Πολύς ντόρος γίνεται τον τελευταίο καιρό με τους γάμους των ομόφυλων ζευγαριών και την ψήφιση από τη Βουλή νόμων που θα τα διέπουν.
Είναι μια εξέλιξη που ταλανίζει την κοινωνία, την εκκλησία και τους πάγιους θεσμούς τους. Ευχής έργο θα ήταν, οι Έλληνες να είχαν λυμένα όλα τα άλλα μεγάλα προβλήματα της καθημερινότητας (οικονομικά, κοινωνικά, Εθνικά, παιδείας) και η νέα συνθήκη να είναι μια ακόμα πολυτέλεια και ανάγκη του δυτικού πολιτισμού στον οποίο είμαστε οριστικά ενταγμένοι.
Όμως, δεν είναι έτσι. Πώς να αγνοήσουμε τη μοίρα των νέων ετερόφυλων ζευγαριών και όσα αυτοί βιώνουν; Οι νέοι μας δημιουργούν σχέσεις μόνιμης συμβίωσης, αλλά ο γάμος είτε συνεχώς αναβάλλεται, είτε δεν μπαίνει καθόλου στον σχεδιασμό. Η επίκληση της καριέρας είναι απλά ένα άλλοθι. Παντού συναντούν την αβεβαιότητα και το φόβο για το επόμενο βήμα, σαν ένα νυχτερινό ανερμήνευτο εφιαλτικό όνειρο.
Η εξίσωση δεν βγαίνει με κανέναν μαθηματικό τρόπο ως προς το οικονομικό της πρόσημο. Η στέγαση είναι αυτή που φέρνει σήμερα αισθήματα απόγνωσης. «Το δικό τους σπιτάκι», όπως χαρακτηριστικά έλεγαν οι προηγούμενες γενιές, έγινε απατηλή προοπτική. Ακίνητα μένουν τα όνειρά τους. Η νεανική αγάπη τους δεν έχει που να στεγαστεί. Αναπόφευκτα, θολώνει το βλέμμα, σκοτεινιάζει ο ουρανός τους και η ψυχή δεν μαλακώνει με δροσερά χαμόγελα. Μέσα σε αυτό το πεδίο μέλει να ενταχθούν και τα νέα ομόφυλα ζευγάρια, εκτός και αν αυτά ανήκουν σε μια άλλη οικονομική σφαίρα…
Η ιδιόκτητη στέγη ήταν από παλιά μια κατάκτηση του Έλληνα και μια πάγια πολιτιστική προοπτική. Με μικρές θυσίες, καλό προγραμματισμό και σύνεση, στις προηγούμενες δεκαετίες μπορούσε ένα ζευγάρι να βρει εύκολα το δικό του καταφύγιο και να ακουμπήσει στο ατομικό του «αγκωνάρι». Σήμερα αυτό είναι αδιανόητο για την συντριπτική πλειοψηφία των νέων οικογενειών, τόσο στις αστικές, όσο και στις αγροτικές περιοχές.
Και εξηγούμαι, σε σχέση με αυτά που μας λένε οι αριθμοί των τραπεζών. Η λήψη ενός δανείου 200.000 ευρώ για αγορά κατοικίας, θα φέρει εκ του ασφαλούς τρικυμίες. Το ποσό αποπληρωμής με τα τρέχοντα επιτόκια θα φτάσει στο ιλιγγιώδες ύψος των 427.000 ευρώ. Είναι λογικό; Πώς το αντιλαμβάνεται ο κοινός νους; Και όσοι το ρισκάρουν, μοιραία φτάνουν κάποτε σε ληξιπρόθεσμες οφειλές, αϋπνίες, γκρίνιες, σπασμένες σχέσεις και διαζύγια.
Η πατρίδα μας, ως γνωστόν, διαθέτει και άλλες πρωτοτυπίες! Κάνει τα νούμερα να ευημερούν, την ανεργία -λέγεται- να πέφτει, το ΑΕΠ να αυξάνεται, αλλά η στέγαση να ανεβαίνει σε κόστος με πολλαπλάσια ταχύτητα, συγκριτικά με τον ρυθμό αύξησης των αποδοχών.
Ο πληθυσμός της μειώνεται με δραματικό τρόπο και τα παντρεμένα ετερόφυλα ζευγάρια μειώθηκαν την τελευταία δεκαετία κατά 600.000! Μία οικογένεια με δύο παιδιά αποτελεί σήμερα μόλις το 15% του συνόλου, και με τρία παιδιά το… θηριώδες 6%!
Τι προγραμματισμός και τι επιβίωση να γίνει με ετήσιο εισόδημα 8.000 ευρώ ή και λιγότερα; Παντού συναντούν εκμετάλλευση και υποταγή. Ευγνώμονες θα πρέπει να είναι οι νέοι για τους οποίους φρόντισαν οι γονείς τους και η ζωή να τους έχουν εξασφαλισμένη στέγη, φροντίδα για τα μωρά, μετακίνηση των βλασταριών τους από και προς το σχολείο, και αδιάκοπη κίνηση της… κατσαρόλας!
Να μιλήσουμε για ενοίκια; Εκεί το πράγμα οδηγεί εκ του ασφαλούς στον ψυχίατρο για τα περαιτέρω… Οι τιμές στο… Θεό και οι άνθρωποι να ξεπαραδιάζονται. Άντε να περάσει και κανένα παιδί στο πανεπιστήμιο και να αναζητάς έπειτα κατοικία σε άλλη πόλη για διαμονή! Για μια «τρύπα» θα σου ζητήσουν γη και ύδωρ!
Τραγικές αλήθειες στην Ελληνική οικογένεια όλα αυτά, αντί να είναι η χαρά της ζωής και η δικαίωσή της. Ο διαρκής φόβος του ναυαγίου πριν το καράβι αναχωρήσει από το λιμάνι παραμονεύει και ο πλους, όλο και αναβάλλεται. Αναζητείται ελπίδα, κρατική υποστήριξη, κοινωνική μέριμνα και φως, πολύ φως για το μέλλον. Το μέλλον που είναι τα παιδιά μας και τα εγγόνια μας.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ