ΑΠΟ συμπολίτη μας που διακρίνεται για τον απόλυτο σεβασμό απέναντι στην ιστορική κληρονομιά της πόλης, αλλά και από το ενδιαφέρον για τα τοπικά δημόσια πράγματα που ανελλιπώς παρακολουθεί, σε συζήτηση που κάναμε για την καμπάνα της Παρηγορήτισσας που έπαψε να ακούγεται, θυμήθηκε ανάλογο περιστατικό κατά το παρελθόν.
Ήταν επί δημαρχίας Κώστα Βάγια όταν τού μεταφέρθηκε πως δεν ακούγεται ο χτύπος της καμπάνας του βυζαντινού ναού επειδή κόπηκε το σχοινί. Η αντίδρασή του ήταν άμεση. Έδωσε εντολή να αγοραστεί καινούργιο. Κι όχι βέβαια κάποιο συνηθισμένο αλλά ορειβατικό, που όχι μόνο αντέχει στο χρόνο αλλά παραμένει αναλλοίωτο. Σκέτο… ατσάλι. Τυχαίο ότι το όνομά του μνημονεύεται και θα εξακολουθεί να μνημονεύεται εσαεί;