Να εμβαθύνουν καλά στο υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων στην παροιμία, που τουλάχιστον στην Ήπειρο είναι πολύ διαδεδομένη, για να κατανοήσουν ότι το άχυρο στα μέρη μας το δίνουμε στα ζωντανά κι όχι στους τσομπάνηδες.
Διότι οι ηλεκτρονικοί βώλοι που ανακοίνωσε ότι θα ξεκινήσουν πιλοτικά να τοποθετούνται στο στομάχι των προβάτων (αρχής γενομένης από τα μεγάλα κοπάδια) δεν είναι τίποτα περισσότερο από τα ηλεκτρονικά ενώτια (σκουλαρίκια) που ήδη υπήρχαν και τα οποία, ωστόσο, δεν απέτρεψαν το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ.
Οι ηλεκτρονικοί βώλοι μπορούν να χτυπηθούν στο ηλεκτρονικό μηχάνημα και χωρίς να βρίσκονται στο στομάχι ενός ζώου. Από την τσάντα! Αποτελούν, λοιπόν, μόνο ένα εργαλείο για να βοηθήσουν τον καλό παραγωγό που δουλεύει με σύγχρονες αρμεχτικές μηχανές ώστε πχ να ξέρει πόσο γάλα του δίνει το κάθε ζώο κι αν κάτι μεταβληθεί να κινητοποιηθεί. Δεν αποτελούν, όμως, σε καμία περίπτωση την ασπίδα απέναντι σε σκάνδαλα, όπως αυτό του ΟΠΕΚΕΠΕ.
Ο έλεγχος που απαιτούνταν, αν ήθελαν να τον κάνουν, σχετικά με τις επιδοτήσεις που «ροκάνιζαν» κάποιοι, γίνονταν σε χρόνο μηδέν με τρία κουμπιά. Χωρίς καθόλου να μετακινηθούν από τις καρέκλες τους. Κουμπί ένα: Τα Εθνικά Προγράμματα Υγείας των Ζώων, όπου μέσα από τον υποχρεωτικό εμβολιασμό του 20% των ζώων που θα κρατήσει προς ανανέωση ή μεγέθυνση του κοπαδιού (αρνάδες), αμέσως καταγράφεται ο συνολικός αριθμός. Κουμπί δεύτερο: Ηλεκτρονικό σύστημα καταγραφής στα σφαγεία. Αν έχει 600 πρόβατα και δεν δηλώνει ότι κρατά προς ανανέωση έναν αριθμό, πρέπει να πουλήσει ή να σφάξει περί τα 900 ετησίως. Κουμπί τρία: Σύστημα «Άρτεμις» που είναι σε λειτουργία, όπου εκείνος που δηλώνει 600 πρόβατα δεν μπορεί να παραδίδει 10 τόνους γάλα ετησίως, όταν το μέγεθος αντιστοιχεί σε τουλάχιστον 90 με 100 τόνους!
Ως εκ τούτου, ας προβλεφθούν οι ψηφιακοί βώλοι που μαθαίνουμε ότι χάνονται δυσκολότερα, καθόσον τοποθετούνται στο στομάχι του ζώου και μπορεί μία στις χίλιες περιπτώσεις να βγει κάποιο, ενώ τα ηλεκτρονικά σκουλαρίκια μπορούσαν εύκολα να πιαστούν κάπου και να πέσουν. Όμως, να μην το «πουλάει» ο κάθε υπουργός ως απόφαση για τον έλεγχο των σκανδαλωδών επιδοτήσεων.
Διότι οποιαδήποτε στιγμή μπορούσε, αν ήθελε και μπορεί ακόμα και σήμερα, να προβεί σε έλεγχο σε μηδέν χρόνο μέσα από το γραφείο του. Να γνωρίζει δηλαδή ποιος εκτρέφει κοπάδι και ποιος δηλώνει 600, 1.000, 2.000 πρόβατα και στο μαντρί δεν βελάζει ούτε ένα αρνί. Δεν έχει ούτε για Πάσχα. Ποιος, δηλαδή, πίνει χαλαρά τον… φραπέ του στην πλατεία, ο λογαριασμός γεμίζει κοινοτικό χρήμα και πάει το ίδιο χαλαρά στον χασάπη για τον πασχαλινό οβελία.
Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι αν μπορεί να γίνει έλεγχος, αλλά αν ήθελε κι αν θέλει να τον κάνει κανείς. Ήθελε; Β.Κ.
