Σήμερα 30 Ιουλίου εορτάζονται δύο σημαντικές ημέρες: η Παγκόσμια Ημέρα κατά της Εμπορίας Ανθρώπων και η Διεθνής Ημέρα Φιλίας. Η Παγκόσμια Ημέρα κατά της Εμπορίας Ανθρώπων έχει ως στόχο την ευαισθητοποίηση του κοινού για το σοβαρό πρόβλημα της εμπορίας ανθρώπων, που αποτελεί παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και εγκληματική πράξη. Η εμπορία ανθρώπων περιλαμβάνει την εκμετάλλευση ατόμων για διάφορους σκοπούς, όπως σεξουαλική εκμετάλλευση, καταναγκαστική εργασία και δουλεία.
Η εμπορία ανθρώπων, γνωστή και με τον αγγλικό όρο trafficking, έχει ως αντικείμενα κυρίως την εξαναγκαστική εργασία στην ιδιωτική οικονομία, τη σεξουαλική εκμετάλλευση και την αφαίρεση οργάνων και ιστών του σώματος. Είναι μια διεθνοποιημένη επικερδής επιχείρηση, με τζίρο 24 δισεκατομμυρίων ευρώ τον χρόνο. Έχει υπολογισθεί ότι κάθε χρόνο 21 εκατομμύρια άνθρωποι πέφτουν θύματα του trafficking, οι 800.000 στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Μιλάμε δηλαδή για ένα σύγχρονο δουλεμπόριο νέου τύπου που αφορά έναν μεγάλο αριθμό ανθρώπων και που προσπορίζει τεράστια κέρδη στους παράνομους εγκεφάλους που το στηρίζουν.
Σύμφωνα μάλιστα με την παγκόσμια έκθεση για την εμπορία ανθρώπων, του ΟΗΕ, η πιο συνηθισμένη μορφή εμπορίας ανθρώπων (79%) είναι η σεξουαλική εκμετάλλευση. Τα θύματα σεξουαλικής εκμετάλλευσης είναι κυρίως γυναίκες και μικρά κορίτσια. Έκπληξη προκαλεί το γεγονός ότι στις χώ-ρες που παρείχαν πληροφορίες για το φύλο των εμπόρων (30%) η πλειοψηφία τους είναι γυναίκες.
Στη Ανατολική Ευρώπη και την Κεντρική Ασία, το 60% των καταδικασθέντων για εμ-πόριο ανθρώπων είναι γυναίκες. Η δεύτερη πιο συνηθισμένη μορφή εμπορίας ανθ-ρώπων είναι η καταναγκαστική εργασία (18%). Η διαλεύκανση και καταγγελία των περιπτώσεων καταναγκαστικής εργασίας είναι πολύ πιο σπάνια από τις περιπτώσεις σεξουαλικής εκμετάλλευσης.
Αυτό ίσως οφείλεται στο γεγονός ότι το φαινόμενο σεξουαλικής εκμετάλλευσης είναι πολύ ορατό στις πόλεις ενώ η καταναγκαστικής εργασίας δε φαίνεται. Πόσα εκατοντάδες χιλιάδες θύματα εξαναγκάζονται να εργάζονται σκληρά στα σκλαβοπάζαρα, τα χωράφια, τα ορυχεία ή βρίσκονται παγιδευμένα στην οικιακή δουλεία;
Ο αριθμός τους σίγουρα θα αυξηθεί καθώς η οικονομική κρίση μεγαλώνει τον κύκλο των εν δυνάμει θυμάτων ενώ η ζήτηση φτηνών αγαθών και υπηρεσιών αυξάνεται συ-νεχώς. Επισημαίνεται, τέλος, ότι το 20% των θυμάτων της εμπορίας ανθρώπων σε παγκόσμιο επίπεδο είναι παιδιά, πράγμα ιδιαιτέρως ανησυχητικό για το μέλλον της κοινωνίας μας.
Όλα αυτά συμβαίνουν όταν υποτίθεται ότι στις μέρες μας έχει εκλείψει η δουλεία και ο σύγχρονος πολιτισμός δεν αποδέχεται ως φυσιολογικό το γεγονός ένας άνθρωπος να μπορεί να γίνεται αντικείμενο αγοραπωλησίας από άλλους συνανθρώπους του. Τι κι αν η συναλλαγή δεν γίνεται πλέον νόμιμα (όπως γινόταν επί δουλοκτητικής κοινωνίας) με συμβόλαια και δημόσιες προσφορές;
Η παράνομη διακίνηση, με τις νομότυπες ή νομιμοφανείς διαδικασίες μπορεί να έχει το ίδιο αποτέλεσμα. Δεν μπορεί κανείς να ισχυριστεί χωρίς να εθελοτυφλεί ότι δεν παρουσιάζει ομοιότητες η κατάσταση της δουλείας με την περίπτωση της παρακράτησης των διαβατηρίων από νεαρές κοπέλες ώστε να μη μπορούν να ξεφύγουν από τις συνθήκες αναγκαστικής εκμετάλλευσης στις οποίες τις υποβάλλουν οι σύγχρονοι δουλέμποροι!
Αναρωτιέται κανείς πώς γίνεται και δεν ευαισθητοποιείται η πλειοψηφία της κοινωνίας μας από αυτό το φαινόμενο, πώς γίνεται και άνθρωποι υπεράνω πάσης υποψίας διακινούν με αρκετά μεγάλη άνεση ανθρώπινες ψυχές, τη στιγμή κατά την οποία (ειδικά αν λένε ότι είναι και χριστιανοί) θα έπρεπε να προστατεύουν το αγαθό της ανθρώπινης ζωής.
Η απάντηση σ’ αυτό είναι η απώλεια της ανθρωπιάς μας και η αντικατάσταση των κοινωνικών δικτύων φιλικών σχέσεων από τα ηλεκτρονικά διαδικτυακά δήθεν «κοινωνικά» δίκτυα. Γι’ αυτό και είναι σημαντικό ότι στις 30 Ιουλίου τιμάται και η διεθνής ημέρα φιλίας.
Η Διεθνής Ημέρα Φιλίας αναγνωρίζει τη σημασία της ως ένα θεμελιώδες ανθρώπινο συναίσθημα που συμβάλλει στην ενίσχυση των δεσμών μεταξύ των ανθρώπων και στην προώθηση της ειρήνης και της συνεργασίας σε παγκόσμιο επίπεδο. Η φι-λία αποτελεί ένα μέσο για την υπέρβαση των διαφορών και την οικοδόμηση ενός κα-λύτερου κόσμου, με γνώμονα την αγάπη και τον αμοιβαίο σεβασμό.
Όπως αναφέρει ο Ε. Π. Παπανούτσος, φιλία είναι «Εύνοια», όπως ορίζει ο ο Αριστοτέλης. να έχεις, δηλαδή, καλές διαθέσεις απέναντι σ’ έναν άνθρωπο, να αισθάνεσαι στοργή γι’ αυτόν, να επιζητείς την συντροφιά του και να θέλεις την ευτυχία του. να είσαι εύνους προς κάποιον και αυ-τός εύνους προς εσένα. να υπάρχει ανταπόκριση, αμοιβαιότητα στα αισθήματά σας, να τον αγαπάς και να τον τιμάς κι εκείνος, επίσης, να σε αγαπά και να σε τιμά. Γι’ αυ-τό, όσο τρυφερές κι αν είναι οι σχέσεις μας με τα άψυχα, δεν λέγονται φιλία. Όταν αγαπούμε ένα άψυχο πράγμα, αυτό που αισθανόμαστε δεν είναι φιλία.
Σύμφωνα με τον μεγάλο σοφό μας, η τέ-λεια, φιλία είναι συνάντηση και δεσμός δύο προσώπων απάνω στον ίδιο ηθικό άξονα, στην ίδια αξιολογική κλίμακα. Θεμέλιο και εγγύηση της αγάπης τους είναι η «αρετή», και επειδή η αρετή είναι «κτήμα ες αεί» του ανθρώπου, ούτε αλλοτριώνεται, ούτε φθείρεται. οι φιλίες που δημιουργούνται απάνω σ’ αυτή τη βάση είναι σταθερές και μόνιμες, αδιάλυτες.
Όταν σε μια βαρυσήμαντη καμπή του βίου μελετούμε ή επιχειρούμε κάτι πολύ σοβαρό και επικίνδυνο, έχουμε ανάγκη από ένα καλόγνωμο σύμβουλο και αυστηρό κριτή, για να συζητήσουμε μαζί του ελεύθερα και χωρίς περιστροφές το πρόβλημά μας. Ποιος μπορεί να είναι αυτός ο σύμβουλος και κριτής; Μπορεί το πρόσωπο τούτο να είναι άλλος εκτός από τον φίλο;
Γι’ αυτό, στις δύσκολες μέρες που διανύουμε, δύσκολες κυρίως από την κυριαρχία της απανθρωπιάς και της απομόνωσης, ας σκεφτούμε πόσο αξίζει η πραγματική φιλία και ως αντίβαρο σε πράξεις όπως η διακίνηση ανθρώπων.
