Μέσα στη σκοτεινιά των φρικτών πολέμων και των πολυτάραχων καιρών που ζούμε, ένας ολόλευκος πελαργός φτερούγισε περήφανα πάνω από την πόλη και κάθισε στην πελαργοφωλιά του Αϊ Βασίλη. Στη «δική του» φωλιά από χρησικτησία, με μάρτυρες όλη τη γειτονιά.
Ο ερχομός του στις αρχές Φλεβάρη ήταν κάτι το απροσδόκητο. Τον καλωσορίσαμε με πολύ σεβασμό γιατί, εν μέσω χειμώνα, έφερε άνοιξη στις καρδιές μας. Καθόλου δεν φοβήθηκε τον Μάρτη, γδάρτη και κακό παλουκοκαύτη. Εδώ και αιώνες η αποδημία συνέπιπτε με τη γιορτή του Ευαγγελισμού. Άραγε, ποια θερμά ανοδικά ρεύματα τον έφεραν από την Αφρική πρόωρα; Μήπως να χαρεί από ψηλά τα καρναβάλια και τους Μπαντίδους που φέτος πέρασαν από τα μέρη του;
Μια ζωή ταξιδιώτης με δικά του μέσα, χωρίς αποσκευές, ελέγχους και εισιτήρια. Δικός του όλος ο ουρανός χωρίς σύνορα. Κάνει τη ζωή του πιο ζωή. Μετανάστης μεγάλων αποστάσεων που δεν χάνει ποτέ τον προσανατολισμό του. Πουλί της πόλης, άγγελος της άνοιξης, δείκτης του κύκλου ζωής, σύμβολο γονιμότητας και αρμονικής συμβίωσης με τον άνθρωπο. Περνά ώρες ατέλειωτες πάνω στη φωλιά του. Όταν δεν ψάχνει για τροφή στις πεδιάδες, τότε χασμουριέται νωχελικά και πότε κροταλίζει. Μάγισσες οι λέξεις του. Πιάνει κουβέντα με ανθρώπους μέσα από τις σιωπές του.
Σίγουρα δεν αντιλαμβάνεται ότι ο κόσμος αλλάζει δραματικά. Ο δρόμος της μετανάστευσης πλέον έχει δράκους και drones, όχι ιππότες και ησυχία. Η αθωότητα της φύσης έχει παρέλθει προ πολλού. Βαριά μέταλλα, χημικά και ραδιενεργά απόβλητα σκεπάζουν τη γη. Η μόλυνση στο κόκκινο. Τα δάση και οι υγροβιότοποι έχασαν τη φωνή τους. Γεμίσαμε τους παρθένους τόπους με σκουπίδια και χωματερές. Αποξηράνσεις λιμνών, εκχερσώσεις, αλόγιστη χρήση φυτοφαρμάκων επιδεινώνουν την κατάσταση χωρίς γυρισμό.
Οι κλιματικές αλλαγές επηρέασαν τον βιολογικό του κύκλο. Διαταράχτηκαν τα ρολόγια και η ορμονική του συμπεριφορά. Η φυσιολογική εναλλαγή των εποχών είναι η δύναμη που κινεί τη μετανάστευση. Έχει άγνοια της ανθρώπινης δραστηριότητας και πέφτει αθώο θύμα. Πώς μπορεί να γνωρίζει το γένος του από πλαστικά απορρίμματα και θανατηφόρα χρώμια;
Ωστόσο, τα αγαπητά αυτά πουλιά και αξιοθαύμαστοι πιλότοι που διαιωνίζουν το χρόνο θα συνεχίσουν να πετούν -όσα απομείνουν- σύμφωνα με τους φυσικούς τους νόμους και τη λαϊκή μας παράδοση κόντρα στην πείνα, την εξάντληση, τη δίψα και το θάνατο. Όσο για τον γνώριμο-ανώνυμό του Αϊ Βασίλη, θα τον φωτίζει η φλόγα του κεριού που καίει στο βυζαντινό εκκλησάκι, κι αυτός, ίσως, να ανταποδίδει με μια προσευχή. Οφείλω να καταγράψω και το μόνιμο παράπονό του: από κει που κάθεται και περιεργάζεται τους ανθρώπους, παρατηρεί ότι αυτοί δεν κοιτούν ψηλά, στα στόματά τους δεν φωλιάζουν χαμόγελα, παρά θλίψη και τα κορμιά τους δείχνουν ανήσυχα. Σημεία των καιρών!
Κι αν πέφτει και καμιά κουτσουλιά στου ανύποπτου διαβάτη το ρούχο, δεν χάλασε ο κόσμος! Δίπλα ακριβώς λειτουργεί και σύγχρονο καθαριστήριο…
ΥΓ: Κι ενώ το κείμενο ήταν έτοιμο για δημοσίευση, η πελαργίνα έκανε την εμφάνισή της στον συνήθη χρόνο μέσω Αφρικής και Ασίας, ξεπερνώντας όλα τα πολεμικά εμπόδια.