Σε περασμένους καιρούς πέρασε από τον τόπο μας ένας σπουδαίος γιατρός, πανάξιο τέκνο του Ιπποκράτη.
Ένας ακαταπόνητος «θεράπων», υπόδειγμα σεμνότητας, ήθους, τιμιότητας και μεγάλης καρδιάς. Λες και μοναδικός προορισμός επί γης και υπέρτατο καθήκον του ήταν η θεραπεία των αρρώστων. Με ζέστες και με κρύο, μέρα και νύχτα, φρόντιζε, γιάτρευε, υποστήριζε και έσωζε χιλιάδες ανθρώπινες ζωές. Απόλυτα συνεπής στο λειτούργημα που εξασκούσε στον ιστορικό χρόνο.
Η παρουσία του στην πόλη και σε όλα τα χωριά ήταν μια συλλογική απαίτηση και ανάγκη. Τα σώματα των ανθρώπων από τη φθορά του χρόνου και το βάρος της ζωής γέμιζαν πληγές, και ο σύγχρονος Ιπποκράτης καλούνταν να τις γιατρέψει. Μετέφερε στην ιατρική του τσάντα την αισιοδοξία και μοίραζε αφειδώς ελπίδα. Πυροδοτούσε στον ασθενή μια αίσθηση σιγουριάς με τη μοναδική δική του γλώσσα. Τη γλώσσα της καρδιάς. Είναι μεγάλη υπόθεση τον ηλικιωμένο ή τον ετοιμοθάνατο που κρέμεται από τα χείλη σου να τον κάνεις να ελπίζει, γιατί η επιθυμία για ζωή είναι πάντοτε ισχυρή. Με προστακτική έγκλιση έκανε πέρα κάθε απειλή. Δυνάμωνε το παρόν και έδινε στο μέλλον υπόσταση!
Δικαιωματικά τού αξίζει ο χαρακτηρισμός του ονειροπόλου και του ρομαντικού. Έρωτας διαρκής η ιατρική του. Στο μέρος της καρδιάς του φώλιαζαν τα καλύτερα ανθρώπινα αισθήματα και η καλή διάθεση. Έσκυβε στον ασθενή, άκουγε την κραυγή του για βοήθεια, μύριζε τον πόνο και τον κατανοούσε. Ειλικρινής, ουσιαστικός και ευσυνείδητος γιατρός – θεραπευτής με τον τρόπο του. Χιλιάδες φορές ενίσχυε το αίσθημα της ασφάλειας και με μια… ασπιρίνη. Κι όταν έπρεπε, έλεγε στον ασθενή αυτό που ήθελε να ακούσει από το στόμα του!
Στις εποχές εκείνες δεν υπήρχαν οι ειδικότητες και οι χιλιάδες υποειδικότητες που υπάρχουν σήμερα. Αρκούσε ένας γιατρός για όλες τις παθήσεις. Κι αυτό ήταν αρκετό και αποδεκτό. Ισορροπούσε στις μεγάλες οικονομικές και κοινωνικές ανισότητες. Ως καλός Σαμαρείτης κατανοούσε τη φτώχια και η αμοιβή του ήταν από συμβολική έως μηδενική. Έτσι, δίπλα στην ιδιότητά του, προστέθηκε και το μικρό του όνομα σε ανταπόδοση ευγνωμοσύνης. Κι όταν χρειαζόταν να δει τον πάσχοντα στο κρεβάτι του, το έκανε με ευχαρίστηση, γιατί τον ένιωθε ως μέλος της οικογένειάς του. Ξεχείλιζε από μέσα του η αρετή της καλοσύνης. Αυτή που θα πρέπει να κουβαλά ο κάθε άνθρωπος.
Ο «δικός μας» Ιπποκράτης μάς άφησε μια μοναδική παρακαταθήκη και «έγραψε» τη δική του ιστορία. Ήταν μια ηρωική περίπτωση λαμπρού ανθρώπου και στοργικού γιατρού με μοναδικά χαρακτηριστικά. Στάθηκε στο ύψος της συνείδησής του και έκλεισε τον κύκλο της «κοινωνίας του» στο σωστό χρόνο. Άφησε χώρο για τους επόμενους και πολύ υπόλοιπο χρόνο για τον εαυτό του. Ακόμη, θα λέγαμε ότι με συγκινητικό τρόπο μάς σύστησε το γήρας!
Θέλουμε να σε ευχαριστήσουμε, «Ιπποκράτη», για όσα έκανες για εμάς. Μακάρι να σε πετυχαίναμε σε κανένα ουζερί ή σε κανένα ζαχαροπλαστείο να σε τρατάρουμε κι εμείς ένα ωραίο γλυκό από καρδιάς!
Υ.Σ. Το διήγημα θα μπορούσε να είναι και προϊόν μυθοπλασίας και οι όποιοι συνειρμοί αποτελούν προσωπικές σκέψεις τού κάθε καλοπροαίρετου αναγνώστη.