Πριν μερικά χρόνια βρεθήκαμε στην Κωνσταντινούπολη με αφορμή το ECNP congress (European College of Neuropsyco-pharmacology), ένα συνέδριο που γίνεται πάντα αρχές της χρονιάς με σημαντικές ανακοινώσεις γύρω από την ψυχοφαρμακολογία.
Δεν είχα ξαναπάει Κωνσταντινούπολη και η προσμονή γι’ αυτό το ταξίδι ήταν μεγάλη. Ελευθέριος Βενιζέλος, λοιπόν, και μετά από μία ώρα Kemal Ataturk Havalimani. Η διαμονή μας στο ξενοδοχείο Hyatt βοήθησε ώστε να περάσουμε υπέροχα.
Η Κωνσταντινούπολη σήμερα είναι μια τεράστια πόλη 20.000.000 κατοίκων και εμείς ψάχναμε ίχνη Βυζαντίου και Ελληνισμού. Ξεκινήσαμε από τις συνοικίες Σαράι Μπουρνού (ακρωτήριο του Σαραγιού και Σουλταναχμέτ, εκεί που είναι τα πιο ιστορικά μνημεία. Η χερσόνησος που συναντιέται ο Βόσπορος με τον Κεράτιο κόλπο είναι μια περιοχή γεμάτη μιναρέδες και μέγαρα. Τοπ Καπί, Αγιά Σοφιά, Μπλε τζαμί, αρχαιολογικό μουσείο, όλα είναι εδώ!
Μπαίνοντας στην Αγιά Σοφιά μείναμε έκπληκτοι από τους αέρινους όγκους αυτής της βασιλικής, που θεωρείται η κορύφωση του Βυζαντινού πολιτισμού. Χτισμένη το 532 έως 537 από τον Ιουστινιανό έγινε τζαμί το 1453 μετά την άλωση της πόλης. Απέναντι από την Αγιά Σοφιά ο Σουλτάνος Αχμέτ ο Α’ έχτισε το 1616 το Μπλε τζαμί με τους έξι μιναρέδες. Το χτίσιμο του τζαμιού έγινε βέβαια για να ανταγωνιστεί την Αγιά Σοφιά.
Μετά πήγαμε στο Τοπ Καπί που ήταν κατοικία των Οθωμανών Σουλτάνων για τέσσερις αιώνες. Χτίστηκε το 1459 από τον Μωάμεθ Β’ και δεν ξέρεις ποια από τις αίθουσες να πρωτοθαυμάσεις. Καθίσαμε για λίγο έξω και χαζέψαμε τη θέα στο Βόσπορο με τα πλοία που κινούνταν νωχελικά.
Πήγαμε και στην Βασιλική Κινστέρνα, μια υπόγεια δεξαμενή με 334 φωτισμένους κίονες. Βολτάρουμε ακούγοντας κλασική μουσική και ρίχνουμε ένα νόμισμα στο νερό για να βεβαιωθούμε ότι θα ξανάρθουμε στην Πόλη. Η κούραση οδηγεί τα βήματα στο Rumeli café για αυθεντικό Τούρκικο καφέ, ενώ το βράδυ τρώμε στο «Develi» που από το 1912 σερβίρει κεμπάπ και ωραίες ανάλαφρες σαλάτες.
Η επόμενη μέρα μας βρίσκει στο Νισάντασι με τις πανάκριβες μπουτίκ και τα εξευρωπαϊσμένα καφέ.
Περνάμε από το νέο παλάτι των Σουλτάνων, το Ντολμάμπαχτσε και καταλήγουμε στο Ciragan Saray που σήμερα είναι ξενοδοχείο. Καθόμαστε έξω, δίπλα στην πισίνα και θαυμάζουμε τη θέα στο Βόσπορο. Η παγωμένη Τούρκικη λεμονάδα ήταν ό,τι έπρεπε για να συνεχίσουμε.
Η πείνα μας οδήγησε στο «Mavi Balik» για ψαροφαγία κάτω από την κρεμαστή γέφυρα που ενώνει Ευρώπη και Ασία, κάνοντας την Κωνσταντινούπολη τη μόνη πόλη στον κόσμο που εκτείνεται σε δύο Ηπείρους.
Το άλλο πρωί χανόμαστε στην αγορά των μπαχαρικών, την μεγάλη σκεπαστή αγορά που πριν από 3 έως 4 αιώνες, Γενουάτες και Ενετοί έμποροι είχαν το κουμάντο. Εκεί και το εστιατόριο «Pandeli» με τα μπλε πλακάκια στους τοίχους που σήμερα το βρίσκουμε και στην Κηφισιά. Μετά από εκεί πάμε στην Istiklal Caddessi (μεγάλη οδός) του Πέραν εκεί που κάποτε η Ελληνική παρουσία ήταν έντονη.
Στην Istiklal που σήμερα είναι πεζοδρομημένη, έχει πάρα πολλά μπαράκια, αλλά και το εμβληματικό ζαχαροπλαστείο Saray. Εκεί και το νοσταλγικό τραμ από το τούνελ έως την πλατεία Ταξίμ. Το βράδυ στο «Angel Blue» τρώμε τσιπούρα του Βοσπόρου και σχολιάζουμε το απίστευτο service των Τούρκων.
Η επόμενη μέρα μάς βρίσκει να κάνουμε κρουαζιέρα στο Βόσπορο και να θαυμάζουμε τα αρχοντικά στην Ασιατική πλευρά. Κάτω από τη γέφυρα του Βοσπόρου πάρα πολλά εστιατόρια σερβίρουν balik ekmek, δηλαδή σάντουιτς με ψάρι.
Καταφεύγουμε στο μοδάτο καφέ Den και πίνουμε aryani, το ποτό που πίνουν στην Τουρκία αντί για αλκοόλ. Το aryani έχει γιαούρτι με αλάτι και πίνεται ευχάριστα. Φεύγοντας κάνουμε μία στάση για φαγητό στο «Beyti», εστιατόριο στο οποίο γευμάτισαν όλες οι πολιτικές προσωπικότητες που επισκέφτηκαν την Πόλη. Αρνίσιο κεμπάπ, ντονέρ και εξαιρετικό μοσχαρίσιο φιλέτο, έκλεισαν θεαματικά αυτό το ονειρικό ταξίδι.
Καλημέρα σας με φιλιά από την Πόλη