ΔΥΟ εικόνες, δύο διαφορετικοί κόσμοι μέσα στα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά.
ΑΠΟ τη μια οι άνθρωποι στης εξουσίας που δέχονταν Συλλόγους και φορείς για να πουν τα κάλαντα στα… μέγαρα και τα γραφεία και από την άλλη οι αγρότες της χώρας στα μπλόκα και τον ξεσηκωμό τους.
ΑΠΟ τη μια εκείνοι που μας κυβερνούν και αποφασίζουν για τις τύχες μας, κάνοντας γιορτές στη θαλπωρή και την άνεση των οικιών με τις οικογένειές τους και από την άλλη οι άνθρωποι που σκάβουν τη γη για να ζήσουν, στους δρόμους, στα κρύα και τις βροχές με τις δικές τους οικογένειες, με τις συζύγους και τα παιδιά τους, να διεκδικούν το δίκιο τους.
ΚΑΙ στο μέσον βέβαια η Ελλάδα που σε ποσοστό 80%, όπως λένε οι δημοσκοπήσεις, να στέκεται στο πλευρό ενός κλάδου που αντιστέκεται και επιμένει να ζει στον τόπο του, να μοχθεί, να χύνει ιδρώτα, να παράγει, να δίνει τροφή σε όλους εμάς.
ΠΟΤΕ στο παρελθόν δεν είδαμε τέτοιες εικόνες, ποτέ οι αγρότες δεν πέρασαν τις γιορτές στους δρόμους, ποτέ δεν αναγκάστηκαν να μιλήσουν και να βροντοφωνάξουν τόσο ηχηρά «επιτέλους ακούστε μας».
ΑΠΟ μόνη της αυτή η ανάγκη υποδηλώνει το μέγεθος της δεινής θέσης που έχουν περιέλθει, από μόνη της σκαλίζει βαθιά αισθήματα που μετατρέπονται σε κραυγή αγωνίας για ένα μέλλον αβέβαιο και πονεμένο.
ΑΝΤΙ, λοιπόν, η κυβέρνηση να πάρει το μήνυμα, γεννά έντονους προβληματισμούς η ατάκα του πρωθυπουργού μετά τα Χριστούγεννα, ο οποίος από καθέδρας απεφάνθη ότι «υπάρχουν αγρότες που τραμπουκίζουν»!
ΕΙΝΑΙ, εν τω μεταξύ, οι ίδιοι οι αγρότες που ο Κυριάκος Μητσοτάκης, καλεί σε διάλογο στο γραφείο του, οπότε είναι εύλογα τα ερωτήματα που τίθενται: «Μα καλά, είναι διατεθειμένος να συνομιλήσει με “τραμπούκους”»; Ή μήπως το λέει μόνο και μόνο για δημιουργία εντυπώσεων ώστε εμμέσως να καλλιεργήσει τον κοινωνικό αυτοματισμό και παράλληλα να διασπάσει το αγροτικό κίνημα;
ΑΠΟ ότι, ωστόσο, δείχνει το αποτέλεσμα ναι μεν συναντά ευήκοα ώτα από ορισμένους σε μπλόκα, όμως η συντριπτική πλειοψηφία λέει «όχι» στον προσχηματικό και εν πολλοίς «σικέ» διάλογο που έχει σχεδιαστεί, καθώς όσα κατ’ εξακολούθηση και με επιμονή ανακοινώνονται δεν γίνονται αποδεκτά από τους εξεγερμένους.
ΟΥΔΕΙΣ, από την άλλη πλευρά, πρέπει να παραγνωρίζει τη συμμαχία που έχει ατύπως οικοδομηθεί ανάμεσα στους αγρότες και την κοινή γνώμη που συνεχίζει να βρίσκεται με το μέρος τους, με την αέναη ενθάρρυνση «κρατήστε γερά».
ΜΕΣΑ αλλά και πίσω από την εικόνα των μπλόκων δημιουργούνται αναπόφευκτα και κάποιοι άλλοι συνειρμοί.
ΒΛΕΠΟΝΤΑΣ, για παράδειγμα, μικρά παιδιά, κορίτσια και αγόρια, να βρίσκονται δίπλα στους πατεράδες και μανάδες, στα μπλόκα, δημιουργείται αμέσως η αίσθηση πόσο όμορφες θα ήταν οι τοπικές κοινωνίες, τα χωριά, οι κωμοπόλεις και οι πόλεις, αν οι πολιτικές αποφάσεις αποτελούσαν ουσιαστικό στήριγμα στους ανθρώπους τους, ακυρώνοντας ταυτόχρονα κάθε σκέψη για εγκατάλειψη και αναζήτηση της τύχης πέρα από τους τόπους τους.
ΦΑΙΝΕΤΑΙ, όμως, ότι διαχρονικά οι κυβερνήσεις δεν λένε την αλήθεια όταν μιλούν για το δημογραφικό και για την έγνοια τους ώστε να σταματήσει η ερήμωση της υπαίθρου.
ΣΕ κανέναν αγρότη, κτηνοτρόφο, μελισσοκόμο, ψαρά δεν θα περνούσε από τη σκέψη το φευγιό αν ζούσε με αξιοπρέπεια στη γη του, ενώ το πιθανότερο είναι πως την ίδια σκέψη θα είχε ο γιος ή η κόρη στην περίπτωση του ζην με άνεση και επάρκεια εισοδημάτων, προσαρμόζοντας παράλληλα την ενασχόληση, μετά από προσλαμβάνουσα κατάρτιση, σε σύγχρονες μεθόδους.
ΓΙΑΤΙ αλήθεια εγκαταλείφθηκαν τα χωριά; Μα ακριβώς γι’ αυτό το λόγο, διότι ελλείψει μέτρων στήριξης ζούσαν μέσα στη φτώχεια και την ανέχεια, ούτε καν αυτό δεν μπορούν να αντιληφθούν οι κατά τα άλλα θέτοντες στο επίκεντρο τον άνθρωπο;