Στον απόηχο των θλιβερών γεγονότων με τον απρόσμενο χαμό των δύο παιδιών που συγκλόνισε το Πανελλήνιο, ο «Ταχυδρόμος» με ψύχραιμη ματιά κάνει μια αποτίμηση και στέκεται περισσότερο στον ήρωα μετανάστη Λεβιάν Γκόγκα, προσωρινό κάτοικο Νεοχωρίου.
Αυτά τα πράγματα σε καιρούς ειρήνης δεν συμβαίνουν κάθε μέρα. Δυστυχώς, τα ατυχήματα είναι μέρος της ζωής μας και πάντοτε θα μας θυμίζουν το εύθραυστο της φύσης μας. Ένα τυχαίο γεγονός, μια κακιά στιγμή, ένα λάθος, μια παιδική απερισκεψία φέρνουν δράματα και τραγωδίες σε οικογένειες και κοινωνίες.
Ο Λεβιάν (Λεό τον ξέρουν στο χωριό), ένας γενναίος εργάτης γης, με την κορυφαία πράξη του, μας έδωσε μαθήματα πολιτισμού, αλτρουισμού, σεβασμού στον συνάνθρωπο και αυταπάρνησης. Πολλοί από τους κατοίκους του χωριού που βρίσκονταν εκείνη την κρίσιμη ώρα κοντά στο ποτάμι, ειδοποιήθηκαν να βοηθήσουν για να σωθούν τα παιδιά που ήταν κάτω από το νερό. Όμως, κάποιος έπρεπε να έχει κότσια και ψυχή για να βουτήξει στα βαθιά.
Ο Λεβιάν δεν δείλιασε, δεν υπολόγισε κινδύνους και αγνόησε ατομικά μέτρα προστασίας. Πέταξε τα ρούχα του, κράτησε την ανάσα του και έπεσε στο νερό και στη λάσπη. Άκουσε τη δυνατή φωνή τής συνείδησής του που τον όπλισε με θάρρος και δύναμη. Αποφασισμένος με τη μορφή γλάρου ρίχτηκε στον Άραχθο. Όχι για να βρει τροφή, αλλά για να σώσει ζωές. Πάλεψε με όλες του τις δυνάμεις κάτω από το νερό στο ύψος της γέφυρας και κατάφερε να τα ανασύρει στην επιφάνεια χωρίς τις αισθήσεις τους. Πράγμα απολύτως λογικό.
Ο Λεό υπάκουσε στους δικούς του αξιακούς κώδικες και έδωσε στη ζωή το υπέρτατο νόημα. Έγινε ένας σταυροφόρος της αλληλεγγύης, ένα σύμβολο κι ένας ιεραπόστολος χωρίς όρια σε ξένη χώρα. Τα παιδιά τα έκανε δικά του και δεν καθυστέρησε να χαροπαλέψει μαζί τους. Ένιωσε απεσταλμένος του δικού του Θεού.
Έγινε μόνος του ήρωας, και αυτή την τιμή δεν την απονέμουμε εμείς. Μπορεί η ζωή σήμερα να έγινε σκληρή κι απάνθρωπη, όμως η αγάπη ποτέ δεν θα μπορέσει να εξοριστεί από τον άνθρωπο με τα ευγενή αισθήματα. Ο αντίλαλος από τέτοιες πράξεις διαπερνά φυλές, θρησκείες, κράτη και σύνορα. Η ομορφιά και το μεγαλείο της ψυχής πάντοτε θα βρίσκουν τρόπους να λάμψουν σαν το πιο ακριβό στολίδι.
Η συγκίνηση και ο θαυμασμός όλων μας αγγίζει τον υπερθετικό βαθμό. Ωστόσο, ο καθένας είναι ελεύθερος να χαρακτηρίζει την πράξη τού Λεβιάν όπως αυτός θέλει και νομίζει. Η ζωή σίγουρα θα του το ανταποδώσει με ευλογία και προκοπή.
Κάτι αντίστοιχο φαντάζομαι θα κάνουν και οι δύο πατρίδες του. Όλα κοστολογούνται σε αυτόν τον κόσμο. Η ανθρωπιά και η καλή πράξη. Η αδιαφορία και η εγκατάλειψη.
Χίλια μπράβο, λοιπόν, στον «Λεό», χίλια μπράβο σε έναν αφανή οδηγό λεωφορείου που βοήθησε αποφασιστικά, χίλια μπράβο στους γιατρούς και όλο το προσωπικό τού νοσοκομείου μας, που με υπεράνθρωπες προσπάθειες επανέφεραν σφυγμό στον Σπύρο και τον Κλεονή (Νίσι τον φώναζαν).
Δυστυχώς, όμως, ο εγκεφαλικός θάνατος είχε επέλθει. Πολλά από τα ζωτικά τους όργανα με τη συγκατάθεση των γονέων δόθηκαν ως δώρο ζωής σε κάποιους συνανθρώπους μας.

«Συγγνώμη που δεν κατάφερα να σας σώσω. Καλό παράδεισο», Λεβιάν Γκόγκα
«Εκ των λόγων μην κρίνεις ποτέ έναν χρηστό άνδρα, τον βίον του και τις πράξεις του εξέταζε αεί», Αριστοτέλης
«Η πιο μεγάλη αρετή του ανθρώπου είναι να έχει καρδιά», Τάσος Λειβαδίτης