Το μεγάλο θέατρο της Άρτας βρίσκεται προφανώς στα θεμέλια των κατοικιών της πόλης. Κρύβεται πιθανότατα, σύμφωνα με εικασίες, χωρίς τεκμηρίωση στο παραλληλόγραμμο τμήμα της οδού Β. Πύρρου, της παράλληλου αυτής οδού Ν. Σκουφά, μέχρι και το ιστορικό κέντρο.
Μεταξύ άλλων, μας πληροφορεί ο Διονύσιος ο Αλικαρνασσέας, ιστοριογράφος του 1ου αιώνα πΧ ότι ο Πύρρος, ο βασιλιάς της Ηπείρου, έχτισε δύο θέατρα, ένα μεγάλο, εντυπωσιακό σαν της Δωδώνης που γνωρίζουμε λίγα πράγματα κι ένα μικρότερο, κοντά στο ναό του Απόλλωνα. Μπορεί η Ήπειρος να βρίσκονταν στην σφαίρα επιρροής της Μακεδονίας, αλλά ο βασιλέας της Πύρρος είχε μεγαλόπνοα σχέδια για την Αμβρακία, την πόλη που ίδρυσαν οι Κορίνθιοι το 625 πΧ και τα κατάφερε, παρά τον άδοξο χαμό του από εκείνη την γριά Αργίτισσα με ένα κεραμίδι στον πόλεμο κατά των Αργείων, σύμφωνα με τον Πλούταρχο.
Δεν έλαβε καν υπόψη του τους κακούς οιωνούς. Ούτε την κουκουβάγια που όταν προέλαυνε έφι- ππος, κάθισε πάνω στο προτεταμένο δόρυ του και δεν έφευγε, όπως αναφέρει ο Αιλιανός. Ούτε τις κραυγές της ιέρειας του Λυκείου Απόλλωνα που έβλεπε στην πόλη του Άργους χιλιάδες νεκρούς και να τρώει τα σωθικά τους ένας αετός. Υπόψη ότι το προσωνύμιο του Πύρρου, ήταν «Αετός της Ηπείρου». Ούτε όταν πριν την επίθεση στο Άργος, προσφέροντας θυσία στους Θεούς είδε τα κομμένα κεφάλια των βοοειδών με τις γλώσσες τους να γλείφουν το ίδιο τους το αίμα. Ούτε όταν ακόμα τη νύχτα της επίθεσης παρατήρησε το χάλκινο σύμπλεγμα στην αγορά του Άργους έναν λύκο να αλληλοσπαράσσεται με έναν ταύρο.
Αυτό, βέβαια, ο Πύρρος το θεώρησε καλό οιωνό γιατί ο λύκος σκότωσε τον ταύρο. Επειδή ως κατακτητής θεώρησε τον εαυτό του ως λύκο να νικάει τον Γελάνωρα που κατείχε το Άργος! Επι της ουσίας όμως ο Γελάνωρ εκδιώχθηκε από τους στασιαστές της πόλης εναντίον του. Αγνόησε ακόμα και έναν παλιό χρησμό που διέβλεπε οτι ο Πύρρος θα δολοφονούνταν, όταν ένας λύκος θα σκότωνε ταύρο.
Οι δοξασίες για τον θάνατο του Πύρρου ήταν πολλές. Ο Ιουστίνος και ο Στράβων, αναφέρουν ότι σκοτώθηκε από πέτρα που εκσφενδόνισε ένας στρατιώτης του Αντίγονου από τα τείχη του Άργους. Ωστόσο, ο Πύρρος, ο αητός της Ηπείρου, ήταν νεκρός. Ακόμα και ο αητός του που τον συντρόφευε στις μάχες δεν δέχονταν από κανέναν άλλον τροφή και πέθανε και αυτός. Ο Πύρρος ήταν ατρόμητος και δεν λογάριαζε ποτέ του τις δοξασίες και τους κακούς οιωνούς. Δεν ένοιωθε τι σημαίνει φόβος. Ως γνωστόν ήθελε να ακολουθήσει τον δρόμο του ξαδέλφου του Μεγάλου Αλεξάνδρου, αλλά προς δυσμάς, και στόχος του ήταν η Ρώμη.
Στην ιστορία έμεινε η φράση «Πύρρειος νίκη» μετά τη μάχη στο Άσκλο το 279 πΧ. Η μάχη ήταν σφοδρή αλλά με πολλές απώλειες για τους Ηπειρώτες, καθώς ταυτόχρονα ο Πύρρος είχε να αντιμετωπίσει και την προδοσία από τον προσωπικό του γιατρό, τον Αμβρακιώτη Τιμόχαρι, που συνθηκολόγησε με τους στρατηγούς των Ρωμαίων να τον δολοφονήσει έναντι αδράς αμοιβής. Ο Ρωμαίος Φαβρίκιος, όμως, με επιστολή του προς τον Βασιλέα των Ηπειρωτών, ως υπόδειγμα πατριωτισμού με μια έντιμη στάση ενημέρωσε τον Πύρρο, παρά το ότι θα απαλλάσσονταν η χώρα του από έναν επικίνδυνο εχθρό. Παραταύτα το μεγάλο αυτό τέκνο της Αμβρακίας, ενώ έζησε τόσο λίγο και πριν να φτάσει τα 50 του χρόνια ως ηγέτης, έκανε πολλά!
Θεωρήθηκε κορυφαίος στρατηγικός νους, ένας από τους λαμπρότερους της παγκόσμιας στρατιωτικής ιστορίας. Ο Πύρρος και ο μεγάλος Καρχηδόνιος στρατηλάτης Αννίβας, συγκαταλέγονται στους σημαντικότερους εχθρούς που κλήθηκε ποτέ να αντιμετωπίσει η Ρωμαϊκή Δημοκρατία.
Ο Ηπειρώτης βασιλιάς απείλησε τις Ρωμαϊκές βλέψεις για επέκταση και κυριαρχία στον χώρο της νότιας Ιταλίας και της Σικελίας μέσα από μία σειρά νικηφόρων, αλλά αιματηρών συγκρούσεων. Οι πολύνεκρες μάχες της Ηράκλειας, του Άσκλου και του Βενεβέντου κατάφεραν ένα τρομακτικό πλήγμα στο έμψυχο δυναμικό του λαού του, στερώντας έτσι από τον αγέρωχο ηγεμόνα τις δυνατότητες για πραγμάτωση των μεγαλεπήβολων σχεδίων του.

*Ο Νικόλαος Καραδήμας είναι συγγραφέας με καταγωγή από την Άρτα

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ