Μεγάλωσα αλλά έζησα
άλλοτε μικρές ασήμαντες
και άλλοτε δυνατές στιγμές
όλα σαν φθινοπωρινό απόγευμα
με πείσμα ανεμπόδιστο, μετρώντας τις πληγές…
Ζεις κάποτε και την μελαγχολία
που διάβαζες σε ιατρικά βιβλία
τώρα αυτή είναι πια βελούδινη,
νοσταλγική, μα ανώδυνη για την… ψυχή…
Ρυτίδες έκφρασης στο πρόσωπο
βουβή ωριμότητα, ένας πόνος στο γόνατο,
απρόσμενα βρίσκεις ευτυχία
στης σκέψης της αλληλουχία…
Έχεις ανέβει το μονοπάτι
και το κοιτάς από ψηλά
ανοιγοκλείνεις το ένα μάτι
όπου άφησες σημάδια φανερά…
Ζωή ήρεμη, χωρίς ήχο
πεισματικά δραστήρια, με της καρδιάς τον χτύπο
έχασες όνειρα, αναπολείς τον χρόνο
αυτό που έμεινε, προσχέδιο μόνο…
Πόνεσες, αγάπησες, έδωσες ελπίδα
ακόμη και χωρίς ανταπόδοση, η αγάπη σου αχτίδα,
κατόρθωσες και άντεξες
πιστεύοντας όσα κατάφερες…
Σημάδια ψυχής, στο διάβα σου πεσμένα
στέκεσαι όμως όρθιος, με χέρια ματωμένα,
πάντοτε με καρδιά ολάκερη ανοικτή
γεμάτη από ποιήματα και αέναη υπομονή…
Φθινοπωρινός
18 Ιουλίου 2025