Οι πρόσφατες εξαγγελίες του πρώην πρωθυπουργού, Αλέξη Τσίπρα, καθώς και οι ανακοινώσεις του πρωθυπουργού, Κυριάκου Μητσοτάκη, στη ΔΕΘ, φέρνουν στο προσκήνιο ένα, κατά την άποψή μου μείζον ζήτημα της πολιτικής σκηνής του τόπου μας. Πρόκειται για το πώς αντιμετωπίζονται οι πολίτες από την πολιτική ελίτ και την άποψη που φαίνεται να έχουν οι κυβερνώντες αυτόν τον τόπο για τους ανθρώπους που τους ψηφίζουν!
Και οι δύο πολιτικοί (και μένω σ’ αυτούς διότι είναι οι δύο άνθρωποι που είχαν στα χέρια τους τις τύχες της χώρας μας τα τελευταία 11 χρόνια), προέβησαν σε μια πρωτοφανή πλειοδοσία υποσχέσεων και παροχών με ορίζοντα την ερχόμενη τετραετία, τέτοια που είναι να απορεί κανείς αν μας επεξεργάζονται κανονικά ή αν απλώς δεν έχουν αίσθηση της πραγματικότητας την οποία βιώνει ο Έλληνας πολίτης στην καθημερινότητά του.
Ο κ. Τσίπρας, σύμφωνα με τις ειδησεογραφικές ιστοσελίδες, ανακοίνωσε ότι, εάν αναλάβει (ξανά) τη διακυβέρνηση της χώρας θα προχωρήσει στα εξής περίπου: Θέσπιση κατώτατου μισθού 1.000€ εντός του 2027, αύξηση μισθών εκπαιδευτικών κατά 300€/μήνα, μείωση ΦΠΑ στο 6% στα βασικά είδη διατροφής & υγιεινής, μηδενική συμμετοχή συνταξιούχων στα φάρμακα και επιβολή «Πατριωτικής Εισφοράς» 1% ετησίως για το ισχυρότερο 1% των πολιτών.
Κι όχι μόνο αυτά, αλλά επιπλέον και δημιουργία «επενδυτικής μηχανής» με κεφάλαια 12 δισ. ευρώ στην τετραετία (από δημόσιες επενδύσεις, επιχειρήσεις και Golden Visa), ανάκτηση φορολογικής/ασφαλιστικής ενημερότητας, διαγραφή συνεπών από τον «Τειρεσία» και επαναφορά του προγράμματος ρυθμίσεων 120 δόσεων για οφειλές, θέσπιση ελάχιστης εγγυημένης ποσότητας ενέργειας σε προσιτή τιμή για μεσοσταθμική μείωση λογαριασμών ρεύματος κατά 30%, καθώς και ανάκτηση του δημόσιου στρατηγικού ρόλου της ΔΕΗ και αρκετά άλλα.
Ο κ. Μητσοτάκης, το Σαββατοκύριακο, στη ΔΕΘ ανακοίνωσε ότι, όσο είναι και εφόσον παραμείνει στην κυβέρνηση, θα προχωρήσει σε: Φορολογικές ελαφρύνσεις ελεύθερων επαγγελματιών, σταδιακή μείωση της προκαταβολής φόρου επιχειρήσεων, αύξηση του συντελεστή φορολόγησης εισοδημάτων μελών Δ.Σ. και στελεχών άνω των 60.000 ευρώ από 5% σε 15%, ενισχύσεις και αυξήσεις για τους συνταξιούχους. Επίσης όρισε ως στόχο για κατώτατο μισθό τα 1.000€ έως το 2028, προανήγγειλε αυξήσεις στο Δημόσιο και ελαφρύνσεις για τους αγρότες ενώ παρουσίασε και ένα πολύ ευφάνταστο πρόγραμμα με το όνομα «Κουμπαράς για τη Νέα Γενιά». Υποσχέθηκε στήριξη των τρίτεκνων οικογενειών, αυξήσεις των αναπηρικών και των πολυτεκνικών επιδομάτων και έθεσε ως στόχο τη μείωση της τιμής του ρεύματος.
Όλα αυτά θα μπορούσε να τα ακούσει κάποιος με μια σχετική αισιοδοξία, αν δεν υπήρχε το προηγούμενο των 11 ετών διακυβέρνησης από τους δύο αυτούς πολιτικούς και τα κόμματά τους.
Οι συνταξιούχοι δεν ξεχνούν το «νόμο Κατρούγκαλου», οι δανειολήπτες δε μπορούν να σβήσουν από τη μνήμη τους τούς πλειστηριασμούς σπιτιών, οι μικρομεσαίοι επαγγελματίες στενάζουν από τις προκαταβολές φόρων, οι δημόσιοι υπάλληλοι έχουν πρόσφατα αντιμετωπίσει την άρνηση ουσιαστικών αυξήσεων από την κυβέρνηση, οι αγρότες και οι κτηνοτρόφοι υποφέρουν από την κυβερνητική αναλγησία και όλοι, μα όλοι, βιώνουν μια συνεχιζόμενη πίεση από την όλο και πιο έντονη ακρίβεια, τις αυξήσεις στις τιμές του ρεύματος, αλλά και του πετρελαίου (όταν σε άλλες χώρες υπάρχει μείωση), αισθάνονται ότι τους κοροϊδεύουν όταν προβεβλημένα κομματικά στελέχη εμφανίζονται με πολυτελή αυτοκίνητα που τα απέκτησαν (λένε) με κέρδη από τα λαχεία και αναρωτιούνται αν τελικά υπάρχει στη χώρα μας αυτό που ονομάζουμε Κράτος Δικαίου.
Σε μια χώρα που ζει υπό το βάρος της αμφιβολίας και της καχυποψίας ως προς τη διαφάνεια των θεσμών, εξαιτίας τόσο της μη ανάληψης ουσιαστικής ευθύνης για το έγκλημα των Τεμπών, αλλά και της προκλητικά μεροληπτικής συμπεριφοράς της πολιτικής ελίτ όσον αφορά το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, το να προσπαθεί κανείς να πείσει απλά εξαγγέλλοντας παροχές τις οποίες πρόκειται να παράσχει στο μέλλον, προϋποθέτει τουλάχιστον δύο πράγματα. Αφενός κεκτημένη αξιοπιστία, αφετέρου εμπιστοσύνη και ειλικρίνεια.
Η πλειονότητα των πολιτικών μας, έχει, δυστυχώς απολέσει και τα δύο. Ποια αξιοπιστία υπάρχει όταν προβάλλεται ως επίτευγμα αμυντικής θωράκισης η περιβόητη «Ασπίδα», στον πηγαίο κώδικα της οποίας, όμως, δεν θα μπορεί να έχει πρόσβαση η Ελλάδα (εφ. Καθημερινή της Κυριακής, 6/9/2026) και ποια εμπιστοσύνη μπορεί να έχει κανείς σε κυβέρνηση της οποίας υπουργοί αισθάνονται την ανάγκη να χρησιμοποιούν τεχνολογίες παρακολούθησης;
Η διαχρονική τακτική της αμετροέπειας και της ξέφρενης παροχολογίας τις παραμονές των καλπών έχει καταντήσει ένα κακόγουστο θέατρο, στο οποίο οι πολιτικοί μοιράζουν απλόχερα «ψηφιακά συννεφάκια» και ανέξοδες υποσχέσεις. Για τον σκεπτόμενο πολίτη, αυτή η αιφνίδια γενναιοδωρία δεν γεννά ανακούφιση, αλλά ένα βαθύ κλίμα δυσπιστίας, καθώς έρχεται σε πλήρη αντίθεση και σύγκρουση με τη σκληρή οικονομική πραγματικότητα που βιώνει καθημερινά.
Πρόκειται για έναν ωμό εμπαιγμό που υποτιμά απροκάλυπτα τη νοημοσύνη μας, μεταμφιέζοντας το παλιό, παραδοσιακό ρουσφέτι σε σύγχρονο προεκλογικό περιτύλιγμα. Το ακόμα πιο εξοργιστικό είναι πως οι περισσότερες από αυτές τις «χρυσές» εξαγγελίες μετατίθενται βολικά στο απώτερο μέλλον, καλλιεργώντας συνθήκες διαρκούς αβεβαιότητας και θολώνοντας την προοπτική του τόπου, αφού όλοι υποψιάζονται πως τα «θα» θα εξανεμιστούν την επομένη της καταμέτρησης.
Η χώρα, όμως, κουράστηκε να τρέφεται με αυταπάτες και δεν έχει καμία απολύτως ανάγκη από εύκολες παροχές και επικοινωνιακά πυροτεχνήματα. Αυτό που απαιτούν οι καιροί είναι μια νέα πολιτική ηθική με πρωταγωνιστές ηγέτες που θα διαθέτουν το σθένος να κοιτάξουν τους πολίτες στα μάτια, αντιμετωπίζοντάς τους ως υπεύθυνα και σκεπτόμενα όντα. Έχουμε ανάγκη από πολιτικούς που θα μιλούν τη γλώσσα της αλήθειας, ακόμα κι όταν αυτή είναι πικρή, και που θα τιμούν τις δεσμεύσεις τους με συνέπεια και σοβαρότητα.
Ο τόπος χρειάζεται σταθερή πυξίδα και έργα ουσίας, απαλλαγμένα από τις εντυπωσιακές «κωλοτούμπες» της τελευταίας στιγμής, γιατί η δημοκρατία δεν χτίζεται πάνω σε ευκαιριακά φιλοδωρήματα, αλλά πάνω στη σχέση εμπιστοσύνης και τον αμοιβαίο σεβασμό μεταξύ πολιτείας και κοινωνίας.