Δυο χάρες είναι στο ντουνιά, η λεβεντιά κι η νιότη./ Εσύ τις έχεις και τις δυο, τη λεβεντιά, τη νιότη./ Θα πάω να πω της μάνας σου τ’ν ευχή της να μας δώσει./ Τον καημό μας να ενώσει./ Σουλτάνα μου!/ Σ’ αγαπώ, μα δε σ’ αρνιέμαι!

Τραγούδι της αγάπης, που το τραγουδούσαν πολύ παλιά. Σήμερα τραγουδιέται σπάνια, κάπου – κάπου σε παρέες. Μιλά για τις χάρες της όμορφης κοπέλας, που η λεβεντιά και η νιότη της έκαναν το νέο να την ερωτευτεί και να τη ζητήσει από τη μάνα της.
Η λεβεντιά είναι χάρισμα στον άνθρωπο. Αποτυπώνεται στις πράξεις του και στα έργα του. Λεβέντης είναι αυτός που συνδυάζει αρχές, αξίες, αρετές, ιδανικά. Είναι το κατεξοχήν χαρακτηριστικό γνώρισμα του χαρισματικού ανδρός, η λεγόμενη ανδρεία. Πολλές φορές ο λεβέντης προσφέρεται να υπερασπίσει αυτά που τον χαρακτηρίζουν, θυσιάζοντας, αν χρειαστεί, ακόμα και την ίδια του τη ζωή. Και αυτός που θυσιάζεται για ιδανικά και αξίες, είναι ο τελικός νικητής. Νικητής στη συνείδηση και στις καρδιές του κόσμου. Είναι αυτός που ονομάζουμε ήρωα.
Στη σημερινή εποχή οι αρχές, οι αξίες, τα ιδανικά βρίσκονται σε μια κατάσταση διαρκούς χειμερίας νάρκης. Κάπου – κάπου, ωστόσο, βρίσκονται και λεβέντες, που τους ψάχνεις, ωστόσο, με το λυχνάρι του Διογένη. Αυτοί είναι οι φωτεινοί οδοδείκτες της κοινωνίας, που προσπαθούν να περισώσουν ό,τι έχει απομείνει από την ισοπέδωση και τον ευτελισμό, στέλνοντας μηνύματα αισιοδοξίας: η λεβεντιά δε χάθηκε μα θα γυρίσει κάποια μέρα πάλι.
Η νιότη είναι χαρακτηριστικό γνώρισμα του νέου ανθρώπου. Είναι συνυφασμένη με την πρώτη μέρα της άνοιξης, τη φρεσκάδα, τη δύναμη, το σφρίγος, τη λεβεντιά.
Η νιότη που τη συνοδεύει η απραξία, η ατολμία, η αδιαφορία, η εσωστρέφεια και η παραίτηση, είναι μαρασμός, είναι ξεπεσμός και κατάντια. Με λίγα λόγια, είναι στείρα νιότη, κοινώς άχρηστη. Όταν όμως συνδυάζεται με τη σωματική και πνευματική αγρύπνια είναι χάρισμα, είναι δώρο Θεού για τον άνθρωπο και την κοινωνία.