ΑΙΜΟΡΡΑΓΟΥΣΕ από καιρό, δεν επουλώθηκε ποτέ και πλέον επήλθε ο θάνατος για το στρατόπεδο «Βερσή», το οποίο μετά από 100 και πλέον έτη ιστορίας ενταφιάζεται, προκαλώντας θλίψη, θυμό, οργή και αγανάκτηση.
ΤΟ οριστικό λουκέτο δεν έγινε ακόμα επίσημα γνωστό από το υπουργείο Εθνικής Άμυνας, ωστόσο εμπιστευόμαστε απολύτως τις πηγές πληροφοριών του συμπατριώτη μας Δημήτρη Βαρέλη που διετέλεσε επί σειρά ετών διοικητής του.
Ο και πρώην θεματικός αντιπεριφερειάρχης Ηπείρου παρακολουθεί πολύ στενά το θέμα και το κάνει γιατί νοιάζεται, γιατί ενδιαφέρεται, γιατί είναι συναισθηματικά συνδεδεμένος μαζί του, αλλά και γιατί ποτέ δεν θάθελε να το δει ερμητικά κλειστό και… ακρωτηριασμένο από το Σώμα της Αρτινής κοινωνίας.
Ο Δημήτρης Βαρέλης, λοιπόν, ανήρτησε στο διαδίκτυο εκτός από τους «τίτλους τέλους» και τις ημερομηνίες που θα το θέσουν εκτός μάχης, επιφέροντας την απόλυτη ερημοποίησή του.
ΑΝΑΦΕΡΕΙ: «Μέχρι 12 Σεπτεμβρίου ολοκληρώνονται οι μεταθέσεις του προσωπικού… και στις 19 Σεπτεμβρίου το στρατόπεδο αποδεσμεύεται από στρατιωτικός χώρος και αποδίδεται ως περιουσιακό στοιχείο στο Ταμείο Αξιοποίησης της περιουσίας των Ενόπλων Δυνάμεων, όπως και όλα όσα έκλεισαν από τον περασμένο Δεκέμβριο».
ΑΝΑΓΡΑΦΟΥΜΕ, λοιπόν, την ημερομηνία ώστε να παραμείνει, διότι τα γραπτά μένουν, για να το γνωρίζει ο ιστορικός του μέλλοντος που ίσως θελήσει να ασχοληθεί με την ιστορία αλλά και την προσφορά του στις κρίσιμες για την Ελλάδα περιόδου αλλά και εν ειρήνη: «Το στρατόπεδο “Βερσή” έκλεισε οριστικά στις 19 Σεπτεμβρίου 2025 επί πρωθυπουργίας Κυριάκου Μητσοτάκη μες υπουργό Εθνικής Άμυνας τον Νίκο Δένδια».
ΓΡΑΦΟΝΤΑΣ αυτές τις αράδες νιώθουμε ειλικρινά την καρδιά μας να σφίγγεται και την ψυχή μας να πονά, είναι πολύ δύσκολο.
ΒΕΒΑΙΑ ήμασταν γνώστες του προαναγγελθέντος θανάτου, αλλά επειδή μιλάμε για ζώσα ιστορία αιώνα και βάλτε, είναι όπως με τους ανθρώπους που ενώ γνωρίζουμε πως τα πράγματα δεν πάνε καλά, μόλις επέρχεται το μοιραίο όλα γυρίζουν αλλιώς, δεν μπορείς να το διαχειριστείς και τόσο εύκολα.
ΘΥΜΟΜΑΣΤΕ πως σε σχόλιό μας μετά την 25η Μαρτίου 2025 γράφαμε πως ίσως η παρέλαση στρατιωτικού αγήματος είναι η τελευταία στους δρόμους της Άρτας και το κάναμε σε μια προσπάθεια μήπως και συγκινηθούν κάπως περισσότερο οι τοπικοί αρμόδιοι παράγοντες ορθώνοντας το ανάστημά τους για να ρίξουν έστω κάποιες… ντουφεκιές έτσι για την τιμή των όπλων, όμως τίποτε, πουθενά θόρυβος, όλα – κατά το κοινώς λεγόμενο – στον αυτόματο πιλότο.
ΘΥΜΟΜΑΣΤΕ πως κάθε φορά που γίνονταν παρέλαση όλοι περιμέναμε να περάσει ο στρατός και μόλις έρχονταν η σειρά του τα χειροκροτήματα του κόσμου δονούσαν την ατμόσφαιρα κι ήταν αυτό ένα μήνυμα πως «εδώ σας θέλουμε, μη φύγετε ποτέ».
ΘΥΜΟΜΑΣΤΕ ότι σε κάποια παρέλαση – μετά το 1981 και τη νίκη του ΠΑΣΟΚ κι αυτό συνέβη για πρώτη φορά – σε εκδήλωση για την εξέγερση του Πολυτεχνείου είχε παρελάσει στην Άρτα και ο στρατός ως ένδειξη ενότητάς του με το λαό.
ΘΥΜΟΜΑΣΤΕ ότι επί δημαρχίας του αείμνηστου Κώστα Βάγια όταν και τότε είχε τεθεί θέμα παραμονής του, ο δημοτικός σύμβουλος, μακαρίτης, Σπύρος Ζησόπουλος, επειδή λειτουργούσε ως Κέντρο Υγειονομικού και παρουσιάζονταν γιατροί, είχε πει το αμίμητο: «Να παραμείνει μπας και γνωριστεί καμιά κοπέλα από την Άρτα με γιατρό και καλοπαντρευτεί».
ΘΥΜΟΜΑΣΤΕ , επίσης, φίλους που μας σύστηναν με άλλους φίλους τους που θα παρουσιάζονταν εδώ και ερχόμενοι στην εφημερίδα μας συνδεόμασταν και εμείς με φιλία.
ΟΛΑ αυτά παρελθόν από ένα στρατόπεδο που γράφεται το τέλος της ιστορίας του, κρίμα, πολύ κρίμα.