Στις 27 Οκτωβρίου 2025, παραμονή της επετείου της 28ης Οκτωβρίου 1940, η Αθηναϊκή εφημερίδα «ΜΑΚΕΛΕΙΟ» κυκλοφόρησε με πρωτοσέλιδο τίτλο «ΠΡΑΚΤΟΡΑΣ ΚΑΙ ΧΑΣΑΠΗΣ ΤΩΝ ΝΑΖΙ Ο ΕΘΝΑΡΧΗΣ», κατηγορώντας τον αείμνηστο Κωνσταντίνο Καραμανλή ότι υπήρξε στην κατοχή «σιχαμένος ρουφιάνος» του Γερμανού εγκληματία πολέμου Μάξ Μέρτεν (δίνω φωτογραφία με τμήμα της πρώτης σελίδας).
Πιστεύω ότι σε μια τόσο σοβαρή υπόθεση η εφημερίδα αβασάνιστα καταφέρεται κατά του Κωνσταντίνου Καραμανλή και οι χαρακτηρισμοί που κάνει για το πρόσωπό του είναι απαράδεκτοι. Ο Καραμανλής δεν είχε σχέση με το Μέρτεν, γιατί τα έτη 1942 – 44 ήταν εγκατεστημένος στην Αθήνα με τις αδελφές του Όλγα 30 ετών, Αθηνά 24, Αντιγόνη 20 και τους αδελφούς του Γραμμένο 15 ετών και Αχιλλέα 11 ετών.
Θα διερωτηθεί κάποιος γιατί δημιουργήθηκε όλη αυτή η ιστορία εναντίον του. Διότι εκείνη που είχε άμεση σχέση με το Μέρτεν ήταν η Δοξούλα Λεοντίδου, σύζυγος του υπουργού Εσωτερικών της κυβέρνησης του Κωνσταντίνου Καραμανλή, Δημήτριου ή Τάκου Μακρή, από τη Φλώρινα, που είχε προέλθει από τις εκλογές της 19ης Φεβρουαρίου 1956.
Η Δοξούλα Λεοντίδου υπήρξε πράγματι ιδιαίτερη γραμματέας του Μάξ Μέρτεν τα έτη 1942 – 44 στη Θεσσαλονίκη (Πρβλ. Δημοσθένη Κούκουνα «Τα ένοχα μυστικά της Κατοχής», Αθήνα 2014, τόμος 1 σελίδα 218). Αν, λοιπόν, δήλωνε ο Μέρτεν ότι η Λεοντίδου υπήρξε γραμματέας του, έπρεπε να παραιτηθεί ο σύζυγός της από υπουργός και ενδεχομένως και η κυβέρνηση κάτω από τη δημόσια κατακραυγή. Εκεί συνεπώς παίχτηκε το παιχνίδι και όχι ότι ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ήταν «σι-χαμένος ρουφιάνος» του Γερμανού εγκληματία, όπως γράφει η εφημερίδα!
Ο Μάξ Μέρτεν υπήρξε αναπληρωτής του Γερμανού στρατιωτικού διοικητή Θεσσαλονίκης τα έτη 1942 – 44. Ήταν ένας αδίστακτος λωποδύτης του κοινού ποινικού δικαίου. Στόχος του ήταν η δίωξη ή εξόντωση πλουσίων Θεσσαλονικαίων και Εβ-ραίων προκειμένου να σφετεριστεί τις περιουσίες τους! Θα δώσω ένα ζωντανό παράδειγμα. Κατά την 7η ημέρα της δίκης του Μέρτεν εξετάστηκε μάρτυρας κατηγορίας ο ΄Εντγκαρ Κούνιο, φαρμακέμπορος, ο οποίος συνελήφθη και εκτοπίστηκε στο στρατόπεδο Μπέλσεν του Αννόβερου, αλλά επέζησε. Κατέθεσε ότι η φαρμακαποθήκη του αξίας 33.000 χρυσών λιρών παραχωρήθηκε από τον Μέρτεν στον Περικλή Γρηγοριάδη, καπνέμπορο από την Καβάλα!
Λέγεται ότι ο Μέρτεν απ’ όλες τις «δουλίτσες» απεκόμισε συνολικά 1.500.000 χρυσές λίρες Πλέον αυτών εκτέλεσε 682 Έλληνες πολίτες και έστειλε στα στρατόπεδα συγκέντρωσης χιλιάδες Εβραίους και σφετερίστηκε τις περιουσίες τους. Για τους λόγους αυτούς υπήρχε εναντίον του Ελληνικό ένταλμα, το οποίο μάλλον αγνοούσε αφού ήρθε στην Ελλάδα για να καταθέσει ως μάρτυρας υπεράσπισης του στενού του συνεργάτη Μάϊσνερ που κατηγορούνταν για εκβιασμούς και διωγμούς Ελλήνων πολιτών τα χρόνια της Κατοχής. Συνελήφθη στο Ξενοδοχείο Ατενέ Παλλάς των Αθηνών τον Απρίλιο του 1957. Παρά την προσπάθεια της Δυτικογερμανικής κυβέρνησης για το κλείσιμο της υπόθεσης, ο Μέ-ρτεν δικάστηκε στις 11 Φεβρουαρίου 1959 στο Ελληνικό Εθνικό Στρατοδικείο Εγκληματιών Πολέμου και στις 5 Μαρτίου 1959 καταδικάστηκε σε κάθειρξη 25 ετών κατά συγχώνευση. Οκτώ μήνες μετά την καταδίκη (5 Νοεμβρίου 1959) η Ελληνική κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Καραμανλή που είχε προκύψει από τις εκλογές της 11ης Μαΐου 1958, αποφυλάκισε το Μέρτεν και τον απέλασε στη Δυτική Γερμανία όπου πέθανε το 1971 σε ηλικία 60 ετών.
Τα στοιχεία που θα παραθέσω στη συνέχεια τόσο για το Μέρτεν όσο και για την Λεοντίδου οδηγούν με βεβαιότητα στο συμπέρασμα ότι έγινε συμφωνία μεταξύ Ελληνικής κυβέρνησης και Μάξ Μέρτεν για ομερτά του εγκληματία στο θέμα της Λεοντίδου με αντάλλαγμα την μετά λίγους μήνες αποφυλάκισή του και την απέλασή του στη Δυτική Γερμανία.
Οι υποστηρικτές του Κωνσταντίνου Καραμανλή έριχναν το βάρος υπεράσπισης σ’ αυτόν, γνωρίζοντας ότι δεν ενέχεται στην υπόθεση, με σκοπό να αποπροσανατολίσουν την κοινή γνώμη από την πραγματική εμπλεκόμενη Λεοντίδου.
Όσον αφορά την πλευρά του Μέρτεν πα-ρατηρούμε: 1) Όταν συνελήφθη και κλείστηκε στις φυλακές Αβέρωφ απειλούσε ότι θα κάνει αποκαλύψεις χωρίς να κατονομάζει συγκεκριμένο πρόσωπο. 2) Την ημέρα έναρξης της δίκης (11 Φεβρουαρίου 1959) στο «Αρσάκειο» των Αθηνών δέχτηκε να απαντήσει σε ερωτήσεις δημοσιογράφων. Στην ερώτηση γιατί κάλεσε μάρτυρα υπεράσπισής του την σύζυγο του υπουργού Εσωτερικών, απάντησε: «Παρακαλώ μη με ρωτάτε. Κωλύομαι να απαντήσω». 3) Μετά την έναρξη της δίκης υπέβαλε δια των συνηγόρων του αίτημα αναβολής για να εμφανιστούν οι κληθέντες μάρτυρες που ήταν απόντες. Μεταξύ των απόντων ήταν και η Δοξούλα Λεοντίδου – Μακρή αλλά γι’ αυτή δεν ζήτησε να κληθεί. 4) Στην διαδικασία ουδείς έθιξε το θέμα απουσίας της ουσιώδους μάρτυρος Δοξούλας Λεοντίδου. 5) Στην απολογία του ο Μέρτεν ουδόλως αναφέρθηκε στην ανωτέρω παρά το γεγονός ότι αυτός την πρότεινε μάρτυρα υπεράσπισής του. 6) Οι συνήγοροι του Μέρτεν δεν υπέβαλαν ένσταση προκειμένου να μην αναγνωστεί από τον Πρόεδρο του Στρατοδικείου η προανακριτική κατάθεση της Λεοντίδου διότι δεν αποδείχτηκε το ανέφικτο της παρουσίας της στο ακ-ροατήριο. 7) Από τα πρακτικά της δίκης προκύπτει ότι ο Μέρτεν ρωτήθηκε από τον Βασιλικό Επίτροπο αν είχε γραμματέα την κόρη του καπνέμπορα Καβάλας Περικλή Γρηγοριάδη και απάντησε αρνητικά χωρίς να προσθέσει, τότε, το αυτονόητο, ότι είχε γραμματέα τη Δοξούλα Λεοντίδου.
Όσον αφορά τη Λεοντίδου – Μακρή: Αυτή έδωσε προανακριτική κατάθεση και δεν εμφανίστηκε στο ακροατήριο του Στρατοδικείου χωρίς να υπάρχει ανέφικτος λόγος απουσίας της. Στη κατάθεσή της που είναι κομμένη και ραμμένη στα μέτρα του Μέρτεν είπε: 1) «Ο Μέρτεν ήταν πολιτικός διοικητής της Θεσσαλονίκης και η θέση του αυτή ήταν σημαίνουσα». 2) «Εργάζονταν σε υπηρεσία πετρελαιοειδών και τον Μέρτεν είχε δει δυο φορές, όταν επιτάχθηκε η οικία της από τους Γερμανούς». 3) «Ασχολία του ήταν τα επισιτιστικά ζητήματα της πόλεως της Θεσσαλονίκης». 4) «Δεν γνωρίζει αν αναμίχθηκε σε διωγμούς Εβραίων, αρπαγές περιουσιών, φόνους κλπ». 5) «Από την κατοχή δεν ξαναείδε ποτέ τον Μέρτεν».
Η Λεοντίδου είπε στην κατάθεσή της δύο χοντρά ψέματα. Πρώτον, ότι γνώρισε το Μέρτεν όταν επιτάχθηκε η οικία της από τους Γερμανούς (σχόλιο δικό μου: Σιγά μην πήγαινε και μάλιστα δυο φορές, ο πανίσχυρος Μέρτεν στην επίταξη μιας απλής οικίας). Δεύτερον, εφόσον εργάζονταν σε υπηρεσία πετρελαιοειδών (σε ποιά άραγε;) πώς γνωρίζει ότι ο Μέρτεν ασχολούνταν με τα επισιτιστικά ζητήματα της Θεσσαλονίκης; Είναι φανερό ότι η βοήθεια στον Μέρτεν για να κλείσει το στόμα του μεθοδεύτηκε, ώστε και η ουσιώδης μάρτυρας Δοξούλα Λεοντίδου να μην παραστεί στη δίκη και αναγκαστεί να υποστεί τη βάσανο των ερωτήσεων από Πρόεδρο, Βασιλικό Επίτροπο κλπ και η μεθοδευμένη προανακριτική της κατάθεση να αναγνωστεί παρ’ ότι δεν αποδείχτηκε το ανέφικτο της παρουσίας της στο ακροατήριο….
Όσον αφορά τώρα το έγγραφο που εμπλέκει τον Κωνσταντίνο Καραμανλή σε πίνακα πρακτόρων – συνεργατών του Μέρτεν, είναι «οπωσδήποτε μειωμένης αξιοπιστίας» (Πρβλ. Δημοσθ. Κούκουνα, όπως παραπάνω σελίδα 218). Πρώτα και κύρια δεν είναι έγγραφο της CIA με γνώση των θεμάτων που αναφέρονται σ’ αυτό από δικές της αξιόπιστες πηγές. Κάποιος το δακτυλογράφησε σε Ελληνική γλώσσα και το έστειλε ανυπόγραφο στην Αμερικανική Υπηρεσία Πληροφοριών που κατά την άποψή μου έπρεπε να το ρίξει στον κάλαθο των αχρήστων. Είμαι απόλυτα πεπεισμένος ότι αποτελεί έργο εκείνου του ανώνυμου Ισραηλίτη σε συνεργασία με τη CIA προκειμένου να πλήξουν τον Καραμανλή που εκείνη την εποχή είχε κάνει το άνοιγμα στη Γαλλία του Ντε Γκωλ!
Το εξωφρενικό είναι ότι το Γερμανικό κράτος όχι μόνο δέχτηκε με ανοιχτάς αγκάλας τον απελαθέντα εγκληματία αλλά – ακούσατε – τον διόρισε διευθυντή του υπουργείου Δικαιοσύνης της Δυτικής Γερμανίας στη Βόννη! Είναι πρωτάκουστο η ηττημένη Γερμανία να καλύπτει και να επιβραβεύει τους εγκληματίες πολέμου! Κά-ποια στιγμή οι απόγονοί τους θα στραφούν εναντίον της ανθρωπότητας…
Να αναφέρω για την ιστορία ότι υπήρξε δοσίλογος με όνομα Καραμανλής. Ήταν ο Αθανάσιος ή Θάνος Καραμανλής από τις Σέρρες, συγγενής του Κωνσταντίνου Κα-ραμανλή. Ήταν πράκτορας των Ες – Ες και συνεργάζονταν στα γραφεία των οδών Σέκερη και Μέρλιν υπό τις διαταγές του Γερμανού αξιωματικού Μπρύκερ.
Μετά την κατάρρευση της Γερμανίας κατέφυγε με Γερμανική στολή στην Αυ-στρία. Ήταν στέλεχος της ομάδας Τσιρονίκου και για τη δράση του αυτή καταδικάστηκε ερήμην από το Ειδικό Δικαστήριο Δοσιλόγων σε φυλάκιση τεσσάρων ετών (απόφαση 2.134/18 Σεπτεμβρίου 1947).

*Ο Γιώργος Χαλκιάς είναι επίτιμος δικηγόρος