ΣΕ επίπεδο δημοσιότητας αυτό που έγραψε στον «Τ» ο πολύτιμος συνεργάτης και εγκάρδιος φίλος Δημήτρης Ντάλας, είχε απήχηση και έκτοτε μπήκε για τα καλά στις συζητήσεις των συμπολιτών μας.
Ο λόγος για την αναγκαιότητα να λειτουργήσουν – επιτέλους – ουρητήρια στην πόλη μας προς ανακούφιση όλων, διότι όταν τούς… έρχεται βρίσκονται κυριολεκτικά σε μεγάλο αδιέξοδο. Πριν λίγες ημέρες μάς τηλεφώνησε φίλος αναγνώστης (το όνομά του στη διάθεση κάθε αρμοδίου), επαναφέροντας το θέμα στη συζήτηση, επισημαίνοντας χαρακτηριστικά ότι η έλλειψή τους αποτελεί μια μαύρη κηλίδα στον τοπικό μας πολιτισμό.
Ο συνομιλητής μας διακρίνεται για την έντονη ανάμειξη στα κοινά, κάτι που τού δίνει πολύ περισσότερο την άνεση να συναναστρέφεται με πολύ κόσμο. Όπως μάς εκμυστηρεύτηκε, ένας συμπολίτης μας που κουβέντιαζε μαζί του γι’ αυτό το μεγάλο κενό έμπλεος αγανάκτησης, του είπε: «Αν δεν ήμουνα επαγγελματίας κι αν δεν έφερνα σε δύσκολη θέση τα παιδιά μου, θα πήγαινα πραγματικά να κατουρήσω στο σιντριβάνι της κεντρικής πλατείας να γράψει ιστορία». Ακτιβιστική μεν επιχείρηση, δικαιολογημένη απόλυτα δε.
Ο φίλος που μάς τηλεφώνησε έκανε λόγο για τρία κι όχι μόνο ένα, διατυπώνοντας συνάμα την πρόταση για χωροθέτηση. Προσδιορίζοντας, λοιπόν, τα σημεία, ανέφερε την πλατεία «Διαμάντη» στον Άγιο Γεώργιο, τα Ψαροπλιά και την πλατεία Κιλκίς.
Το αίτημα προσλαμβάνει πλέον παναρτινές διαστάσεις κι απορούμε γιατί η Δημοτική Αρχή δεν λαμβάνει το μήνυμα. Θα πρέπει δηλαδή να πιάνουμε τις γωνίες, τα παρτέρια και τα… σιντριβάνια για τη σωματική μας ανάγκη για να κινητοποιηθεί; Και μη μας πει ότι αυτό δεν είναι δείγμα πολιτισμού, διότι αυτή είναι που καλείται πρώτη να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για άσκησή της. Αν δει ότι δεν υπάρξει ανταπόκριση τότε και μόνο δικαιολογείται να μιλήσει για απολίτιστους…