Εισαγωγικά: Τα πρόσωπα της «εν Άρτη εκκλησίας» τα οποία συνδέονται με θαυμαστά γεγονότα με τον Όσιο Πορφύριο τον Καυσοκαλυβίτη είναι: Α. Ο Γέροντας Μητροφάνης και η Γερόντισσα Ανδριανή της Ιεράς Μονής Ροβέλιστας. Β. Η γυναικεία αδελφότητα της Ιεράς Μονής Κάτω Παναγιάς.
Το θαυμαστό γεγονός που περιγράφουμε παρακάτω, είναι ένα σπάνιο θαύμα του Οσίου, που αφορά στην συστολή του χρόνου. Η μόνη αναφορά στην Ορθόδοξη Χριστιανική μας Πίστη παρόμοιου θαύματος για την επέμβαση στον χρόνο βρίσκεται στην Παλαιά Διαθήκη, όταν ο Ιησούς του Ναυΐ ύψωσε τα χέρια του σε σημείο του σταυρού, για να «σταθεί ο ήλιος» και να παραταθεί η ημέρα, για να νικήσουν οι Ισραηλίτες στο λόφο της Γαβαών.
Η διαφορά, όμως, στην περίπτωση του θαύματος του Αγίου Πορφυρίου, ήταν ότι η μεταβολή του χρόνου πραγματοποιήθηκε μόνο για μια ομάδα μοναχών και όχι για ολόκληρο τον κόσμο. Μια τέτοια συστολή του χρόνου μπορεί να πραγματοποιηθεί σήμερα, με βάση τη θεωρία της σχετικότητας, για κάποιο αντικείμενο που κινείται με ταχύτητα μεγαλύτερη από αυτή της ταχύτητας του φωτός και πραγματικά μάς αφήνει άφωνους, διότι ακόμα δεν πραγματοποιήθηκε παρά σε κάποια σωματίδια που δεν έχουν μάζα.

Σύντομο Συναξάρι του Οσίου Πορφυρίου
Πριν την παράθεση των θαυμαστών γεγονότων, παραθέτουμε σύντομο συναξάριο του Οσίου.
Νεοφανής άγιος της Ορθόδοξης Χριστιανικής Εκκλησίας, γνωστότερος στο χριστεπώνυμο πλήρωμα ως Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης. Ο κατά κόσμον Ευάγγελος Μπαϊρακτάρης γεννήθηκε στις 7 Φεβρουαρίου 1906 στον Άγιο Ιωάννη Καρυστίας. Παιδί φτωχής οικογένειας, βοηθούσε από μικρός τους γονείς του στις αγροτικές εργασίες και εξ αυτού του λόγου πήγε μόνο στην Α’ Δημοτικού. Από μικρός, όμως, διάβαζε βίους Αγίων και ιδιαίτερα του Ιωάννη του Καλυβίτη. Πριν από την εφηβεία του εργάστηκε ως βοηθός σε παντοπωλεία της Χαλκίδας και του Πειραιά. Προσπάθησε να μεταβεί στο Άγιο Όρος, την πρώτη φορά ανεπιτυχώς, την δεύτερη με επιτυχία, ενώ ακόμα ήταν 12 ετών!
Ο Γέροντας Παντελεήμων, παρουσιάζοντάς τον ως εγγονό του, τον κράτησε κοντά του από το 1918 έως το 1925, στη Σκήτη στα Καυσοκαλύβια, που βρίσκεται τρεις ώρες από τη μονή της Μεγίστης Λαύρας. Εκεί έμαθε τα της μοναχικής ζωής, να διαβάζει το Ψαλτήρι, την Καινή Διαθήκη και τις Ακολουθίες. Επιδιδόταν σε προσευχή και νηστεία, έδειχνε υπακοή και ταπείνωση, έχοντας πάντοτε ως πρότυπό του τον Άγιο Ιωάννη τον Καλυβίτη.
Στα 14 του φόρεσε το ράσο και σε 2 με 3 χρόνια εκάρη μοναχός με το όνομα Νικήτας, από δε τον Ρώσο ασκητή Δημά έλαβε το χάρισμα της ευχής και το διορατικό. Ένα κρυολόγημα που εξελίχθηκε σε υγρή πλευρίτιδα, ανάγκασε τον Γέροντά του να τον στείλει πί-σω στην Εύβοια για να θεραπευτεί. Αργότερα επέστρεψε στο Άγιο Όρος, όχι τελείως θεραπευμένος, οπότε τον ανάγκασαν να γυρίσει στη Μονή Αγίου Χαραλάμπη στην Εύβοια. Εκεί ο αρχιεπίσκοπος Σινά Πορφύριος Γ’ τον χειροτόνησε διάκονο και ιερέα (1926), του έδωσε το όνομά του και του ανέθεσε και το έργο του πνευματικού εξομολόγου.
Το 1940 πήγε στην Αθήνα, επιθυμώντας διακαώς να διακονήσει ως κληρικός σε κάποιο Ίδρυμα. Ανέλαβε εφημέριος στο παρεκκλήσι του Αγίου Γερασίμου της Πολυκλινικής Αθηνών, κοντά στην πλατεία Ομονοίας, όπου επί 33 χρόνια (1940 έως 1973) έδωσε κυριολεκτικά τον εαυτό του στην δύσκολη ιερατική διακονία του, με συνεχείς Θείες Λειτουργίες και Ακολουθίες για το προσωπικό και τους ασθενείς, με τη στήριξη που πρόσφερε σε όλους, με την εξομολόγηση και με την επίσκεψη των αρρώστων στο κρεβάτι του πόνου. Παράλληλα, μελετούσε και ιατρικά βιβλία, κατατοπιζόταν, ρωτούσε γιατρούς και νοσηλευτές, για να μπορεί να παρηγορεί τους ασθενείς.
Ποικίλα περιστατικά στη διάρκεια της πολύχρονης διακονίας του στην Πολυκλινική μαρτυρούν όχι μόνο το χάρισμα της διορατικότητας, αλλά και την πνευματική του εμπειρία και σοφία, χάρη στις οποίες πολλές ψυχές έφερε στο δρόμο του Χριστού.
Μετά τη συνταξιοδότησή του κι αφού για ένα διάστημα έζησε με την αδελφή του και μια αφοσιωμένη ανιψιά τους σ’ ένα σπιτάκι στα Τουρκοβούνια και στο Μετόχι της Μονής Πεντέλης, στα Καλλίσια, παράλληλα με την προσφορά των ιερατικών του υπηρεσιών στην Πολυκλινική Αθηνών, βρήκε μια κατάλληλη τοποθεσία στο Μήλεσι Αττικής, όπου με τη βοήθεια αναρίθμητων πιστών, που προσέρχονταν σ’ αυτόν για ψυχική ανάπαυση και για να ζητήσουν τη μεσιτεία του προς αντιμετώπιση σοβαρών ασθενειών ή προβλημάτων τους, ξεκίνησε το 1979 την ανέγερση του ιερού Ησυχαστηρίου Μεταμορφώσεως του Σωτήρος, στο οποίο έκτοτε προσέρχονται πολλοί προσκυνητές.
Αισθανόμενος ότι πλησιάζει το επίγειο τέλος του, ο ιερομόναχος Πορφύριος αποσύρθηκε στο Άγιο Όρος, όπου στις 2 Δεκεμβρίου 1991, σε ηλικία 85 ετών, απεδήμησεν εις Κύριον. Στις 27 Απριλίου 2013, ο Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης ανακηρύχθηκε Όσιος, με απόφαση του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως.

Ο Γέροντας Μητροφάνης, η Γερόντισσα Ανδριανή τη Ιεράς Μονής Ροβέλιστας και ο Άγιος Πορφύριος
Στον μακαριστό Γέροντα Μητροφάνη, ο Όσιος Πορφύριος έδωσε την πληροφορία ότι Όσιος άγνωστος ασκητής ασκήτεψε σε σπηλιά κοντά στη Μονή Ροβελίστης.
Του υπέδειξε τον χώρο και του είπε, εκεί κοντά να ψάξουν για νερό για τις ανάγκες της Μονής, όπως και έγινε. Βρέθηκε ο χώρος, όπου ασκήτεψε ο άγνωστος μοναχός, μαζί με ορισμένα αντικείμενα που χρησιμοποιούσε και με γεώτρηση βρέθηκε και νερό, απ΄ όπου υδρεύεται σήμερα η Μονή.
Πολύ τακτικά επικοινωνούσε τηλεφωνικά η Γερόντισσα Ανδριανή με τον Γέροντα και ήδη Άγιο των ημερών μας Πορφύριο τον Καυσοκαλυβίτη και μάλιστα κατά τις 4 το πρωί. Μόλις τελείωνε η ακολουθία του Μεσονυκτικού, έβγαινε από την εκκλησία και τηλεφωνούσε στον Άγιο Γέροντα, που της είχε δώσει την ευλογία να του τηλεφωνεί εκείνη την ώρα.
Όταν έκλεινε το τηλέφωνο, ήταν πάντα χαρούμενη και ανανεωμένη. Για πολλά χρόνια υπέφερε από υπέρταση. Όταν κάποτε επισκέφθηκε τον Άγιο, χτυπούσαν οι φλέβες της από την υπερβολική πίεση. Εκείνος τη ρώτησε χαμογελώντας: «Ε, Γερόντισσα, κλωτσάς, κλωτσάς;» (είσαι δηλαδή υπομονετική ή εκνευρίζεσαι;) και της έδωσε ένα μπάτσο, όπως συνήθιζε να κάνει με τα πνευματικά παιδιά του. Αμέσως, η Γερόντισσα θεραπεύτηκε από την πίεση και ποτέ πλέον δεν υπέφερε από αυτό το πρόβλημα.
Η συναναστροφή της με τον Όσιο Γέροντα Πορφύριο ήταν γι’ αυτή ωφέλιμη και εποικοδομητική. Η ίδια σεβόταν τον Γέροντα και του έκανε άκρα υπακοή, αλλά και ο Άγιος την εκτιμούσε και την συνιστούσε ως μία από τις καλύτερες Γερόντισσες της Ελλάδας. Όταν κάποτε τον πλησίασε μία δόκιμη της Μονής Ροβέλιστας για να εξομολογηθεί και να πάρει την ευχή του, εκείνος μόλις άκουσε ότι ήταν υποτακτική της Γερόντισσας Ανδριανής σηκώθηκε από το σκαμνάκι του και φώναξε τρεις φορές: «Άγιος άνθρωπος!».
Όταν η Γερόντισσα τον επισκεπτόταν μια με δύο φορές τον χρόνο, ο Άγιος Γέροντας Πορφύριος είχε πάντα χαρά. Τότε, ειδοποιούσε και άλλους να τη δουν και όριζε να μιλά κατ’ ιδίαν με τις αδελφές της συνοδείας του. «Ελένη, Ελένη ήρθε η Γερόντισσα, έλα γρήγορα. Ήρθε η Γερόντισσα, έλα να πάρεις την ευχή», έλεγε χαρακτηριστικά στην ανιψιά του και νυν Ηγουμένη του Ιερού Ησυχαστηρίου της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος στο Μήλεσι, Φεβρωνία μοναχή. Στη συνέχεια, ο Άγιος έπαιρνε ιδιαίτερα τη Γερόντισσα και συζητούσαν αρκετή ώρα. Η Γερόντισσα τον επισκέφτηκε και στην Πολυκλινική και στα Καλήσια και στο τροχόσπιτο και αργότερα στο πρώτο κτίριο του Ησυχαστηρίου.
Ο Άγιος χάρηκε πολύ όταν η Γερόντισσα του διάβασε τον «Κανονισμό» της μονής Ροβέλιστας και μετά από προσεκτική μελέτη τής ζήτησε να του τον παραχωρήσει αυτούσιο, για να τον εφαρμόσει και στο δικό του Ησυχαστήριο (Πηγή: ΓΕΡΟΝΤΕΣ ΚΑΙ ΓΥΝΑΙΚΕΙΟΣ ΜΟ-ΝΑΧΙΣΜΟΣ Αρχιμ. Δ.Καββαδία Έκδοση Ι.Μ. Μ.Βατοπαιδίου)

Το θαύμα του Αγίου Πορφυρίου σε μοναχές της Ιεράς Μονής Κάτω Παναγιάς (το θαύμα της συστολής του χρόνου)
Μοναδικό και μεγάλο θαύμα του Αγίου Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτη ήταν η συστολή του χρόνου όχι για μερικά κλάσματα του δευτερολέπτου που πασχίζουν σήμερα οι φυσικοί που ασχολούνται με τη θεωρία της σχετικότητας και τη φυσική των υψηλών ενεργειών να πραγματοποιήσουν, αλλά πάνω από μια ώρα.
Στην παρακάτω διήγηση της μακαριστής Γερόντισσας Μακρίνας της ιεράς Μονής Αγίου Ιωάννη Μακρυνού Μεγάρων γίνεται αναλυτική περιγραφή του θαύματος. Η διήγηση κυκλοφορεί και σε video στο youtube και στο βιβλίο του Κ. Γαννιτσιώτη με τίτλο «Κοντά στον Γέροντα Πορφύριο» (Έκδοση Ιερού Ησυχαστηρίου Μεταμόρφωσις του Σωτήρος. Αθήνα 1995. Β’ Έκδοση).
«..Στην αγρυπνία των Εισοδίων της Θεοτόκου του έτους 1988 είχε έλθει στη Μονή μας η Καθηγουμένη της Κάτω Παναγιάς Γερόντισσα Αγνή με την αδελφότητά της. Το πρωί, μετά την αγρυπνία, πήγαμε μαζί στην χειροτονία του Μητροπολίτη Άρτης κ. Ιγνατίου Δ΄ και το απόγευμα επισκεφτήκαμε τον Γέροντα Πορφύριο, για να μιλήσει στις αδελφές και να πάρουμε την ευχή του. Ο π. Πορφύριος ήταν εξαιρετικά ευδιάθετος και μας κράτησε πολλή ώρα. Μας μίλησε για τη νοερά προσευχή και μας τόνισε ότι δεν υπάρχει πραγματική νοερά προσευχή, αν δεν υπάρχει ταπείνωση, που αποκτάται από την υπακοή. Αφού τον απολαύσαμε αρκετά και οι μοναχές της αδελφότητας Κάτω Παναγιάς, επληρώθησαν χαράς και ευλογίας, άρχισα να βιάζομαι, για να φύγουμε. Η ώρα ήταν 7. Ο γέροντας, όμως, είχε διάθεση για συζήτηση.
-Γέροντα, να φύγουμε, πέρασε η ώρα και είμαστε πολύ μακριά, είπα. Αλλά ο παππούλης δεν συμμεριζόταν καθόλου την ανησυχία μου και συνέχιζε να μιλάει. Στην επιμονή μου μ;aς απέλυσε στις οκτώ παρά είκοσι. Πήραμε την ευχή του και φύγαμε ευχαριστημένες. Μόλις κατεβήκαμε κάτω, στέλνει μια αδελφή και μας κάλεσε πάλι κοντά του. Με ρώτησε:
-Τα είπα καλά; Μήπως παρεξηγήθηκα;
-Όχι Γέροντα, πολύ καλά μας τα είπατε, αλλά πρέπει να φύγουμε, γιατί είμαστε από αγρυπνία και πέρασε η ώρα. Πότε θα φτάσουμε στο μοναστήρι; (Από το Μήλεση το μοναστήρι μας απέχει περίπου δυόμιση ώρες).
-Μη βιάζεσθε, καλά θα πάτε, μου είπε. Και με ρώτησε αν γνώριζα τον ραδιοφωνικό σταθμό της Πειραϊκής Εκκλησίας. Όλος χαρά “πετάχθηκε” από το κρεββάτι του και μου έβαλε να ακούσω τον σταθμό. Το ρολόϊ του δωματίου έδειχνε οκτώ παρά πέντε. Αναλογιζόμουν πότε θα φτάσουμε στο μοναστήρι και με “πετούσε ο τόπος”. Ο Γέροντας μου εξηγούσε πόσο καλό θα κάνει ο σταθμός στον κόσμο. Και δεν έδειχνε να βιάζεται καθόλου.
-Γέροντα, να φύγω, θα ανησυχούν στο μοναστήρι (υπολόγιζα ότι θα φτάναμε κατά τα μεσάνυκτα).
-Μη βιάζεσαι, θα πας καλά, επανέλαβε αόριστα. Όταν σήμανε το ρολόϊ οκτώ, μου έδωσε την ευχή του και φύγαμε. Αλλά ο οδηγός ήταν υπερβολικά συντηρητικός και προχωρούσε πολύ αργά, ενδιάμεσα έκανε και δύο στάσεις για βενζίνη και για να βρει ταξί, επειδή κάποια κυρία, που μας συνόδευε, έπρεπε να πάει στην Αθήνα.
Ενώ, όμως, όλες οι αδελφές ανησυχούσαμε γιατί το αυτοκίνητο προχωρούσε αργά, εν τούτοις καμία δεν κοίταζε το ρολόϊ. Συζητούσαμε για τα όσα θαυμαστά μάς είχε πει ο Γέροντας και κάθε τόσο λέγαμε στον οδηγό να πάει πιο γρήγορα. Εκείνος, όμως, ειρηνικότατος μάς εξηγούσε ότι τα αυτοκίνητα καταστρέφονται όταν τρέχουν πολύ σε δύσκολους δρόμους κλπ. Γι΄ αυτό όσες φορές κοιτάξαμε το κοντέρ κυμαίνονταν μεταξύ 40 έως 60 χιλιόμετρα. Ιδιαίτερα από τα Μέγαρα έως το μοναστήρι μας πήγαινε πολύ αργά, διότι ήταν χωματόδρομος και πρόσεχε το αυτοκίνητο.
Όταν φτάσαμε στο μοναστήρι, μας υποδέχτηκε με χαρά όλη η αδελφότητα. Πήγαμε στην τράπεζα, είπαμε τα “νέα” και ρώτησα, γιατί οι αδελφές ήταν ακόμα ξύπνιες, ενώ είχε προηγηθεί αγρυπνία και την επόμενη μέρα πρέπει να ξυπνήσουν πάλι πρωί. Αυτές μου είπαν: -Από τώρα Γερόντισσα, να ησυχάσουμε; Είναι νωρίς, μου απάντησαν.
Στην ερώτησή μου “τι ώρα είναι” μού απάντησαν. Εννέα παρά τέταρτο. Δεν το πίστεψα μέχρι που μού έδειξαν το ρολόϊ και έμεινα εμβρόντητη. Μήλεσι – Μακρυνό σε τρία τέταρτα με τόση βραδυπορία! Ο θαυμασμός όλων και η χαρά μας, όταν συνειδητοποιήσαμε το θαύμα, δεν περιγράφεται. Η ευχή του Γέροντα Πορφυρίου είχε υπερβεί και πάλι τόπο και χρόνο. Θαυμαστός ο Θεός εν τοις Αγίοις Αυτού.
Την επόμενη μέρα επισκέφτηκε τον Γέροντα Πορφύριο γνωστός μας ιατρός και πνευματικό του παιδί και ο Γέροντας γελώντας και χαρούμενος του είπε: “Όταν κάνεις υπακοή, γίνονται θαύματα και η Γερόντισσα βρίσκεται ξαφνικά στο Μοναστήρι της”.
Εκείνος, βέβαια, δεν κατάλαβε τι εννοούσε ο Γέροντας και μόνο όταν μάς επισκέφτηκε και του ανέφερα το γεγονός, κατάλαβε τους λόγους του Γέροντα. Είθε, η ευχή του Γέροντα να μάς εισαγάγει στον Παράδεισο με τον ίδιο τρόπο. Αμήν».
Σχόλιο Χριστοδούλου Α. Πρωτοπαπά, CEO Hellas Sat: «Το πιο πάνω θαύμα έχει προβληματίσει πολλούς, γιατί είναι από τις λίγες θαυματουργικές επεμβάσεις στο χωροχρόνο, που έχουν καταγραφεί στην Ορθόδοξή μας Παράδοση και δεν μπορεί να δικαιολογηθεί με τη συμβατική σύγχρονη επιστημονική γνώση». (Ο Χριστόδουλος Πρωτοπαπάς είναι Κύπριος μηχανικός, Διευθύνων Σύμβουλος της Hellas Sat, εταιρείας που δραστηριοποιείται στον τομέα των δορυφορικών συστημάτων και επικοινωνιών).