Τι γίνεται τελικά με το Ξενία; Δόθηκαν με πείσμα, όπως δε θα ’πρεπε, οι μάχες των χαρακωμάτων και το ξαναρίξαμε στη χειμέρια νάρκη του, «περιμένοντας τους βαρβάρους» για να μας φανούν χρήσιμοι ως «κάποια λύσις» και να ξεμπερδεύουμε μια για πάντα μ’ αυτό; Ή ούτε καν μας νοιάζει η θλιβερή εικόνα ενός σκελετωμένου θησαυρού, που κάποτε μας έκανε περήφανους και σήμερα μας εκθέτει ανεπανόρθωτα είτε ως πόλη είτε ως άτομα με πολιτική συνείδηση;

Έχουν περάσει αρκετοί μήνες από την ημέρα που τα 17 μέλη του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου (Κ.Α.Σ.) απέρριψαν ομόφωνα τη, σχεδόν ομόφωνη, απόφαση του δήμου Αρταίων να δημοπρατηθεί το Ξενία της Άρτας και να λειτουργήσει ξανά ως ξενοδοχείο, και πέσαμε εκ νέου στην ίδια αμηχανία και στην ίδια σιωπή. Λες κι αυτό που αποτελεί το κυρίαρχο στοιχείο της κοινωνικής μας ζωής είναι η μιζέρια της άγονης αντιπαράθεσης και το απωθημένο μας να μας δικαιώσει κάποτε η ιστορία. Αλλά η ιστορία είναι αμείλιχτη και μας γυρίζει την πλάτη, όταν αδυνατούμε να δούμε με σοβαρότητα την πραγματικότητα και, κυρίως, να λειτουργήσουμε με συνθετική σκέψη.
Όλες οι εξελίξεις, ιδίως μάλιστα οι τελευταίες, δείχνουν πως υπάρχει μια σοβαρή σύγχυση ως προς το βαθμό αρμοδιότητας. Κι εκεί που με την παραχώρησή του από το Υπουργείο Πολιτισμού στο δήμο Αρταίων πήγαινε, πριν έξι με εφτά χρόνια, να λυθεί το κουβάρι, πιστεύοντας πως το Ξενία και η χρήση του είναι πλέον υπόθεση πολιτικής απόφασης του δήμου, το κουβάρι μπερδεύτηκε πάλι καθώς εμφανίστηκαν στο προσκήνιο κι άλλοι ενδιαφερόμενοι με δικαίωμα μάλιστα λόγου και υπογραφής για την οριστική διευθέτηση του θέματος.
Πέραν του δήμου Αρταίων και της τοπικής κοινωνίας, δικαίωμα πάνω στο Ξενία και στο μέλλον του έχουν πλέον η Αρχαιολογική Υπηρεσία Άρτας, η Αποκεντρωμένη Διοίκηση Ηπείρου – Δυτικής Μακεδονίας, το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο, ίσως κι άλλοι που μου διαφεύγουν. Αλλά το ζήτημα είναι πως το δικαίωμα των φορέων αυτών φαίνεται πως είναι ισχυρότερο από τα δικαιώματα του δήμου. Και το άλλο ζήτημα είναι ο φόβος μήπως στην πορεία εμφανιστούν κι άλλοι ενδιαφερόμενοι με παρόμοια ή και ισχυρότερα δικαιώματα.
Πρώτη, ωστόσο, και σημαντικότερη φροντίδα του δήμου Αρταίων είναι να λάβει υπόψη του τα δεδομένα όπως έχουν διαμορφωθεί και να προχωρήσει με γρήγορα και σταθερά βήματα μπροστά, γιατί ο χρόνος δεν περιμένει. Ανεξάρτητα από το τι λόγο και τι δικαιώματα έχουν οι άλλοι, ένα είναι βέβαιο: φυσικός ιδιοκτήτης του Ξενία, όπως και όλων των πολιτιστικών αγαθών της περιοχής, είναι η τοπική κοινωνία, η οποία εκφράζεται δια των αιρετών εκπροσώπων της. Ο δήμαρχος, επομένως, καλείται να ορίσει μια σύσκεψη για να ξεκαθαρίσει το θολό τοπίο και να δρομολογηθούν άμεσα οι εξελίξεις.
Η απόφαση του ΚΑΣ δεν αλλάζει. Κι ούτε υπάρχει άλλο επιστημονικό ή πολιτικό όργανο που θα μπορούσε να την προσβάλει. Αυτό που απομένει είναι να καταλήξουμε σε μια σύνθεση. Και να διευκρινιστεί πως για την τοπική κοινωνία ιδιαίτερη σημασία έχει να αποκατασταθεί και να λειτουργήσει όπως πριν το τμήμα της καφετέριας και του εστιατορίου. Είναι το σημείο εκείνο που θα αποτελέσει τον πόλο έλξης των πολιτών και θα καταστήσει έτσι το Κάστρο πνεύμονα φυγής και αναψυχής, αλλά και ιστορικής αναπόλησης των επισκεπτών.
Το υπόλοιπο κτήριο, το οποίο αποτελείται από τα δωμάτια του ξενοδοχείου, πρέπει να διαμορφωθεί σε τέσσερις έως έξι αίθουσες που θα στεγάσουν ένα μέρος του πολιτισμού της περιοχής. Ενδεικτικά μπορεί να στεγαστεί μια θεματική βιβλιοθήκη – αναγνωστήριο με βιβλία στα οποία γίνεται αναφορά στην ιστορία της Άρτας και με βιβλία Αρτινών συγγραφέων. Την όλη ευθύνη της λειτουργίας θα έχει ο δήμος Αρταίων, ο οποίος με τα έσοδα της καφετέριας θα καλύπτει τα λειτουργικά έξοδα του υπόλοιπου μέρους.
Σε κάθε περίπτωση, αυτό που επείγει είναι να ξεκινήσουν οι εργασίες για τη σωτηρία του Ξενία και τη διαμόρφωσή του λαμβάνοντας υπόψη, κατ’ ανάγκη, την απόφαση του ΚΑΣ. Για το πώς θα διανεμηθούν οι αίθουσες και τι ακριβώς θα φιλοξενήσουν μπορούν να γίνουν προτάσεις από τοπικούς φορείς και πολίτες. Το μείζον θέμα στην προκειμένη περίπτωση είναι ότι μας προσβάλλει όλους, εκλεγμένους και πολίτες, η στασιμότητα αυτή πάνω σ’ ένα θέμα πολύ απλό και πολύ εύκολο, το οποίο οι αγκυλώσεις μας και οι προκαταλήψεις μας το κατάντησαν σύνθετο και δύσκολο. Αν έμεινε μέσα μας λίγη αγάπη για την πόλη μας και την ιστορία της, ας αναλάβουμε όλοι μας τις ευθύνες μας. Και πρώτοι αυτοί που μας εκπροσωπούν.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here