Με παράπονο και θυμό είδαν οι Αρτινοί την ανακοίνωση για το κλείσιμο του στρατοπέδου το 2025.
Αν μπούμε στη μηχανή χρόνου και επιστρέψουμε 124 χρόνια πίσω θα δούμε πως το στρατόπεδο είχε κλείσει και πάλι. Και τότε οι ίδιοι προβληματισμοί, όπως και τώρα.
Η Εφημερίδα ΣKΡΙΠ μάς ενημερώνει για την κατάσταση τότε. Το 1901/1902, η Άρτα περνούσε μια οικονομική κρίση. Το εμπόριο, όπως έγραφε η εφημερίδα, είχε νεκρωθεί. Η γεωργία λόγω της μεγάλης ανομβρίας δεν είχε να προσφέρει παρά ελάχιστα. Και άλλα πολλά.
Και πάνω σ’ όλα αυτά η κυβέρνηση Θεοτόκη (Απρίλιος 1899 – Νοέμβριος 1901) απέσυρε από την Άρτα τον στρατό. Αρχικά μόνο το μισό με πρόσχημα κάποιες αλλαγές και κατόπιν το έκλεισε ολοκληρωτικά. Η κυβέρνηση Θεοτόκη έπεσε το Νοέμβριο του 1902 και ο Βασιλιάς διόρισε τον Ζαΐμη νέο πρωθυπουργό.
Ο Τύπος της εποχής άσκησε εντονότατη κριτική στην κυβέρνηση Ζαΐμη, με την κατηγορία ότι ενώ γνώριζε πως η ύπαρξη στρατού για την πόλη ήταν ζωτικής σημασίας δεν έκανε τίποτα. Κάποιος ανώνυμος αρθρογράφος που υπογράφει ως «Αρτινός», σημειώνει: «Είναι πασίγνωστο πως η ύπαρξης στρατού στην Άρτα είναι ζωτικής σημασίας για την πόλη.
Όχι μόνο για το εμπόριο αλλά και για εθνικούς λόγους. Ο δε Κουμουνδούρος έλεγε και το κράτησε ως το τέλος, πως η Άρτα έπρεπε να αποτελεί στρατιωτικό κέντρο του κράτους. Και οι επόμενες κυβερνήσεις αυτό πίστευαν, ώσπου ήρθε η κυβέρνηση Θεοτόκη…».
Αλλά η αποτυχία της κυβέρνησης φάνηκε και σε άλλο βαθμό. Όχι μόνο απέσυρε τον στρατό αλλά δεν έλαβε και κανένα άλλο μέτρο για να ανέβει το εμπόριο και η γεωργία.
Τότε ήταν σε συζήτηση και η δημιουργία σιδηροδρομικής γραμμής, καθότι η πόλη ήταν σχεδόν αποκομμένη. Πολλές φορές είχε υποβληθεί το αίτημα να ενωθεί η Άρτα σιδηροδρομικά με το Αγρίνιο. Και ενώ έπεφταν εκατομμύρια επιχορηγήσεων για άλλες σιδηροδρομικές γραμμές, την Άρτα την άφηναν απέξω. Αυτή η τόση αδιαφορία από την κυβέρνηση ήταν πρωτοφανής!
Τέλος, ο υπογράφων «Αρτινός» κλείνει με την εξής πρόταση, την οποία μεταφέρω αυτούσια εδώ: «Ἐν μιᾷ λέξει ἀνομολογεῖ κανεὶς ὅτι ἐὰν πρὸς ἄλλον λαὸν τῆς Ἑλλάδος ἐπεδεικνύετο παρομοία ἀδιαφορία, ἡ στάσις θὰ ἦτο ἀναπόφευκτος. ᾿Αλλὰ διὰ τοὺς ἀτυχεῖς ᾿Αρτινοὺς ἡ ὑπομονὴ καὶ ἡ νομιμοφροσύνη φθάνουν μέχρις ἐλαττώματος».
