ΑΦΟΡΜΗ για το σημερινό μας σημείωμα παίρνουμε απ’ όσα αναφέρει σε ανάρτησή του ο δήμαρχος Γεωργίου Καραϊσκάκη ύστερα από την ψήφιση του νέου Κώδικα Τοπικής Αυτοδιοίκησης.
ΚΑΙ το κάνουμε εξαιτίας της εστίασης σ’ ένα πολύ σοβαρό θέμα, το οποίο αναδεικνύει με πολύ εύγλωττο όσο και εύστοχο τρόπο.
Ο λόγος για την θεσμοθέτηση των εξ αποστάσεως συνεδριάσεων των Δημοτικών Συμβουλίων, οι οποίες άρχισαν να διεξάγονται ως λύση ανάγκης κατά την περίοδο του κορωνοϊού, όμως φαίνεται πως η κυβέρνηση βρήκε την ευκαιρία να τις εντάξει κι αυτές στις ψηφιακές μηχανές, με αποτέλεσμα να τις καταστήσει απρόσωπες, άχαρες και χωρίς τη ζωντάνια που τούς αρμόζει.
ΑΝΑΦΕΡΕΙ ευφυώς ο Περικλής Μίγδος: «Όταν χάνεται το ανθρώπινο και η φυσική παρουσία, όταν το λόγο έχουν τα πλήκτρα, τα κινητά, οι κάμερες και οι βιντεοκλήσεις, τότε χάνεται η μαγεία της ανθρώπινης σχέσης, των ζυμώσεων και της καλλιέργειας ενός συνεργατικού πνεύματος».
ΣΥΝΥΠΟΓΡΑΦΟΥΜΕ και με τα δυό μας χέρια, διότι φαντάζεστε την εικόνα να παρευρίσκονται σε δια ζώσης συνεδριάσεις δύο – τρεις μόνο σύμβουλοι κι όλοι οι υπόλοιποι από τούς καναπέδες των σπιτιών τους, από καφενεία, από παραλίες ή από τα γραφεία τους;
ΤΙ άλλο από τραγικότητα μπορεί να σημαίνει όλο αυτό; Ούτε καν ως ιδέα δεν θα μπορούσε να περνά από το μυαλό μας!
ΚΙ όμως θα μπορεί να γίνεται, αποκτώντας οι αποφάσεις πλήρη νομιμότητα, σαν δηλαδή κάτι τέτοιο να γίνονταν και με τη Βουλή, οι νόμοι να ψηφίζονταν εξ αποστάσεως και από κάθε σημείο που θα βρίσκονταν ο κάθε βουλευτής.
ΔΕΝ το θεσμοθετούν, όμως, αυτό και εκεί, διότι γνωρίζουν ότι θα τούς έπαιρναν με τις πέτρες οι ψηφοφόροι, τις Περιφέρειες και τους Δήμους βρήκαν πεδίο για άσκηση θεοποίησης του ψηφιακού μετασχηματισμού που σώνει και καλά θέλουν να μάς επιβάλλουν.
ΠΟΛΥ ορθά σημειώνει, εξάλλου, με τρόπο δηκτικό ο δήμαρχος Γεωργίου Καραϊσκάκη: «Συρρικνωνόμαστε, ερημώσαμε και μείναμε λίγοι, ας συνεννοούμαστε και ας αποφασίζουμε λοιπόν εξ αποστάσεως…».
ΚΑΙ το σημειώνει ως δήμαρχος ορεινού Δήμου, λέγοντας την αλήθεια περί της εικόνας που εμφανίζουν σήμερα τα χωριά, τα χωριά που εγκαταλείπονται, τα χωριά που ερημώνουν, τα χωριά που σιγά αλλά σταθερά ξεχνούν πως είναι το κλάμα ενός νεογέννητου, σε αντίθεση με τους αποχαιρετισμούς ανθρώπων από τα εγκόσμια που έχει γίνει καθημερινότητα.
ΤΟ κλείνει, ταυτόχρονα, με χιούμορ, πλην όμως υποκρύπτει βαθιά πικρία: «Κι αφού όλα αυτά υπάρχουν στο νέο Κώδικα Τοπικής Αυτοδιοίκησης, ας προέβλεπαν τουλάχιστον τον τρόπο επικοινωνίας των Ινδιάνων (σήματα καπνού με τη βοήθεια κουρελούς) να μην είναι και δαπανηρό».
ΥΠΑΡΧΕΙ, βέβαια, και η άλλη παράμετρος, εκείνη δηλαδή που αναφέρεται στο… μέγα ενδιαφέρον των εξουσιαστών μας για χτύπημα του δημογραφικού και της ερημοποίησης, που πάει τελικά να γίνει ανέκδοτο και συνάμα ορισμός της υποκρισίας.
ΑΝ για παράδειγμα ένας ορεινός Δήμος διαθέτει συμβούλους που διαμένουν σε πόλη, θα μπορούν να μην πατάνε το πόδι τους στο χωριό – έδρα του, παρεμβαίνοντας εξ αποστάσεως, οπότε θα στερηθούν μέχρι κι αυτούς.
ΜΟΝΟ μια λύση – κατά τη γνώμη μας – υπάρχει, να βρεθούν δήμαρχοι που να μην ανοίγουν κάμερες και να μην δέχονται βιντεοκλήσεις, κάνοντάς το ως ύστατη αντίσταση στα νέα ήθη που με το στανιό πάνε να καθιερώσουν, έλεος πια!