Αμφιβολίες το μυαλό μου βασανίζουνε πολλές, αμφιβολίες τρελές
Χρόνια πολλά, Καλή Χρονιά, Ευχές για το 2026. Παντού ακούγονται ευχές, ξεκινώντας την παραμονή Χριστουγέννων και θα τις ακούμε μέχρι και τις πρώτες ημέρες του Φλεβάρη, ας είναι καλά το άθλημα κοπής βασιλόπιτας.
Φέτος, τις πρώτες ημέρες του χρόνου σκεφτόμουν όλο και περισσότερο αν έχουν κάποιο αντίκρισμα τα εκατομμύρια των ευχών που εκτοξεύουμε μεταξύ μας κάθε χρόνο τέτοια εποχή. Και θυμήθηκα ότι κάτι ανάλογο είχα γράψει και την Πρωτοχρονιά του 2024: «Αφού η Πρωτοχρονιά είναι κάτι τόσο ανθρώπινο και μεταβλητό, από πού στο καλό πηγάζει όλη αυτή η αισιοδοξία; Είναι κάτι που απλά φυτρώνει τέτοια εποχή, όπως τα φρούτα; Μήπως είναι το όπιο του λαού, όπως λέει ο Κούντερα; Από πού προέρχεται η ελπίδα ότι η επόμενη χρονιά θα είναι καλύτερη από την προηγούμενη;»
Έτσι, μου μπήκε το μικρόβιο να ρίξω μια ματιά στον εαυτό μου, τέτοια εποχή, στα τελευταία χρόνια που συνομιλούμε μεταξύ μας. Και βρήκα ότι με τον έναν ή τον άλλο τρόπο προσπαθούσα κι εγώ να συμμετάσχω στο γενικό κλίμα αισιοδοξίας της εποχής, ψάχνοντας σαν τον Πουαρώ αποδείξεις, έστω και ενδείξεις.
Την Πρωτοχρονιά του 2022 έγραφα: « Πίσω από κάθε ναυάγιο, βλέπω ανθρώπους που δίνουν ό,τι πολυτιμότερο έχουν για να βοηθήσουν. Τον χρόνο τους».
Την Πρωτοχρονιά του 2023 έψαχνα: «[…] ο νέος Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου, Παναγιώτης Σ. Παναγιωτόπουλος, με αρμοδιότητα σε θέματα προστασίας περιβάλλοντος, να εκδώσει την πρώτη του εγκύκλιο […] «για τον τρέχον δικαστικό έτος, ως ο αρμόδιος για τα ανωτέρω παραγγέλλω ένα και μόνο, που όμως σ’ αυτό συγκαταλέγονται τα πάντα: Το περιβάλλον και τα μάτια σας! Το περιβάλλον είναι υπόθεση όλων μας! Natura est deus!» (δηλαδή Η φύση είναι ο θεός)».
Την πρωτοχρονιά του 2024 ευχόμουν: «[…] η δική μας ευχή για τη νέα χρονιά ας είναι μια παλιά Ελληνική παροιμία, δικαιοσύνης και δράσης. Γιατί η δικαιοσύνη και η αισιοδοξία είναι αδερφές και περπατούν χέρι – χέρι και από αυτό ας αντλήσουμε τόνους αισιοδοξίας. Όπως λέει, λοιπόν, ο λαός: «Ό,τι πράξεις, θα εισπράξεις».
Και την Πρωτοχρονιά του 2025 ζητούσα: «Το πρώτο δώρο που θέλω να σου ζητήσω Άγιε Βασίλη είναι να σταματήσουν οι πόλεμοι στην Ουκρανία, στη Γάζα και στη Συρία. Βασικά, σε όλα τα μέρη του πλανήτη, όπου σκοτώνονται παιδιά […]. Για δεύτερο δώρο, θα ήθελα να εξαλείψεις, επιτέλους, την πεί-να από την Αφρική […]. Για τρίτο θα ήθελα όλοι όσοι ασχολούνται με την πολιτική να λένε μόνο αλήθεια».
Φέτος, τις πρώτες μέρες του 2026, δεν είμαι πια το ίδιο αισιόδοξος. Καμία ευχή μου από τα προηγούμενα χρόνια δεν πραγματοποιήθηκε. Και η χώρα συνεχίζει να κατηφορίζει στον κατάλογο του Δείκτης Αντίληψης Διαφθοράς (CPI) της Διεθνούς Διαφάνειας [βαθμολογεί τις χώρες σε μια κλίμακα από το 0 (πολύ διεφθαρμένη) έως το 100 (πολύ καθαρή)]. Υπήρξαν φορές που ανεβήκαμε στη βαθμολογία, όπως το 2022, όπου η Ελλάδα σημείωσε την καλύτερη επίδοσή της με 52 βαθμούς, αλλά η άνοδος αυτή αποδόθηκε τότε σε νομοθέτηση – μεταρρυθμίσεις για την ψηφιοποίηση του κράτους και τη βελτίωση του θεσμικού πλαισίου κατά της διαφθοράς. Αμέσως την επόμενη χρονιά επανέρχεται η πραγματικότητα για να δείξει ότι η νομοθεσία είναι η θεωρία. Στην πράξη έχουμε πολύ μεγάλο πρόβλημα.
Σύμφωνα με τη Διεθνή Διαφάνεια, η πτώση στην βαθμολογία συνδέθηκε με ανησυχίες για το κράτος δικαίου, το σκάνδαλο των υποκλοπών και την ελευθερία του Τύπου. Και η κατηφόρα προβλέπεται να συνεχιστεί και στη νέα έκθεση που θα βγει σε λίγες εβδομάδες (τέλη Ιανουαρίου 2026). Οι αναλυτές εκτιμούν ότι οι υποθέσεις όπως η διαχείριση του Ταμείου Ανάκαμψης, ο ΟΠΕΚΕΠΕ και το διαρκές έγκλημα των Τεμπών, θα επηρεάσουν τη βαθμολογία της χώρας, προκαλώντας μικρή περαιτέρω πτώση, κάτω από τους 48 βαθμούς.
Ως επιβεβαίωση των παραπάνω σε σύγκριση με την ΕΕ, παρά τις διακυμάνσεις, η Ελλάδα παραμένει διαχρονικά κάτω από τον μέσο όρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ο οποίος συνήθως κυμαίνεται γύρω στους 64 βαθμούς), καταλαμβάνοντας συχνά μία από τις χαμηλότερες θέσεις ανάμεσα στα κράτη – μέλη.
Πρέπει να καταλάβουμε όλοι μας, ειδικά τέτοιες ημέρες, ότι για να πιάσουν τόπο οι ευχές που μοιράζουμε με το τσουβάλι, πρέπει να συνεισφέρουμε ο καθένας μας ξεχωριστά στη λύση, χωρίς να περιμένουμε να αλλάξουν τα πράγματα γύρω μας μαγικά. Πρέπει να γίνουμε εμείς οι ίδιοι η αλλαγή που θέλουμε να δούμε στον κόσμο. Διαφορετικά, χωρίς Αμφιβολίες πολλές, χωρίς Αμφιβολίες τρελές, «Η αναμονή του “σωτήρα” είναι η πιο ασφαλής μέθοδος για να παραμείνεις σκλάβος».
Ένοχος, υπεράνω πάσης Αμφιβολίας