Επιμέλεια κειμένου: Μαρία Τζαχρίστα*
Με βαθιά θλίψη η οικογένεια, οι συγγενείς και οι φίλοι αποχαιρέτησαν τον Θεοφάνη Κωτσίλα, έναν άνθρωπο που υπηρέτησε με υποδειγματική συνέπεια, εργατικότητα και ακεραιότητα την κοινωνία της Άρτας.
Η εξόδιος ακολουθία τελέσθηκε την Τετάρτη 30 Σεπτεμβρίου στον Ιερό Ναό Παμμεγίστων Ταξιαρχών Άρτας, μέσα σε κλίμα βαθιάς συγκίνησης. Ο Θεοφάνης Κωτσίλας γεννήθηκε και μεγάλωσε στην περιοχή της Άρτας. Τελείωσε το δημοτικό σχολείο στην Άνω Καλεντίνη. Ακολουθώντας μια πορεία ευθύνης, υπηρέτησε ως δόκιμος αξιωματικός στη Σχολή Δοκίμων Αξιωματικών Κρήτης. Το επαγγελματικό του έργο συνδέθηκε άρρηκτα με τον αγροτικό κόσμο της περιοχής. Εργάστηκε επί σειρά ετών στην Ένωση Αγροτικών Συνεταιρισμών Άρτας. Θέλοντας πάντα να εξελίσσεται, μετεκπαιδεύτηκε στην Σχολή Στελεχών Συνεταιρισμών Θεσσαλονίκης απ’ όπου και αποφοίτησε, ενώ κατόπιν διετέλεσε με επιτυχία προϊστάμενος των υπηρεσιών της Ένωσης.
Με την εργατικότητα, την υπευθυνότητα και το σπάνιο ήθος του, κέρδισε επάξια τον σεβασμό και την εκτίμηση όλων των ανθρώπων με τους οποίους συνεργάστηκε. Στην προσωπική του ζωή, ήταν παντρεμένος με την Μαρία Κωτσίλα, με την οποία απέκτησε μια όμορ-φη οικογένεια και δύο παιδιά, τον Νεκτάριο και την Σοφία.
Υπάρχουν αναμνήσεις που περνούν τα χρόνια και μένουν βαθιά χαραγμένες στη μνήμη. Αναμνήσεις μιας άλλης εποχής, δύσκολης και ταραγμένης, που αποτελούν κομμάτι της προσωπικής ιστορίας κάθε ανθρώπου. Μια τέτοια δυνατή ανάμνηση από τα παιδικά του χρόνια θέλησε να αφήσει γραμμένη ο ίδιος ο Θεοφάνης Κωτσίλας, ώστε να διαβαστεί μετά τον θάνατό του.
Γράφει ο ίδιος: «Το 1948, όταν ήμουν πέντε ετών, πέρασα μια περιπέτεια που έχει ως εξής: Ήρθαν οι αντάρτες στην Άνω Καλεντίνη και αφού πήραν δύο ζώα από την οικία μας, τα μετέφεραν στο στρατηγείο τους. Εγώ, όμως, τους ακολούθησα με την γιαγιά μου. Αφού φτάσαμε στο αρχηγείο τους, ο αρχηγός φώναξε την γιαγιά μου και τη ρώτησε: -Γιατί πήρες το παιδί μαζί σου; Εκείνη απάντησε πως δεν μπορούσε να με αφήσει μόνο.
Ο αρχηγός συγκινήθηκε με το κλάμα μου και βλέποντας τη μεγάλη επιθυμία μου για φαγητό, μας έδωσε πίσω τα ζώα, τα οποία μάς παρείχαν την επιβίωση, καθώς από αυτά παίρναμε το γάλα, και μας έδιωξε. Ήμουν παιδί και δεν μπορούσα να αντιληφθώ το μέγεθος όσων συνέβησαν. Η εικόνα, όμως, εκείνων των ημερών έμεινε για πάντα στην μνήμη μου, ως μια ανάμνηση που αφήνω στην οικογένειά μου και σε όσους με γνώρισαν».
Ο Θεοφάνης Κωτσίλας έφυγε όρθιος και περήφανος, αφήνοντας πίσω του μια
σπουδαία πνευματική και ηθική παρακαταθήκη για τα παιδιά, τα εγγόνια του και ολόκληρη την τοπική κοινωνία. Ας είναι η μνήμη του αιώνια.
*Η Μαρία Τζαχρίστα είναι νοσηλεύτρια
