Ηταν Ιούλιος, Κυριακή μεσημέρι στην Κορωνησία, όταν το σκυλί άρχισε να γαυγίζει επίμονα και περίεργα.
Βγαίνοντας από το σπίτι είδα έναν απρόσμενο επισκέπτη. Ενας αργυροπελεκάνος έξω από την αυλή. Έχω δει όλα αυτά τα χρόνια πολλά είδη πουλιών μέσα στον Αμβρακικό, αλλά αυτό που έβλεπα δεν το πίστευα. Φαινόνταν πολύ ταλαιπωρημένος, εξαντλημένος και περπατούσε με δυσκολία. Τίποτα δεν θύμιζε τους αργυροπελεκάνους με την αγέρωχη και περήφανη κορμοστασιά που βλέπουμε πολλές φορές μέσα στη λίμνη Λογαρού, στον δρόμο από Σαλαώρα προς Κορωνησία.
Τα φτερά του έκανε να ανοίξει αλλά δεν μπόρεσε. Όταν τον πλησίαζα με το ράμφος του με απέτρεπε. Σε μια στιγμή έγειρε στα πλάγια και νόμισα ότι ήταν στα τελευταία του. Τότε τον έπιασα και πήγα σ’ ένα δένδρο απέναντι από το σπίτι. Η μέρα ήταν πολύ ζεστή αλλά ευτυχώς ο μαΐστρος άρχισε να φυσάει εκείνη την ώρα και αυτό ήταν ό,τι καλύτερο.
Τού πήγα νερό σ’ ένα κουβά, κάποιες σαρδέλες αλλά τίποτε από αυτά δεν ήθελε. Για καλή τύχη δικιά μου και του αργυροπελεκάνου, στην Κορωνησία βρίσκονταν ο Γιώργος Τάτσης. Τον πήρα τηλέφωνο και ήρθε πολύ γρήγορα όταν άκουσε για το συμβάν.
Όση ώρα βρισκόμασταν κάτω από το δένδρο θαύμαζα αυτόν τον άνθρωπο. Ο τρόπος που το πλησίασε, το χάιδεψε, του μιλούσε, με εντυπωσίασε. Τού άνοιγε το ράμφος και του έδινε νερό και σαρδέλες που τώρα τα αποδέχονταν και τα δύο. Μέχρι και ηλεκτρολύτες του έδωσε.
Το πρόσωπό του έλαμπε από αγάπη και ευτυχία, συναισθήματα που το πουλί τα κατάλαβε και έδειχνε ότι ήταν λίγο καλύτερα. Μετά τον έβαλε σ’ ένα μεγάλο κουτί που είχε στο αυτοκίνητό του και μού είπε πως θα το έστελνε στον Σύλλογο Φροντίδας και Περίθαλψης Άγριας Ζωής ANIMA, στην Αθήνα.
Γιώργο, θέλω να σε συγχαρώ γι’ αυτό που έκανες. Όσο για εμένα δεν μπορώ να ξεχάσω εκείνο το μεσημέρι αυτό το πρωτόγνωρο που έζησα στην Κορωνησία από έναν απρόσμενο επισκέπτη.