Η πνευματική προσωπογραφία του μακαριστού Ιεράρχου. Ο μακαριστός Μητροπολίτης είχε εξαιρετική θεολογική κατάρτιση, ευρυμάθεια και όραμα. Όλα αυτά μαζί με θέληση και πολλή εργασία, στερέωσαν την Εκκλησία στην Κορέα.
Αγαπούσε όλους τους λαούς της περιοχής και τους νέους ιδιαιτέρως. Πολλοί ευεργετήθηκαν με διακριτικότητα. Παρότι πολυάσχολος, μέχρι πρόσφατα, πάντοτε απαντούσε σε όλους τους αιτούντες τη στήριξή Του και την αρωγή της Εκκλησίας. Ήταν πολυγραφότατος. Τα βιβλία του έχουν μεταφραστεί σε άλλες γλώσσες (Αγγλικά, Κορεατικά, Τουρκικά) προς ωφέλεια πιστών. Εβδομαδιαία συνέτασσε και απέστελλε κηρύγματα με ηλεκτρονικό ταχυδρομείο σε πολλούς αποδέκτες ανά την υφήλιο. Ο Μακαριστός Σωτήριος, υπήρξε σπουδαίος Ιεραπόστολος με πολλαπλά χαρίσματα. Θεωρείτο ως ένας από τους σημαντικότερους Ιεράρχες του Οικουμενικού Θρόνου.
Είπαν και έγραψαν γι΄ αυτόν. Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος: Κατά τη χειροτονία του εψηφισμένου Επισκόπου Ευδοκιάδος Αμβροσίου είπε και τα εξής: «Δοξολογούμεν τον Δομήτορα της Εκκλησίας, διότι εχαρίσατο εις αυτήν τον άγιον Πισιδίας, τον απόστολον και ιεραπόστολον, τον θυσιαστικόν και αγαπητικόν, τον φιλάγιον και φιλάνθρωπον, τον ασκητήν και άνθρωπον της προσευχής, τον πνευματικόν πατέρα, ο οποίος είναι δια τα τέκνα αυτού ο στοργικός ποιμενάρχης, εκείνος ο οποίος γνωρίζει τας πραγματικάς ανάγκας των, βαστάζει και περιθάλπει τα ασθενήματά των. Ο Μητροπολίτης Πισιδίας Σωτήριος είναι ο ένθερμος κή- ρυξ του Ευαγγελίου, ο οποίος μετέφερε και μεταφέρει “ρήματα ζωής αιωνίου” (Ιωάννη στ’, 68) εις τα βάθη των ψυχών και εις τα πέρατα της οικουμένης.
Έδιδε και δίδει την μαρτυρίαν “περί της εν ημίν ελπίδος” κατά τον τρόπον “όχι επιθετικώς ή διά διαφόρων μορφών προσηλυτισμού, αλλ’ εν αγάπη, ταπεινοφροσύνη και σεβασμώ προς την ταυτότητα εκάστου ανθρώπου και την πολιτιστικήν ιδιαιτερότητα εκάστου λαού”. Το φωτεινόν παράδειγμα του Μητροπολίτου σου να ακολουθής, να εμπνέεσαι από την πνευματικότητα και τον αποστολικόν ζήλον του και να φωτίζης τον νουν και τας καρδίας των ανθρώπων, των νέων και εν ηλικία, καλλιεργών εις αυτούς τον ένθεον πόθον της αιωνιότητος”.
Η Μητρόπολη Κορέας (με αφορμή την κοίμηση του Μητροπολίτου κυρού Σωτηρίου): «Ο αείμνηστος Ιεράρχης ήταν ανεξίκακος, αφιλοχρήματος, πράος, ειρηνοποιός, τολμηρός και θαρραλέος σε ιεραποστολικά “ανοίγματα”, χωρίς να υπολογίζει ποτέ το προσωπικό του κόστος. Λόγω της αγάπης και της συγκατάβασης, της προσαρμοστικότητας και της ταπεινοφροσύνης του έγινε ο πνευματικός Πατέρας αμέτρητων Ελλήνων, Κορεατών, Ρώσων, Ουκρανών, Λευκορώσων και λοιπών Σλαβοφώνων. Ένας νέος άγιος από σήμερα βρίσκεται στην Ουράνια Πατρίδα για να μεσιτεύει εκτενώς για όλους μας.
Ατενίζοντας πρόσωπο προς πρόσωπο τον Σωτήρα Χριστό και ζώντας με το πρότυπό του τον Απόστολο των Εθνών μπορεί να επαναλάβει την παύλεια ομολογία: “τον αγώνα τον καλόν ηγώνισμαι, τον δρόμον τετέλεκα, την πίστιν τετήρηκα· λοιπόν απόκειταί μοι ο της δικαιοσύνης στέφανος…” (2 Τιμ. 4:7-8)
Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας: Ο εκδημήσας Ιεράρχης διεκρίνετο δια τη σοβαρότητα, την ακεραιότητα, την αυταπάρνηση, τη συνέπεια και την αποτελεσματικότητα εις οιαδήποτε εκκλησιαστική αποστολή ανέλαβε. “Όλα για τη δόξα του Χριστού, να, το μεγάλο σύνθημά σου. Όλα για τη δόξα του Χριστού, απ’ τα πρώτα χρόνια ως τα στερνά σου”.
Ο γνωστός αυτός στίχος του Βερίτη, που εμπνέεται από τον Απόστολο Παύλο και αναφέρεται εις τον π. Ευσέβιο Ματθόπουλο, συ- νοψίζει και την πορεία του μακαριστού Μη- τροπολίτου Σωτηρίου.
Η προσφορά του εις την εσωτερική και εξωτερική ιεραποστολή υπήρξε πολύκαρπη. Ακτινοβολούσε τις δωρεές του Αγίου Πνεύματος, ελκύοντας αναρίθμητες ψυχές εις την ολόφωτη βασιλεία του Θεού της Αγάπης. Είθε το παράδειγμά του να εμπνέει και να καθοδηγεί τις νεώτερες γενεές των ορθοδόξων κληρικών εις τους διαφόρους τομείς όπου διακονούν.
Ο Μητροπολίτης πρώην Άρτης Ιγνάτιος Δ: «Η βιογραφία του και το πολυσχιδές θεοτίμητο και κοσμοσωτήριο έργο του πιστεύω ότι θα καταγραφεί, θα αξιολογηθεί και θα προβληθεί από πολλούς και δια πολλών. Ήδη άρχισαν οι πρώτες σχετικές αναρτήσεις.
Προσωπικώς και προς το παρόν θα ήθελα να αναφερθώ, με δυό λόγια καρδιάς, στον εκδημήσαντα σεβαστό και αγαπητό μου εν Χριστώ αδελφό, ως ένα απλό οφειλόμενο μνημόσυνο. Γνωριστήκαμε στην πρώτη πεν- ταετία του έτους 1970, δια μέσου του τότε Ποιμενάρχου μας Ιγνατίου Γ΄ και του Πνευματικού μου πατρός Ιακώβου, Ιεροκήρυκος και μετέπειτα Μητροπολίτου Αργολίδος. Ως Διάκονος εντυπωσιάστηκα από τη μορφή του. Μου έκανε απαρχής ιδιαίτερη εντύπωση η απλότητα και ευγένειά του, η καλοσύνη, η ηρεμία, ο καρδιακός και οικοδομητικός του λόγος.
…Ο μακαριστός Μητροπολίτης Σωτήριος υπήρξε μια ξεχωριστή και δυναμική προσωπικότητα, άνθρωπος του Θεού “Θείω έρωτι πυρπολούμενος” ευλογημένος και ηγιασμένος. Με βαθιά πίστη, μεγάλη αγάπη, ανεξάντλητη καλοσύνη και ανθρωπιά, ταπεινό φρόνημα και εκκλησιαστικό ήθος, απλότητα και ευθύτητα, δύναμη και αποφασιστικότητα, μεθοδικότητα και δημιουργικότητα. Το βλέμμα του καθαρό και λαμπερό, η έκφρασή του γαλήνια, το πρόσωπό του φωτεινό και γελαστό, ο λόγος του μελίρρυτος και οικοδομητικός. Καλός Ποιμένας, στοργικός Πατέρας, αξιόπιστος φίλος, γνήσιος εν Χριστώ αδελφός, αξιόμισθος εργάτης του Θείου Αμπελώνος, φλογερός Ιεραπόστολος της Εκκλησίας του Χριστού, με πλούσια αγιοπνευματική καρποφορία και προσφορά».
Ο Μητροπολίτης Μάνης Χρυσόστομος: «Ο αοίδιμος υπήρξε ικανότατος ποιμήν των λογικών προβάτων, που ο Κύριος του ενεπιστεύθη και ακατάβλητος ιεραποστολικός ανήρ της Εκκλησίας. Η προσφορά του ήταν λίαν καρποφόρος στην Ελλάδα, στην Κορέα, στην Πισιδία.
Κυρίως, το όνομά του ταυτίστηκε με την Ιεραποστολή στην Άπω Ανατολή. Εκεί “αφήκε και τα οστά του”. Αυτό και το έλεγε: “Θέλω να αποθάνω στην Κορέα”. Να σκεφθούμε το γεγονός: Έφυγε από την Ελλάδα και “εξήλθε κηρύξαι Χριστόν” μακριά στην άλλη άκρη της γης. Αλλά το υπέροχο στόλισμα του κε- κοιμημένου Ιεράρχου ήταν το ήθος του. Κε-κοσμημένος θείες αρετές έλαμπε “εν πάσι” και τω όντι δυνάμεθα να είπωμε ότι ο Πισιδίας Σωτήριος ήταν και είναι αγιασμένη μορφή της Εκκλησίας μας. Αιωνία του η μνήμη».
Πρακτορείο εκκλησιαστικών ειδήσεων Ρο-μφαία. (με αφορμή την κοίμησή του): «Ο έμφορτος αγαθών έργων, ο προσηνής, καταδεκτικός, προσφιλής, αλλά και αφοσιωμένος και ταπεινός εργάτης του αμπελώνος του Χριστού, ο μέγας ιεραπόστολος Ιεράρχης, που για μισό περίπου αιώνα ταξίδευε μεταξύ ηπείρων και θαλασσών, για να λειτουργεί τα επίγεια θυσιαστήρια, να αγιάζονται οι άνθρωποι και να δοξάζεται το όνομα του Κυρίου στην οικουμένη, αναχώρησε για το αιώνιο ταξίδι, όπου θα συναντήσει τον Κύριο της Δόξης στο άγιο και υπερουράνιο και νοερό θυσιαστήριο και θα απολαύσει τους κόπους της θυσιαστικής αγάπης του υπέρ της Εκκλησίας του Χριστού».
Η διαθήκη μου. Εις το άγιον Όνομα του Πα- τρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, της Αγίας και Ομοουσίου και Ζωοποιού Τριάδος, την οποίαν ιδιαιτέρως τιμούμε και εορτάζουμε σήμερα, Δευτέραν ημέραν της Αγίας Πεντηκοστής, επιθυμώ να συντάξω την Διαθήκην μου.
Έχει ιδιαίτερη σημασία για τη ζωή μου η ημέρα αυτή, διότι σαν σήμερα πριν 53 χρόνια, συνοδευόμενος από τον Πνευματικό μου έφθασα στην Καλλονή της Μυτιλήνης, έδρα της Ιεράς Μητροπόλεως Μηθύμνης για τη Μοναχική μου Κουρά – η οποία έγινε στη Μονή Αγίου Ιγνατίου Λειμώνος την επομένην ημέραν – και την εις Διάκονον χειροτονία μου, η οποία έγινε στον Μητροπολιτικό Ιερό Ναό Ζωοδόχου Πηγής Καλλονής, την επομένην Παρασκευήν, η οποία το έτος εκείνο, 1956, συνέπιπτε και η εορτή των Πρωτοκορυφαίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου.
Άπειρες οι ευλογίες τις οποίες επιδαψίλευσε η αγαθότης του Κυρίου μου στην ταπεινότητά μου πριν και μετά τον μεγάλο αυτόν σταθμόν της ζωής μου. Με διέσωσε με θαυμαστήν επέμβασίν Του από τον θάνατον κατά την πρώτην ημέραν της γεννήσεώς μου, όπως όλοι οι γιατροί της ιδιαιτέρας μου πα- τρίδας Άρτας είχαν αποφανθή, κατά το ιατρικό τους συμβούλιο, ότι δεν υπήρχε ελπίς να διαφύγω τον επικείμενον θάνατον. Κατά την εφηβική και νεανική μου ηλικία ο Πανοικτίρμων Κύριος πολλάκις με ελύτρωσε εκ των παγίδων του πονηρού και μου διατηρούσε συνεχώς ανοικτόν τον δρόμον προς την ιερωσύνην. Δόξαν, αίνον και εκ βαθέων ευχαριστίαν αναπέμπω προς τον Πανάγαθον Κύριον και Θεόν μου δι᾽ αυτά, αλλά και δι᾽ όλες τις φανερές και αφανείς ευεργεσίες Του προς την ταπεινότητά μου, που – το συναισθάνομαι – δέν μου άξιζαν, αφού τόσες πολλές φο- ρές παρέβην το θέλημά Του και δεν ετήρησα τα προστάγματά Του.
Με αξίωσε η θεία Πρόνοιά Του να γεννηθώ από γονείς ευλαβείς, οι οποίοι από την νηπιακήν ηλικίαν μου ενέπνευσαν με το παράδειγμά των την αγάπην προς την Εκκλησίαν, τον τακτικόν εκκλησιασμόν, τη συμμετοχήν στα άγια Μυστήρια, την καθημερινήν προσευχήν, την τήρησι της νηστείας. Ακόμη μου έδωκε δασκάλους, από τη στοιχειώδη μέχρι την ανώτατη εκπαίδευσι, με υγιείς χριστιανικές αρχές, που με εφοδίασαν με τα απαραίτητα στοιχεία, για τη μετέπειτα διακονία μου στην Εκκλησία. Οδήγησε ακόμη τα βήματά μου, από την παιδική μου ηλικία, σε Πνευματικούς Πατέρες, που στάθηκαν κοντά μου Άγγελοι φύλακες της ζωής μου και μου ενέπνευσαν τον πόθο της ιερωσύνης. Προσεύχομαι γι᾽ αυτούς και όλους τους άλλους, οι οποίοι με ποικίλους τρόπους με βοήθησαν στη ζωή μου και στην εκκλησιαστική διακονία μου, να τους ανταμείψη ο Κύριός μας πλουσιοπάροχα στη Βασιλεία Του. Ως προς τη διάθεσι των υπαρχόντων μου: Ακίνητον περιουσίαν δεν έχω πλέον. Το εκ πατρικής κληρονομίας κτήμα το είχα εκποιήσει κατά την ανέγερσι της Ιεράς Μονής Μεταμορφώσεως στην Κορέα. Και το μικρό διαμέρισμα, που απέκτησα επί της οδού Γουναροπούλου 3, Ζωγράφου, με συμβολαιογραφική πράξη το εδώρησα στο «Πατριαρχικό Ίδρυμα Ορθοδόξου Ιεραποστολής Άπω Ανατολής» διά την εγκατάστασιν των Γραφείων του. – Τα εναπομείναντα στο ως άνω διαμέρισμα προσωπικά μου αντικείμενα, οικοσκευή κλπ, το ΔΣ του Πατριαρχιακού Ιδρύματος δύναται να τα αξιοποιήση κατά την απόλυτη κρίσι του. – Όσα προσωπικά μου αντικείμενα ευρεθούν στο Ιεραποστολικό Κέντρο της Σεούλ παρακαλώ τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Κορέας π. Αμβρόσιο να τα χρησιμοποιήση κατά την απόλυτη κρίσι του.
Όσα αντικείμενα ευρεθούν στο κελλί μου στην Ιερά Μονή Μεταμορφώσεως Καπυόνγκ ανήκουν εξ ολοκλήρου στην Ιερά Μονή. – Χρηματικά ποσά που τυχόν θα ευρεθούν σε τραπεζικούς λογαριασμούς (από τη σύν-ταξί μου ως Εφημερίου της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών, άλλον μισθόν δεν έχω) επιθυμώ να κατατεθούν στο Ταμείο της Ιεράς Μονής Μεταμορφώσεως Καπυόνγκ, όπου και εγκαταβιώ. Είμαι βέβαιος ότι οι κατά σάρκα συγγενείς μου δεν αναμένουν να κληρονομήσουν τίποτε το υλικόν από εμέ, καθ᾽ όσον γνωρίζουν ότι επί 36 χρόνια ζούσα με τις αποδοχές του Ιεροκήρυκος και Εφημερίου, από δε το έτος 1993, κατά το οποίο εχειροτονήθην Επίσκοπος, λαμβάνω μόνον τη σύνταξιν του Εφημερίου. Αποδοχές Επισκόπου ή Μητροπολίτου δεν έχω, ούτε ποτέ είχα. Τους ευχαριστώ για τη συμπαράστασή τους στην εκκλησιαστική διακονία μου και για το ότι ποτέ δεν πρόβαλαν απαιτήσεις. Ο Θεός να ευλογή όλους τους κατά σάρκα συγγενείς μου και δεν παύω να προσεύχομαι κατ᾽ όνομα για όλους.
Αποφεύγω να αναφερθώ σε συγκεκριμένα πρόσωπα με τα οποία συνδέομαι με ποικίλους πνευματικούς δεσμούς, διότι είναι τόσα πολλά, που θα χρειαζόταν ογκώδης τόμος για να καταγραφούν και μόνον τα ονόματά των. Προς όλους, οι οποίοι με στήριξαν με την αγάπη των, με βοήθησαν πνευματικά και στήριξαν με ποικίλους τρόπους την εκκλησιαστικήν διακονίαν μου εκφράζω την αέναον βαθυτάτη ευγνωμοσύνη μου. Όσους επίκρανα παρακαλώ να με συγχωρήσουν, όπως και η αμαρτωλότης μου έχει συγχωρήσει τους πάντας.
Τελειώνοντας επιθυμώ – εν εξομολογήσει – να ζητήσω από τον Ιερόν Κλήρον και το Ορθόδοξον Ποίμνιον της Ιεράς Μητροπόλεως Κορέας να με συγχωρήσουν για τα λάθη μου, τις παραλείψεις μου, την ραθυμία μου και την ολιγωρία μου να ανταποκριθώ πλήρως στα καθήκοντά μου ως Ιερεύς και Επίσκοπος, να σταθώ κοντά τους στην αντιμετώπισί των ποικίλων προβλημάτων τους, να τους βοηθήσω περισσότερον στην κατανόησι του Ιερού Ευαγγελίου, να τους εμπνεύσω με το παράδειγμά μου. Ιδιαίτερα λυπούμαι και μετανοώ, που δεν έκανα ό,τι θα έπρεπε για όλους εκείνους οι οποίοι προσήλθαν στην Εκκλησία μας, δέχθηκαν το Άγιο Βάπτισμα και αργότερα διέκοψαν τις σχέσεις των με την Εκκλησία μας. Ταπεινά και μετά δακρύων παρακαλώ όλους και οι ίδιοι να με συγχωρήσουν και να παρακαλούν τον Κύριον και Θεόν μας να με συγχωρήση και να λάβω το έλεος κατά την ημέραν της Κρίσεως.
Ως προς τα της τελευτής μου. α) Επιθυμία μου είναι να παραδώσω τη ψυχή μου στα χέρια του Κυρίου μου ευρισκόμενος στο Κελλί μου στο Μοναστήρι της Μεταμορφώσεως Καπυόνγκ. Είμαι – χάριτι Θεού – κατά τον ψαλμωδόν, πλήρης ημερών. Δεν χρειάζεται παράτασις του χρόνου της ζωής μου με τεχνητή στήριξι. β) Όταν διαπιστωθή υπό ιατρού ότι εξέπνευσα, να γίνη το δυνατόν συντομώτερον, μετά Θείας Λειτουργίας, η Ακολουθία του Εξοδιαστικού. γ) Ο ενταφιασμός μου να γίνη στο πέτρινο κοινοτάφιο της Ιεράς Μονής Μεταμορφώσεως Καπυόνγκ. δ) Στεφάνια με άνθη και τα παρόμοια να μη κατατεθούν. Όποιος επιθυμεί ας προσφέρει ό,τι δύναται στο Ταμείο Απόρων Σπουδαστών της Ι. Μητροπόλεως Κορέας. ε) Η αγγελία της εκδημίας μου να γίνη μετά τον ενταφιασμόν μου, στο πέραν των Ορθοδόξων Ενοριών κοινόν. στ) Παρακαλώ κανείς να μη θεωρήση υποχρέωσίν του να παραστή εις την Εξόδιον Ακολουθίαν. Ο αποχαιρετισμός μας έγινε την 17ην Ιουλίου 2008, κατά την τελετήν των 80ων γενεθλίων μου. Γι᾽ αυτόν ακριβώς τον σκοπόν επεδίωξα τότε να προσέλθουν ακόμη και από το εξωτερικό, ώστε να αποχαιρετισθούμε σε εορταστική ατμόσφαιρα και να μη ταλαιπωρηθούν να προσέλθουν στην κηδεία μου. Την μετά την εκδημία μου Κυριακήν, εις τους Ενοριακούς Ναούς ας τελεσθούν Τρισάγια στο τέλος της Θείας Λειτουργίας και ας προσευχηθούν όλοι υπέρ συγχωρήσεως και αναπαύσεως της αμαρτωλής ψυχής μου “εν χώρα ζώντων”.
Όσον χρόνον επιτρέψη ο Κύριός μας να παραμείνω εν ζωή δεν θα παύσω να απευθύνω τις ταπεινές προσευχές μου υπέρ του σύμπαντος κόσμου και μάλιστα υπέρ των οικείων της πίστεως, όπως ο Ουράνιος Πατέρας μας, ο Οποίος γνωρίζει του καθενός μας τους πόνους και τις ανάγκες μας, τις ασθένειες και τα προβλήματά μας “εκχέη προς πάντας το πλούσιόν Του έλεος, πάσι παρέχων τα προς σωτηρίαν αιτήματα”.
“Λοιπόν αδελφοί και αδελφές, χαίρετε, καταρτίζεσθε, παρακαλείσθε, το αυτό φρονείτε, ειρηνεύετε, και ο Θεός της αγάπης και ειρήνης έσται μεθ᾽ υμών”. (2 Κορέα 13:11). “Η χάρις του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού και η αγάπη του Θεού και Πατρός και η κοινωνία του Αγίου Πνεύματος μετά πάντων υμών”. Έγραφον εν τη Ιερά Μονή Μεταμορφώσεως τη 8η Ιουνίου 2009. †Ο Επίσκοπος Σωτήριος Τράμπας Μητροπολίτης (από Κορέας) Πισιδίας(πηγή: περιοδικό Οδοιπορικό)
Συνεχίζεται…

Συνεχίζεται…