Αμφιβολίες το μυαλό μου βασανίζουνε πολλές, αμφιβολίες τρελές
Η κοινωνία έχει ήδη αποφασίσει. Στο δίλημμα ασφάλεια ή ελευθερία, προτιμά με συντριπτική πλειοψηφία την ασφάλεια. Φαίνεται στον τρόπο που ψηφίζουν, στον τρόπο που συζητούν την επικαιρότητα, στον τρόπο που σχολιάζουν τα αθλητικά, στον τρόπο που συμπεριφέρονται. Τι να την κάνουμε την πολύ ελευθερία; Η ελευθερία προϋποθέτει ευθύνη. Ποιος θέλει άραγε παραπάνω ευθύνες; Για τέτοια είμαστε τώρα;
Κι ας έλεγαν τα παλιά χρόνια ότι «Πρέπει να επιδιώκουμε την ελευθερία και όχι μόνο την ασφάλεια, αν όχι για κάποιον άλλο λόγο, επειδή μόνο η ελευθερία μπορεί να καταστήσει την ασφάλεια ασφαλή». Όπως συνηθίζουν να λένε οι θιασώτες της ασφάλειας, αυτά ίσχυαν τα παλιά χρόνια. Τότε που λέχθηκαν. Στον μοντέρνο κόσμο μας, πρώτα απ’ όλα είναι η ασφάλεια.
Και το κόστος της πρέπει να πληρωθεί με νομίσματα ελευθερίας. Θα περιορίζουμε συνεχώς τις ελευθερίες μας, αρκεί να μας υποσχεθεί κάποιος λίγη παραπάνω ασφάλεια. Κι ας είναι όλος αυτός ο κύκλος μια αυτοεκπληρούμενη προφητεία.
Γιατί το θέμα με την αναζήτηση περισσότερης ασφάλειας ξεκίνησε «με την κατάρρευση του χρυσού μεταπολεμικού παρε- μβατικού κοινωνικού κράτους προνοίας, η απομάκρυνση της πρακτικής των κρατών από τις μεικτές κεϋνσιανές πολιτικές και η σταδιακή επικράτηση των νεοφιλελεύθερων οικονομοκεντρικών θεωριών… Η μετάβαση από τη συλλογικότητα και την κοινωνία στο άτομο και στο κάστρο του «εγώ», γρήγορα δημιούργησε μια ζούγκλα από νέους κινδύνους, οι οποίοι προστέθηκαν στους παλαιότερους. Η σιγουριά και το αίσθημα της ασ- φάλειας αντικαταστάθηκε από την κλιμακούμενη αβεβαιότητα και από το ανυπόφορο αίσθημα του κινδύνου. Η κατανάλωση βέβαια και η οικονομική ευημερία, για ένα μέρος του πληθυσμού (ιδίως τα μεσοαστικά στρώματα και τους εξειδικευμένους εργαζόμενους), θόλωνε για ένα διάστημα το πεδίο των νέων δεδομένων, η ζημιά όμως είχε γίνει».
Με τον τρόπο αυτό η επικράτηση των νεοφιλελεύθερων οικονομοκεντρικών θε-ωριών αυξάνουν την αβεβαιότητα και την αναζήτηση ασφάλειας. Και η ασφάλεια με τη σειρά της αυξάνει το «εγώ», έναντι του «εμείς». Το οποίο «εγώ» με τη σειρά του πριμοδοτεί την εφαρμογή των νεοφιλελεύθερων πολιτικών. Και φτου πάλι ο κύκλος από την αρχή. Νεοφιλελευθερισμός – Ασφάλεια – Εγώ – Νεοφιλελευθερισμός.
Αλλά ας προσπαθήσουμε να καταλάβουμε για λίγο όλους αυτούς που αναζητούν απεγνωσμένα ασφάλεια με κάθε τίμημα, στη σημερινή αδίστακτη κοινωνίας μας. Χωρίς ιδιαίτερη μόρφωση, χωρίς ιδιαίτερη ευφυία, χωρίς ιδιαίτερα εφόδια για τη μάχη που έχει μετατραπεί ο βίος, αισθάνονται ως πρόβατα επί σφαγή. Και ψάχνουν συνεχώς και απεγνωσμένα να κρυφτούν σε ένα ασφαλές μέρος για να γλιτώσουν. Χωρίς να καταλαβαίνουν ότι ανατροφοδοτούν τις ανασφάλειές τους με την παραπάνω διαδρομή, βρήκαν να ψηφίζουν τον κ. Τάκη Θεοδωρικάκο, ο οποίος έχει πει επί λέξει: «Η Ελληνική Αστυνομία είναι εδώ για να συνδράμει σε αυτό που θέλει ο Ελληνικός Λαός. Να μπορεί τα παιδιά του να σπουδάζουν κανονικά και ελεύθερα μες στο πανεπιστήμιο, ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΛΕΥ- ΘΕΡΙΑ ΑΝ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΣΦΑΛΕΙΑ». Και τον κ. Κ. Καραμανλή που είπε ότι «μας εξασφαλίζει την ασφάλεια». Ελπίζοντας ότι το κόμμα τους θα δώσει την ασφάλεια που αναζητούν.
Τώρα όμως, που το κόμμα των παραπάνω κυρίων, έπραξε ανάποδα από αυτά που έταξε, τι μπορούν να κάνουν; Γιατί νόμιζαν ότι το κράτος θα παρείχε ασφάλεια από τις πυρκαγιές, αλλά τελικά το κράτος τους, είπε ότι φταίνε οι ίδιοι γιατί αφήνουν ακαθάριστα τα οικόπεδά τους.
Νόμιζαν ότι το κράτος θα παρείχε ασφάλεια από τις πλημμύρες, αλλά τελικά το κράτος τους είπε ότι φταίνε οι ίδιοι, γιατί δεν ασφαλίζουν τα σπίτια τους.
Νόμιζαν ότι το κράτος θα παρείχε ασφάλεια στις μεταφορές, αλλά τελικά το κράτος αφήνει τα παιδιά τους να σκοτώνονται σε αυτοκίνητα και τρένα, χωρίς καμία ευθύνη υπουργού.
Νόμιζαν ότι το κράτος θα παρείχε ασφάλεια από τη φτώχεια, αλλά τελικά το κράτος τους είπε ότι επιδόματα θα παίρνουν όσοι βόσκουν πρόβατα στο φεγγάρι. Κι αν έρθουν πρόστιμα από την Ευρωπαϊκή Ένωση, θα τα πληρώσουμε όλοι μας.
Τελικά, όταν περιόρισαν τις ελευθερίες σου, αλλά δεν σου παρέχουν την ασφάλεια που σου ζήτησαν να ψηφίσεις, έχεις ακόμα Αμφιβολίες πολλές, Αμφιβολίες τρελές; Μήπως την πάτησες και πρέπει να το ξανασκεφτείς, γιατί «Όσοι θυσιάζουν στοιχειώδεις ελευθερίες για λίγη ασφάλεια, δεν αξίζουν ούτε ελευθερία ούτε ασφάλεια». Μήπως τελικά ψηφίζοντας ασ- φάλεια, την διώχνεις μακριά σου; Μήπως ψηφίζοντας ασφάλεια, εξασφαλίζεις ανασφάλεια για το μέλλον σου;
Ένοχος, υπεράνω πάσης Αμφιβολίας
