Οι μέρες αυτές μοιάζουν με την ύπουλη σιωπή πριν το μεγάλο Κακό. Πριν ξεσπάσει στην Ουκρανία ο Λεβιάθαν της φρίκης, με σκηνικό μια ανθρωπότητα που υποφέρει από βαρύ εγκεφαλικό, οι ηγέτες μοιάζουν να διευθετούν τις τελευταίες «τυπικές» λεπτομέρειες μιας προαναγγελθείσης σφαγής. Άλλοι από αυτούς μέτριοι πολιτικά, άλλοι ανιστόρητοι, άλλοι με παγωμένη έκφραση σα να μην κυλάει σταγόνα αίμα στο σώμα τους.


Πάνε πολλά χρόνια τώρα που το παγκόσμιο σκηνικό όπου παίζεται η τραγωδία της ζωής μας, έχει γεμίσει με σύννεφα βαριά, τα οποία κάνουμε πως δεν βλέπουμε, γιατί συμπεριφερόμαστε σαν τυφλοί και κουφοί. Πριν δέκα χρόνια, περίπου, ο Μιχαήλ Γκορμπατσόφ είχε προειδοποιήσει σε μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις του, πως η ανθρωπότητα προετοιμάζεται και οδηγείται πάλι σε έναν γενικευμένο πόλεμο.
Η μεγάλη αρθρογραφία εξαντλείται μόνο στη σύγκρουση των οικονομικών συμφερόντων και των γεωστρατηγικών ανακατατάξεων που αφορούν στον έλεγχο των πηγών ενέργειας. Σωστά, αλλά εκείνο που δεν επισημαίνεται όσο θα ‘πρεπε, είναι ότι το ξέσπασμα ενός πολέμου είναι μια πολυσύνθετη κατάσταση που διαμορφώνεται ανεπαίσθητα για χρόνια, μια κατάσταση βαθιάς και πολύπλευρης κρίσης, μια κατάσταση αλλοτρίωσης, που διαβρώνει την ανθρώπινη νοοτροπία σε σημείο που να αποδέχεται και να νομιμοποιεί τον πόλεμο!
1 Δυστυχώς, εδώ και δεκαετίες διαμορφώνονται αυτές οι συνθήκες, οικονομικές, κοινωνικές, πολιτισμικές, ιδεολογικές, με τον καταναλωτικό τρόπο ζωής, ο οποίος μας μεταμόρφωσε σε «καταναλωτές ζωής». Καταναλωτές που όλη μας τη φαιά ουσία την απορροφά μόνο το χρήμα και το βιοτικό μας επίπεδο, και δεν μας περισσεύει τίποτα για την ειρήνη που διασφαλίζεται από την άρση των μεγάλων ανισοτήτων και τη συσσώρευση του παγκόσμιου πλούτου σε μια ισχνή μειοψηφία ολιγαρχών. Όσο για τον πόλεμο, δεν τρέχει και τίποτα αρκεί να γίνεται «κάπου μακριά».
2 Ακολουθώντας αυτόν τον τρόπο ζωής που αρχίζει από το αυτοκίνητο και φτάνει ως το κινητό και το κρασάδικο, ο άνθρωπος χάνει την κοινωνική του και την πολιτική του υπόσταση. Ο ατομικισμός και η αδιαφορία για καθετί συλλογικό δεν τον εμποδίζουν, βέβαια, να φτιάχνει καλές καρναβαλικές εκδηλώσεις, καθιστούν αδύνατη όμως τη συγκρότηση φιλειρηνικών κινημάτων που θωρακίζουν τις κοινωνίες από τις μηχανορραφίες των πολεμοκάπηλων, που περιμένουν υπομονετικά για τις «χρυσές» ευκαιρίες. Ας θυμηθούμε πως ένας από τους κύριους λόγους που σταμάτησε ο πόλεμος στο Βιετνάμ ήταν το μαχητικό κίνημα Ειρήνης στις ΗΠΑ και σ’ όλο τον κόσμο.
3 Η κυριαρχία της μηχανής στις ζωές μας, υποστηρίζουν οι φιλόσοφοι, επέφερε τη σταδιακή μηχανοποίηση του ανθρώπου. Αυτό σημαίνει πως ο άνθρωπος χάνει υποσυνείδητα τις καθαρά ανθρώπινες ιδιότητές του, την ευαισθησία του, την κριτική του σκέψη, τη βούλησή του, άρα και την ικανότητά του για αυτοκαθορισμό. Ας προσέξουμε για λίγο, πόσο εύκολα ο άνθρωπος μιμείται σήμερα τις μόδες παντού, στο κούρεμα, στο ντύσιμο, στις λέξεις που επαναλαμβάνει σαν υπνωτισμένος! Οκέι;
4 Η μίμηση συνιστά την πιο ύπουλη μορφή χειραγώγησης. Ένας άνθρωπος που μιμείται άκριτα, και μάλιστα στο όνομα της ελευθερίας -την οποία έχει κόψει και ράψει μόνο στα δικά του μέτρα -σημαίνει πως έχει ήδη χάσει την εσωτερική του ελευθερία.
5 Η «αφωνία» των πνευματικών ανθρώπων και η απουσία νοήματος ζωής. Η εποχή μας μοιάζει πολύ με τις παραμονές του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, όπου οι νέοι, το άνθος της Ευρώπης που θάφτηκε στα χαρακώματα, ελλείψει ιδανικών, πήγαιναν με χαρά στον πόλεμο για να καταξιωθούν και να γίνουν ήρωες!
Άφησα για το τέλος, λοιπόν, το πιο σημαντικό. Εάν οι κοινωνίες φτάσουν στο σημείο να μην έχουν ιδεολογίες και ιδανικά, δηλαδή ανυψωτικά σημεία αναφοράς, τότε οδηγούνται στον πεσιμισμό και στον μηδενισμό. Καταντούν κοινωνίες φοβισμένες, που έχουν χάσει την αγάπη τους για τη ζωή και τη δημιουργία! «Οι στάχτες» του μηδενισμού δεν διαφέρουν σε τίποτα από εκείνες τις στάχτες των πολέμων.
Αυτή, κατά τη γνώμη μου, είναι η «μεγάλη εικόνα» στην οποία, βέβαια, πρέπει να προσθέσει κανείς και τις άπειρες εικόνες πολύμορφης βίας που καταναλώνει ο άνθρωπος δεκαετίες τώρα. Υπάρχουν, όμως, και οι μικρές νησίδες ανθρώπων που αντιστέκονται μ’ ένα μολύβι, ένα ποίημα, ένα αποτύπωμα αγάπης, μια γιορτή, ένα θέατρο, οι άνθρωποι που επιμένουν να αναρωτιούνται μέσα σ’ αυτό το δυσοίωνο κι απόκοσμο τοπίο «μήπως ο άνθρωπος είναι άλλο πράγμα; μην είναι αυτό που μεταδίνει τη ζωή;»

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ