Κύριοι δήμαρχοι Αρταίων, πρώην και νυν, γιατί το κάνατε αυτό; Γιατί αφήσατε με τόση αβάσταχτη ελαφρότητα να φύγει μέσα από τα χέρια σας το ξενία και να κάνουν φτερά τα δώδεκα εκατομμύρια που είχαν εκταμιευτεί για να γίνει ο πανέμορφος αυτός χώρος ένα σύγχρονο κέντρο πολιτισμού; Γιατί παίζατε ανοήτως πολιτικό παιχνίδι μεταξύ σας προσπαθώντας ο ένας να εκθέσει τον άλλον και υποτιμήσατε τη βούληση της τοπικής κοινωνίας;
Ποιος σας είπε, ποιος σας συμβούλεψε και ποιος σας διαβεβαίωσε πως οι αρτινοί πολίτες στηρίζουν την ανάπτυξη του τόπου τους στα 22 ή στα 20 ή στα 15 δωμάτια που θα περιλάμβανε το υβριδικό ξενοδοχείο, όπως σοφίστηκαν, προφανώς, κάποιοι σοφολογιότατοι να προτείνουν στη νυν δημοτική αρχή για να απορρίψει την υπάρχουσα δική της απόφαση και να πάρει νέα, σε κατεύθυνση μάλιστα εντελώς αντίθετη από αυτή που είχε εγκρίνει το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο (ΚΑΣ);
Τρελαθήκαμε εντελώς εδώ στο βασίλειο της φαιδράς πορτοκαλέας και δεν ξέρουμε να μοιράσουμε δυο γομαριών άχυρο; Πετάξατε στον κάλαθο των αχρήστων μια έτοιμη μελέτη -πληρωμένη αδρά, φαντάζομαι, από το ταμείο του δήμου- και ένα όχι και τόσο ευκαταφρόνητο ποσό για ποιο λόγο ο πρώην και για ποιον ο νυν;
Θέλει αλήθεια τόσο πολύ μυαλό για να κατανοήσουμε πως το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο δεν είναι κανένας συνοικιακός σύλλογος για να εκτελεί εντολές και να παίρνει πρόχειρες αποφάσεις ώστε να τις αλλάζει πρόχειρα έτσι για το γούστο κάποιας ομάδας;
Αλλά και στην περίπτωση που μας έκανε αυτό το χατίρι και άλλαζε τη δική του απόφαση, είναι τόσο δύσκολο να καταλάβουμε πως η διαδικασία σύνταξης νέας μελέτης, διαβούλευσης, ωρίμανσης, έγκρισης κλπ. κλπ. θα ήταν τόσο χρονοβόρα που τελικά θα είχε καταστεί δώρον άδωρο το όλον; Έλεος επιτέλους σε τούτη την πόλη!
Δεν έχετε ακούσει τίποτε; δεν έχετε διαβάσει πουθενά; δεν σας ενδιαφέρει να μάθετε; Δεν πήρε πουθενά το αφτί σας πως πριν δεκαεφτά χρόνια οι πολίτες της Άρτας έσπασαν τις αλυσίδες στην αμπαρωμένη πύλη του κάστρου και το κατέλαβαν με το ανυποχώρητο αίτημα ν’ ανοίξει, να καθαριστεί και να γίνει επισκέψιμο για ντόπιους και ξένους;
Δεν πήρε πουθενά το αφτί και το μάτι σας τις εικόνες των πολιτών που πρωινά Κυριακών καθάριζαν το Κάστρο από αγριόχορτα και θάμνους, έπλεναν τους τοίχους, σφουγγάριζαν το δάπεδο, διοργάνωναν πρωινά και βραδινά με πολιτιστικές εκδηλώσεις, έκαναν παρεμβάσεις στο Υπουργείο Πολιτισμού και απαιτούσαν να παραχωρηθεί το ξενία στον δήμο Αρταίων για να διαμορφωθεί ώστε να λειτουργήσει ως χώρος πολιτισμού; Δεν γνωρίζατε κανέναν από αυτούς τους πολίτες; Δεν νοιαστήκατε να μάθετε ένα δύο ονόματα και να τους ρωτήσετε να σας πουν τη γνώμη τους;
Είναι δυνατόν να προχωρήσει ο τόπος και να δει άσπρη μέρα όταν κλείνεστε στα γραφεία σας και κουβεντιάζετε μεταξύ σας, αγνοώντας πως έξω από αυτά υπάρχουν πολίτες που ανησυχούν, πολίτες που θλίβονται, πολίτες χωρίς αξιώματα και καρέκλες που γνωρίζουν κάτι περισσότερο από σας γιατί διέθεσαν εκατοντάδες, αν όχι χιλιάδες, ώρες για να διατηρήσει αυτός ο τόπος κάτι από την πολιτιστική του παράδοση και ταυτότητα;
Δεν βλέπετε που κοντεύουμε να σαλέψουμε σ’ αυτή την πόλη που σκάβεται και γκρεμίζεται ολοένα και ποτέ δεν φτιάχνεται; Τι το περάσατε το ξενία; Δεν καταφέρατε πάνω από μια δεκαετία που κρατάτε στα χέρια σας τα ηνία τού δήμου να προσθέσετε ένα λιθαράκι και να το προστατεύσετε απ’ τη φθορά του χρόνου και τη μανία των ανθρώπων;
Και τι μας πείραζε, αλήθεια, η λειτουργία τού ξενία ως εστίας πνευματικής και πολιτιστικής ζωής; Πού ακούστηκε πολίτες και αρχές μιας πόλης να απαξιώνουν πνευματικά αγαθά όπως μια δημοτική βιβλιοθήκη και ένα δημοτικό ωδείο και να προβαίνουν στην κατάργηση και στη μη υλοποίηση της σχετικής μελέτης, για να επανέλθουν στο σύνθημα «ξενία όπως παλιά», ενώ ξέρουν πως η πρόταση αυτή έχει απορριφθεί απ’ το ΚΑΣ;
Κάτι, λοιπόν, είναι πολύ σάπιο στο βασίλειο της Δανιμαρκίας. Οι Αρτινοί πολίτες στο σύνολό τους δεν ρέπουν προς τη μεγαλομανία. Δεν τους λείπουν τα δωμάτια του ξενία. Τους λείπει ο χώρος εστίασης. Τους λείπει το καφέ του ξενία, τους λείπει το εστιατόριο, η αίθουσα εκδηλώσεων, ο αύλειος χώρος του. Τους λείπει η μαγεία του Κάστρου.
Το ξενία έχει – ή το έχουμε – καταντήσει φάντασμα. Κι αν προτιμάμε να περιμένουμε καμιά δυο δεκαετίες ακόμη ώσπου το ΚΑΣ να δώσει το πράσινο φως για το «ξενία όπως παλιά» παρά να πάρουν οι μηχανές μας τώρα μπροστά και να στεγάσουν εκεί ένα μέρος της ιστορικής μας παράδοσης, τότε θα είναι βέβαιο πως θα περιμένουμε εμείς, μα το ξενία δεν θα περιμένει εμάς. Θα έχει καταρρεύσει ολοσχερώς και θα έχει βγει απ’ την καθημερινή μας ζωή εντελώς!
* Ο Δημήτρης Βλαχοπάνος είναι φιλόλογος και συγγραφέας