιάχνει όμως (κοινωνικά) προγράμματα απασχόλησης για ανέργους μεγαλύτερης ηλικίας (55-67 ετών), θα πει ο καλοπροαίρετος… Κάτι σαν γέφυρα για την σύνταξη. Έλα όμως που αυτά είναι 12+12 μηνών. Και, όχι σπάνια, οι άνθρωποι φτάνουν στην πηγή (κοντά στην σύνταξη), αλλά νερό δεν πίνουν, αφού τους υπολείπονται μερικοί μήνες ή, έστω, 1 έως 2 χρόνια. Και το “πρόγραμμα” διακόπτεται…
Η διάρκεια των συμβάσεων στα προγράμματα της ΔΥΠΑ συχνά δεν επαρκεί για τη θεμελίωση της σύνταξης, κάτι που επιβεβαιώνεται και μέσα από τη δικαστική απόφαση 2140/2025. Η απόφαση ορίζει ότι η λήξη χρηματοδότησης (σ.σ. μετά από 24 μήνες) δεν σημαίνει αυτόματα και λήξη σύμβασης όταν δεν έχει επιτευχθεί ο κοινωνικός σκοπός του προγράμματος, δηλαδή της συμπλήρωσης των απαιτούμενων ενσήμων για τη συνταξιοδότηση.
Συνυπεύθυνοι σ’ αυτό είναι και πολλοί Δήμοι. Σε μια τέτοια περίπτωση ο Δήμος Αρταίων, ο οποίος διέκοψε την εξαιρετική εργασία έξι υπαλλήλων. Αφήνοντάς τους κυριολεκτικά στο δρόμο… Άραγε, εκτός από την ΔΥΠΑ, δεν έχει κοινωνική ευθύνη και ο Δήμος;
Είναι μια άδικη εξέλιξη, την οποία πρέπει να ξαναδεί ο κ. Σιαφάκας! Αφού δεν μπορούμε (ακόμα) να γίνουμε πόλη της ανάπτυξης, τουλάχιστον ας γίνουμε Δήμος της αλληλεγγύης!».
