Εφυγε απ’ τη ζωή την Κυριακή 18 Γενάρη ο Μιχάλης Παντούλας σε ηλικία 74 χρονών, ύστερα από σοβαρά προβλήματα υγείας που αντιμετώπιζε τα τελευταία χρόνια. Συγγενείς, φίλοι του, συνάδελφοί του και συνεργάτες του τον αποχαιρέτησαν την Τετάρτη 21 Γενάρη στον ιερό ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου Περιβλέπτου Ιωαννίνων.
Ο Μιχάλης Παντούλας υπήρξε ένας ανήσυχος, χαρισματικός και δημιουργικός άνθρωπος. Λάτρης της Ηπείρου, διέθεσε ένα μεγάλο μέρος της ζωής του για την πρόοδό της περνώντας από όλα τα σκαλιά της πολιτικής δράσης.
Απόφοιτος της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων το 1974, εργάστηκε στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση. Υπηρέτησε στα γυμνάσια της περιοχής Αμυνταίου, ξεκινώντας από το γυμνάσιο Αετού, όπου διορίστηκε το 1977. Στη συνέχεια μετατέθηκε το 1980 στην Άρτα και τοποθετήθηκε στο γυμνάσιο Πέτα. Μετατέθηκε ένα χρόνο μετά στα Γιάννενα και υπηρέτησε για πολλά χρόνια στο Μουσικό Γυμνάσιο – Λύκειο Δολιανών, το οποίο ιδρύθηκε το 1989 με δικές του ενέργειες. Με δικές του ενέργειες ιδρύθηκε, επίσης, το Κέντρο Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης Κόνιτσας.
Μέλος του ΠΑΣΟΚ από το 1979, διετέλεσε Β΄ Γραμματέας της Νομαρχιακής Επιτροπής Ιωαννίνων, θέση από την οποία ανέπτυξε πλούσια συνδικαλιστική δράση. Υπήρξε οργανωτικός γραμματέας και υπεύθυνος δημοσίων σχέσεων της ΟΛΜΕ και της ΑΔΕΔΥ.
Το 1990 εκλέχτηκε πρόεδρος της Κοινότητας Πολυδώρου, στην οποία γεννήθηκε το έτος 1952. Το 1994 τοποθετήθηκε πρόεδρος του ΕΛΚΕΠΑ Ηπείρου. Στις νομαρχιακές εκλογές του 1994 εκλέχτηκε πρώτος σε σταυρούς νομαρχιακός σύμβουλος με το ψηφοδέλτιο του Νίκου Ζαρμπαλά. Από το 1995 έως το 1998 διετέλεσε αναπληρωτής νομάρχης Ιωαννίνων.
Το 1999 εκλέχτηκε δήμαρχος Μολοσσών και στη συνέχεια μετακινήθηκε στην κεντρική πολιτική σκηνή, της οποίας υπήρξε βουλευτής από το 2004 ως το 2009, εκλεγμένος σε τρεις βουλευτικές εκλογές: του 2004, του 2007 και του 2009. Υπήρξε μέλος των Διαρκών Επιτροπών Μορφωτικών Υποθέσεων, Περιφερειών και της Επιτροπής Θρησκευμάτων και Ορθοδοξίας.
Με τον Μιχάλη Παντούλα με συνέδεε μια μακροχρόνια φιλία που ξεκίνησε από τα φοιτητικά μας χρόνια. Ένα χρόνο μεγαλύτερός μας εκείνος, «καταδεχόταν» την παρέα μας, για την οποία πολύ συχνά «θυσίαζε» τη δική του. Και φρόντιζε πάντα να δημιουργεί ένα ζεστό κλίμα με τις ανακοινώσεις του, τις αφηγήσεις του, τις συμβουλές του για τεχνικές που εξασφάλιζαν μεγάλους βαθμούς στα μαθήματα και τα απαραίτητα πειράγματα και αστεία.
Συναντηθήκαμε μετά στο Αμύνταιο, όπου τον διαδέχτηκα ως έφεδρος αξιωματικός στο πρώτο γραφείο του 28 Συντάγματος Πεζικού. Ο Μιχάλης Παντούλας ήταν ο πόλος συσπείρωσης των Ηπειρωτών εκπαιδευτικών και στρατιωτικών της περιοχής. Και οργάνωνε μικρές αποδράσεις αναψυχής, με κυριότερη εκείνη της άνοιξης του 1979, όταν μια ομάδα δέκα περίπου Ηπειρωτών φτάσαμε με δύο αυτοκίνητα στο ακριτικό χωριό Ψαράδες της Φλώρινας και περάσαμε από εκεί με βάρκες στο νησάκι Άγιος Αχίλλειος της Μικρής Πρέσπας. Ήταν μια μοναδική και αλησμόνητη εμπειρία.
Αρκετές φορές επισκέφτηκα έκτοτε τον Άγιο Αχίλλειο και απόλαυσα τη μαγεία του. Αλλά τώρα είχα την άνεση να περπατήσω πάνω στην πλωτή πεζογέφυρα μήκους 650 μέτρων, η οποία κατασκευάστηκε το έτος 2000, και να φτάσω στο νησί. Αλλά όσες φορές κι αν πατήσω το πόδι μου εκεί, έρχεται πάντα στο νου μου η πρώτη εκείνη και καταπληκτική περιπέτεια.
Με τον Μιχάλη είχαμε μια πλούσια, στη συνέχεια, φιλία και συνεργασία. Ανήκαμε σε διαφορετικά κόμματα, αλλά αυτό αποτελούσε υγεία στις σχέσεις μας και έφερνε αρκετά πνευματώδη πειράγματα. Ο Μιχάλης δέχτηκε με πολλή χαρά να παρουσιάσει το πρώτο μου μυθιστόρημα «Κομμένο ποτάμι» πρώτα στην Άρτα το 2006 και εν συνεχεία το 2007 στην Αθήνα και την Πτολεμαΐδα.
Από την εξαιρετική εκείνη παρουσίαση, το κείμενο της οποία δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Φιλολογική» της Πανελλήνιας Ένωσης φιλολόγων, κράτησα με πολλή συγκίνηση τούτα τα λόγια του: «Ο Δημήτρης Βλαχοπάνος, έχοντας ως αφετηρία ένα ιστορικό γεγονός και με σταθερό υπόβαθρο τον πολιτισμό της υπαίθρου, αγγίζει τον εαυτό του και όσες από τις βιωμένες προσωπικές εμπειρίες διέθετε. Δίνει, έτσι, στην πεζογραφία μια προσωπική κατάκτηση, επιστρέφοντας στον τόπο του, στο γνώριμο γι’ αυτόν όνειρο, στην ποιητική ευφορία της πατρικής εστίας. Κρατώντας συνειδητά ένα ελληνικό σκηνικό με την αυτόχθονη ομορφιά του, εξασφαλίζει με ποιητικό τρόπο τη διάρκεια ενός κομματιού όχι μόνο της τοπικής ιστορίας, αλλά και της παγκόσμιας, καθώς η αντίσταση αυτή μνημειώνει το δικαίωμα στη διαφορά, στην αυτορρύθμιση, στην αντίδραση απέναντι στη βαρβαρότητα».
Όταν μένει ο λόγος των ανθρώπων που φεύγουν, μένει και η αίσθηση ότι δεν φεύγει η ψυχή τους, αλλά βρίσκεται πάντοτε ανάμεσά μας. Και νυν και αεί. Και μένει και σε μένα η αίσθηση ότι ο Μιχάλης Παντούλας θα επιστρέφει πάντα εδώ. Στον τόπο που ο Μιχάλης αγάπησε. Και σε μας που αγαπήσαμε τον Μιχάλη.
* Ο Δημήτρης Βλαχοπάνος είναι
φιλόλογος και συγγραφέας
