Ο δήμαρχος Ζηρού Γιώργος Ζυγούρης, του οποίου η μοίρα έπαιξε άσχημο παιγνίδι καθώς δεν μπόρεσε λόγω του θανάτου του να αφήσει το αποτύπωμα στους σχεδιασμούς του, διακρίνονταν, μεταξύ των άλλων, και για κάτι που δεν είναι ευρύτερα γνωστό.
Ο λόγος για τη μεγάλη του αγάπη προς τον τόπο καταγωγής του, τον οικισμό Βαθύ Γοργομύλου, που βρίσκεται στους πρόποδες ενός λόφου απέναντι από το χωριό Κερασώνας. Ένας οικισμός με ελάχιστα σπίτια και ελάχιστους επίσης κατοίκους, τον οποίο ο ίδιος τίμησε διατηρώντας σπίτι, επιλέγοντας παράλληλα ο τόπος καταγωγής του να αποτελέσει και την τελευταία του κατοικία.
Ο Γιώργος Ζυγούρης ήταν ένας πολύ καλός πολιτικός μηχανικός και το τεχνικό του γραφείο λειτουργούσε στη Φιλιππιάδα, όμως διέμενε στο Βαθύ. Εκεί όπου στην πεδιάδα που απλώνεται μπροστά ασχολήθηκε με την καλλιέργεια ακτινιδίων. Ζυμώθηκε με τα σκληρά χώματα της γενέτειρας, διέθετε όλα τα απαραίτητα για τη φροντίδα τους, από τρακτέρ μέχρι εξαρτήματα για το όργωμα και τις λοιπές εργασίες και τα πάσης φύσεως γεωργικά εργαλεία. Ο χώρος αυτός ήταν το καταφύγιό του.
Προκειμένου να συνεισφέρει στην ανάπτυξη, ψηφίστηκε και αναδείχθηκε για ένα διάστημα πρόεδρος του ΤΟΕΒ πεδιάδας Κερασώνας – Παναγιάς και τόσο μεγάλη ήταν η προσφορά του που όλοι από τα γύρω χωριά έχουν να το λένε. Αξιοποιώντας τις γνωριμίες του αλλά και τις πολύ καλές σχέσεις που είχε με συναδέλφους του από τον τεχνικό κόσμο, μερίμνησε για την εκπόνηση μελετών που αποτέλεσαν βήμα για την εξασφάλιση χρηματοδοτήσεων, οι οποίες συνετέλεσαν στην δημιουργία έργων και τον εκσυγχρονισμό του δικτύου άρδευσης της πεδιάδας.
Ο Γιώργος είχε μια καλώς εννοούμενη δημιουργική «τρέλα» και εν πολλοίς όριζε τη ζωή του έξω από κανόνες και καθωσπρεπισμούς, ψάχνοντας το νόημά της στα απλά και τα γήινα με τρόπο που να γεμίζει το μέσα του. Από τη στιγμή που εκλέχθηκε δήμαρχος Ζηρού επικοινωνήσαμε αρκετές φορές τηλεφωνικά, δίνοντας αμοιβαία υπόσχεση να βρεθούμε και από κοντά. Το κακό, όμως, χτύπησε την πόρτα του κι αυτή η συνάντηση, όντας ο ίδιος δήμαρχος, δεν προλάβαμε να την κάνουμε. Έτσι τάφερε η ζωή. Τώρα «ταξιδεύει» σ’ άλλους κόσμους. Παραμένει, ωστόσο, πάντα ζωντανός στη μνήμη μας.
