Από το 1948 και μετά υπήρξε μεγάλος ανταγωνισμός μεταξύ εθνικοφρόνων και κομμουνιστών με επίκεντρο τα παιδιά, τα οποία είχαν μείνει απροστάτευτα λόγω επιστράτευσης των γονιών τους στον εθνικό ή τον δημοκρατικό στρατό, ώστε να γλιτώσουν από τις επιπτώσεις του εμφυλίου πολέμου και την απόλυτη φτώχεια.
Οι εκατέρωθεν πρωτοβουλίες ονομάστηκαν για τους εθνικόφρονες «παιδοφύλαγμα» και για τους κομμουνιστές «παιδομάζωμα». Υπήρχαν χιλιάδες απροστάτευτα παιδιά, κυρίως μαχητών του ΕΑΜ και του ΕΛΑΣ, οι οποίοι φονεύθηκαν σε μάχες με τους Ιταλούς και Γερμανούς κατακτητές και στη συνέχεια του Δημοκρατικού Στρατού που έπεσαν σε μάχες με τον Εθνικό Στρατό.
Οι κομμουνιστές ενδιαφέρονταν για τα ορφανά παιδιά των Εαμιτών και Ελασιτών προκειμένου να μην πέσουν στα χέρια των εθνικοφρόνων με τον αναγκαστικό εγκλεισμό σε κέντρα που δημιούργησε η Φρειδερίκη Γλύξμπουργκ, σύζυγο του πρώην βασιλιά Παύλου και εγγονή του Κάϊζερ Γουλιέλμου Β΄, τις λεγόμενες «παιδουπόλεις». Μάζεψαν όσα παιδιά υπήρχαν εντελώς απ-ροστάτευτα και εκτεθειμένα στα σχέδια της Φρειδερίκης και τα οδήγησαν εκτός Ελλάδας, στην Ουγγαρία. Δεν υπάρχει αμ-φιβολία ότι τα παιδιά αυτά μεγάλωσαν με μαρξιστικές αρχές και σπουδές.
Η πανίσχυρη Φρειδερίκη κατέστρωσε και εκτέλεσε σχέδιο γκετοποίησης των ορφανών παιδιών των κομμουνιστών και εκείνων που είχαν κλειστεί στα ξερονήσια εξόριστοι με δικαιολογία δήθεν να τα προστατέψουν, ενώ στην πραγματικότητα να τα κάνουν γενίτσαρους και ουσιαστικά να τα στρέψουν ιδεολογικά και πολιτικά εναντίον των γονιών τους! Έτσι, η Φρειδερίκη ίδρυσε 53 τέτοιες «παιδουπόλεις» σε όλη τη χώρα όπου συγκέντρωσε χιλιάδες απροστάτευτα παιδιά, κυρίως κομμουνιστών. Αξίζει εδώ να σημειωθεί ότι στις «παιδουπόλεις» ως άνω συγκεντρώθηκαν μόνο αγόρια σε αντίθεση με τους κομμουνιστές που πήραν μαζί τους εκτός Ελλάδας και αγόρια και κορίτσια.
Οι «παιδουπόλεις» της Φρειδερίκης χρηματοδοτήθηκαν από τον λεγόμενο «Έρανο της Βασιλίσσης» και στη συγκέντρωση των παιδιών βοήθησαν καθοριστικά οι «Εβδομήντα δύο κυρίες της Βασιλίσσης» όπως η Λίνα Τσαλδάρη και η Αλεξάνδρα Μελά. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η συντριπτική πλειοψηφία των αρσενικών παιδιών που γέμισαν τις «παιδουπόλεις» της Φρειδερίκης ήταν παιδιά αριστερών και κομμουνιστών. Για το λόγο αυτό τα παιδιά εκ-παιδεύονταν συστηματικά με αντικομμουνιστική προπαγάνδα βάζοντάς τα στη δύ-σκολη θέση να αποκηρύξουν συναισθηματικά και πολιτικά τους γονείς τους!
Οι δοτές διοικήσεις των ιδρυμάτων υμνούσαν καθημερινά τη Φρειδερίκη ως την «φι-λόστοργη μητέρα όλων», ενώ τα παιδιά τής έγραφαν κατά παραγγελία επιστολές, όπως «Αυτά αγαπητί μας μάνα ωφείλονται σε σας και μόνον σε σας διότι εσείς αν δεν φροντίζατε για μας πού θα βρισκόμασταν σήμερα; Μακριά από την ωραία μας Ελλάδα. Θα είμασταν Βούλγαροι πλέον, εχθροί της πατρίδος μας».
Μετά τη μεταπολίτευση έγιναν σοβαρότατες καταγγελίες ότι πάρα πολλά παιδιά τα οποία είχαν συγκεντρωθεί στις «παιδουπόλεις» βρέθηκαν παρανόμως υιοθετημένα, όπως λέγεται, για 4.000 δολάρια το κε-φάλι στην Αμερική και αλλού, όπου χάθηκαν τα ίχνη τους! Εξάλλου, υπάρχουν πολλές μαρτυρίες γονέων, οι οποίοι όταν γύρισαν από την εξορία πληροφορήθηκαν ψευδώς ότι τα παιδιά τους πέθαναν, ώστε να μην τα αναζητήσουν! Η Φρειδερίκη είχε μεγάλο μερίδιο ευθύνης, όπως και πολλοί μεσάζοντες που κερδοσκόπησαν δίνοντας παιδιά χωρίς έλεγχο των οικογενειών που τα υιοθέτησαν.
Ιστορικά το παιδομάζωμα ξεκίνησε από την εποχή των Σελτζούκων Τούρκων, οι οποίοι χρησιμοποιούσαν αλλόθρησκους νεαρούς αιχμαλώτους για τη συγκρότηση στρατιωτικών τμημάτων. Οι Οθωμανοί από την εποχή του σουλτάνου Ορχάν (1326 – 1360) άρχισαν να εφαρμόζουν τη βίαιη στρατολόγηση χριστιανοπαίδων. Η συγκ-ρότηση του στρατού των γενιτσάρων στην πραγματικότητα αποτελούσε κράτος εν κράτει στην Οθωμανική Διοίκηση.
Κατά την άποψή μου οι κομμουνιστές παίρνοντας εκτός Ελλάδας τα ορφανά των φονευθέντων συναγωνιστών τους, ενήργησαν σωστά, γιατί είναι βέβαιο ότι αν αυτά παρέμεναν στη χώρα, θα στρατολογούνταν, όπως τόσα άλλα, από τις «κυρίες» της Φρειδερίκης στις γκετοποιημένες «παιδουπόλεις» όπου η «φύλαξη» ήταν πρόφαση, ενώ στην ουσία μετατροπή τους σε γε-νίτσαρους με την κατάλληλη αντικομμουνιστική προπαγάνδα, κάτι το οποίο θα ήταν σαφώς αντίθετο προς τη θέληση των γονέων τους. Κλείνοντας διερωτώμαι: Εκτός από την περίπτωση της απόλυτης φτώχειας, υπήρχαν – στις «παιδουπόλεις» – παιδιά εθνικοφρόνων είτε ανταρτών είτε μαχητών του εθνικού στρατού;
*Ο Γιώργος Χαλκιάς είναι επίτιμος δικηγόρος
