Οι επαγγελματίες ιστορικοί παραλείπουν ή αδικούν πολλές φορές μέσα από έναν υποκειμενισμό τούς πρωταγωνιστές των γεγονότων. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, ο συντοπίτης μας αρματολός και μετέπειτα καπετάνιος, Γιώργος Τσαρακλής. Μία αγέρωχη περπατησιά της επαναστατημένης Ελλάδας.
Το όνομά του πέρασε με αχνά γράμματα στο πάνθεον των αγωνιστών, όπως και πολλών άλλων συντρόφων του. Ωστόσο, η μεγάλη προσφορά του δεν μπορεί να διαγραφεί και αυτό θα προσπαθήσω να κάνω με αυτά τα λίγα λόγια τιμής και αγάπης. Άνθρωποι που θυσιάστηκαν για έναν ιερό σκοπό δεν επιτρέπεται να τους σκεπάζει τόσο σύντομα η σκόνη του χρόνου. Η Εθνική Ελευθερία δεν ήταν κάτι αόριστο και ουρανοκατέβατο. Κατακτήθηκε με ζεστό αίμα ανθρώπων που είχαν ψυχή και πίστεψαν σε ιδανικά.
Μυήθηκε στο πνεύμα της Φιλικής Εταιρίας γύρω στα 1818 μαζί με άλλους ανήσυχους πατριώτες. Εντάχθηκε στους οδοδείκτες της ιστορίας, τους άξιους θεματοφύλακες και τους αγωνιστές που έφτιαξαν την πρώτη ύλη του ιερού απελευθερωτικού αγώνα. Σφάλισε το στόμα του, δεν φοβήθηκε την Τουρκιά γιατί τα μάτια του έβλεπαν τη μεγάλη χαρά να σιμώνει.
Στο Μοναστήρι του Αϊ Γιώργη, στο Βουργαρέλι (15 Μάη 1821), έδωσε τον όρκο του αγώνα μαζί με άλλους σπουδαίους εθελοντές μαχητές. Μεταξύ αυτών, ο Γιάννης Μακρυγιάννης, ο Μάρκο Μπότσαρης, ο Γώγος Μπακόλας, ο Μήτρος Κοτελίδας. Έλα-βε μέρος σε όλες τις μάχες των Τζουμέρκων. Η μεγαλύτερη προσφορά του ήταν στην πιο ένδοξη, στον αυχένα Σταυρού Θεοδωριάνων (4,5 και 6 Αυγούστου 1821). Εκεί μαζί με άλλα πρωτοπαλίκαρα πρόταξαν τα ρωμαλέα στήθη τους απέναντι στη στρατιά του πανίσχυρου Χουρσίτ Πασά με σκοπό να προστατεύσουν τον άμαχο πληθυσμό και παράλληλα να αποκόψουν την πορεία του προς νότο.
Ο στρατηγός Μακρυγιάννης στα απομνημονεύματά του γράφει για το μεγάλο γεγονός: «Μόνο μερικοί εκατοντάδες άνδρες κατάφεραν και τούς χάλασαν, τους τσάκισαν τη μύτη, τούς έδωσαν έναν καλό πέλεκιν και τούς αφάνισαν». Ακόμα, για τη μάχη αυτή ο αείμνηστος δάσκαλός μου Νίκος Ντασκαγιάννης αναφέρει σε βιβλίο του: «Εκεί ψηλά, λοιπόν, στον Σταυρό ανταμώνονται και ζουν, αδελφωμένα, η Ιστορία και η πίστη μας από τους Πελασγούς, ως και τις μέρες μας».
Τον βρίσκουμε και σε όλες τις επόμενες μάχες της περιοχής. Στο Τετράκωμο, το Μακρυνόρος, τη μάχη της Άρτας (1854) μαζί με το γιό του, ως και τη μάχη του Πέτα με τη μελανή και τη σκοτεινή ιστορία της. Το χωριό μας (Πιστιανά Παλαιάς Ελλάδας – σημερινό Δίστρατο), θυμάται καλά τον εγγονό του (Γιώργο Χστάκη Τσαρακλή), ως έναν σεβάσμιο και προεστό άνθρωπο που «έφυγε» πριν από πολλές δεκαετίες.
Από ανώνυμο στιχουργό έχει διασωθεί προς τιμή του το παρακάτω δημοτικό άσμα. «Μας πήρε μέρα κι αυγή / χρυσέ μου Γιώργο Τσαρακλή / μας πήρε και το μεσημέρι / Λεωνίδα και λεβέντη /το που θα λημεριάσουμε / Γιώργη μου θα μας πιάσουνε / μες τις Λυκούρες την κορφή / φέρνει η Φροσύνη το ψωμί / Για μ’ κατά το Βουργαρέλι / περιβόλια κι αμπέλι».
