Πέρα και έξω από κάθε αμφιβολία, έγιναν από τους πρωταγωνιστές μέσα στην πανδημία με τον απέραντο στόλο τους.

Χρήστηκαν ήρωες της πρώτης γραμμής και από χρήσιμοι έγιναν απαραίτητοι. Έγιναν μέρος της δικής μας καθημερινότητας. Είναι οι εργαζόμενοι που προσφέρουν στο κοινό καλό τον τελευταίο χρόνο. Είναι τα παιδιά που έβαλαν ενέχυρο τη ζωή τους, για να γιατρέψουν τη δική μας πείνα και να καλύψουν άλλες ανάγκες μας με αμοιβή ελάχιστα ευρώ την ώρα.
Καλό θα είναι να μην αφήνουμε να διαβρωθούν όλες οι ευαισθησίες μας και να δώσουμε λίγο χώρο στην ευγνωμοσύνη και το χρέος που έχουμε ο ένας απέναντι στον άλλον ως πολίτες. Αξίζουν την αναγνώριση και τη συμπάθεια εκ μέρους της κοινωνίας μας αυτοί οι δικυκλιστές με το κράνος και το χρηστικό τους παρελκόμενο κουτί στο πίσω μέρος.
Κάποια κακή τύχη στην αφετηρία ή στην πορεία της ζωής τούς ανάγκασε να εξασκήσουν αυτό το σκληρό επάγγελμα. Το θεωρώ απίθανο όλοι οι διανομείς φαγητού και καφέ, οι ταχυμεταφορείς, με σπουδές και τέχνες να ονειρεύτηκαν να κάνουν αυτή τη δουλειά από επιλογή. Ωστόσο, κάτω από το κράνος κρύβονται πολλά υπέροχα παιδιά με προσωπικότητα και δίψα για ζωή. Παιδιά που τιμούν το ρόλο τους και ρόλοι που βρήκαν τους εκφραστές τους. Γι’ αυτό τους αποτιμώ ως σημαντικούς!
Έμειναν οι μόνοι άνθρωποι που μας χτυπούν ακόμη την πόρτα και, μαζί με τους γιατρούς, νοσηλευτές, υπαλλήλους ειδών διατροφής και άλλες κατηγορίες μαχητών, υψώνουν έναν ισχυρό τοίχο προστασίας στον ιό. Είναι αναγκασμένοι να διαχειρίζονται ακραία συναισθήματα οδηγώντας πάντα με τέρμα τα γκάζια.
Κράνος, στολή, γάντια, αδιάβροχα, μπότες, ισχυρά αντανακλαστικά, ονόματα και διευθύνσεις στο μυαλό, και το δρομολόγιο ξεκινά. Με ήλιο ή τεχνητό φωτισμό, με καύσωνα ή παγετό, με βροχή ή χιόνι, το ίδιο κάνει γι’ αυτούς. Πότε θύτες και πότε θύματα στους δρόμους. Ούτε άγγελοι ούτε δαίμονες. Μόνο γητευτές της ασφάλτου με υψηλή δόση αχρωματοψίας στο… κόκκινο.
Σαφώς και βάζουν σε θανάσιμο κίνδυνο τον εαυτό τους και τους άλλους οδηγούς, αλλά ας τύχουν επιείκειας, μιας και τα μηχανάκια τους έχουν χαρακτηριστεί ως… πρώτων βοηθειών. Ο πελάτης πληρώνει, έχει «πάντα δίκιο», το στομάχι του διαμαρτύρεται, και είναι σκασμένος για καφέ ή παγωμένη μπίρα… Η λαχταριστή τυρόπιτα πρέπει να φαγωθεί ζεστή, όπως και το σουβλάκι.
Τους πρέπει μια καλή κοινωνική συμπεριφορά όταν τους ανοίγουμε την πόρτα για να παραλάβουμε τη… λαχταριστή παραγγελία. Ένα μεγάλο ευχαριστώ μαζί με ένα πλατύ χαμόγελο είναι ό,τι καλύτερο γι’ αυτές τις ψυχές. Κι αν καθυστέρησε λίγο, σίγουρα δε φταίει αυτός. Κι αν λείπει η μουστάρδα από την πίτα-γύρο, ε, ας μη μας ακούσει η γειτονιά για την παράλειψη. Δε φαγώθηκε στο δρόμο.
Κρύος ιδρώτας λούζει τον άνθρωπο όταν έρχεται η στιγμή της πληρωμής και βλέπει χαρτονομίσματα με πολλά ψηφία ή καμιά κάρτα. Ένα καλό φιλοδώρημα είναι η μεγάλη του προσδοκία, γιατί έτσι θα καταφέρει να έχει μια αξιοπρεπή συγκομιδή στη βάρδια του. Άνθρωπος κι αυτός σαν τα παιδιά μας είναι, που αναβλύζει από μέσα του ζωή και νιότη. Και μέχρι να φτάσει στο σπίτι μας να μας χτυπήσει το κουδούνι, έχουν δοκιμασθεί οι σωματικές και ψυχικές του αντοχές.
Ο κάθε διπλανός μας είναι συνεπιβάτης στο ταξίδι ζωής, και τα όποια παραπτώματά του δεν επιβεβαιώνουν τις δικές μας αρετές. Το υπογραμμίζω αυτό, γιατί δε χρωστάμε ποτέ καλή κουβέντα, ως οδηγοί, στους «καμικάζι» των στενών δρόμων μας. Καλό θα είναι να θυμόμαστε και τούτο: πότε την άμαξα της ζωής τη σέρνουμε και πότε μας σέρνει αυτή. Θα έλθει η ώρα που κι αυτά τα παιδιά θα αποδράσουν από το σφιχτό δίχτυ που τους στερεί σήμερα το πολύτιμο οξυγόνο της νιότης τους.

ΥΓ: Και μια συμβουλή στους απανταχού «Σουμάχερ»: μάγκες, τα μάτια σας δεκατέσσερα στους μονόδρομους που… χάνεστε και πάτε αντίθετα!
Με αγάπη και σας ευχαριστώ για τη βόλτα!

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here