Σε μια πρωτόγνωρη εποχή κατά την οποία η πατρίδα μας σείεται συθέμελα από οικονομικές, πολιτικές και κοινωνικές ανατροπές, βιώνοντας τον χειρότερο εφιάλτη της, το κυνήγι-ως νόμιμη και παραδοσιακή δραστηριότητα-κινδυνεύει με ολοκληρωτική κατάρρευση.


Σ’αυτή την οδυνηρή κατάσταση είναι δυσδιάκριτοι στο σύνολό τους οι εχθροί του κυνηγιού και δυσεύρετοι οι σύμμαχοι, ενώ οι υπερασπιστές του συχνά είναι παγιδευμένοι σε ανούσια θέματα, διαμάχες, αντιπαλότητες, ίντριγκες και άλλα τινά καταστροφικά συμπτώματα, που οδηγούν σε περιπέτειες χωρίς νικητές και ηττημένους.
Καλά ήταν ως εδώ… Καθένας, πιστεύοντας μέχρι πρότινος ότι διάγουμε τη μεγαλύτερη ευημερία της ιστορία μας, θεώρησε -ίσως- ότι όλα όσα κατακτήσαμε ήταν δεδομένα. Και μπροστά σ΄αυτή την ψευδαίσθηση -διότι περί ψευδαίσθησης επρόκειτο- ασχολήθηκε με εφήμερου χαρακτήρα διεκδικήσεις, αφήνοντας για το ακαθόριστο μέλλον την επίλυση σοβαρών – ζωτικών προβλημάτων του. Ως κατεξοχήν καλοπερασάκηδες, πιστέψαμε ότι μπορούμε να διαχειριζόμαστε όποτε θέλουμε ό,τι ακριβώς θέλουμε, με τον τρόπο που θέλουμε, για να εισπράξουμε εκείνα που σχεδιάζαμε και επιθυμούσαμε.
Δυστυχώς, αγνοήσαμε να ξεφυλλίσουμε το διδακτικότερο ίσως βιβλίο – παρακαταθήκη μας, εκείνο της ιστορίας. Εάν το είχαμε κάνει, τότε θα είχαμε έγκαιρα διαπιστώσει πως η ακμή και η παρακμή είναι το ίδιο νόμισμα, με τις δύο όψεις του να εναλλάσσονται και φυσικά να συνυπάρχουν στην εξέλιξη της κοινωνίας.
Στην καταγεγραμμένη ιστορία του ανθρώπου, κανένας λαός -μεγάλος σε επιτεύγματα ή μικρός- δεν βίωσε μόνο την ακμή και τη δόξα. Η παρακμή και η ισοπέδωση πάντοτε καιροφυλακτούσαν για να διαδεχθούν τον υποθετικό θρόνο. Όπως συμβαίνει και σήμερα, εφόσον η πορεία της ζωής ουδέποτε άλλαξε τα χαρακτηριστικά και τους νόμους της και είναι αυτό που δυσκολεύονται να αντιληφθούν οι περισσότεροι άνθρωποι, όχι μόνο στον τόπο μας, αλλά σ’ όλα τα μήκη και τα πλάτη της οικουμένης.
Κι όταν όλα καταρρέουν ξαφνικά σαν χάρτινος πύργος, αναρωτιέμαι πώς είναι δυνατόν να προστατέψουμε οποιοδήποτε «αυτονόητο» δικαίωμά μας, όπως για παράδειγμα το κυνήγι, το οποίο αρχέγονα για τον λαό μας αποτελούσε μια πολυσύνθετη και ωφέλιμη δραστηριότητα που σιγά-σιγά εξελίχθηκε όχι σ’ένα ευτελές, ρηχό χόμπι, αλλά σε τρόπο ζωής.
Κι αυτός ο δικός μας τρόπος ζωής, ο οποίος είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με την λαογραφία και τις παραδόσεις μας, έχει τεθεί προ πολλού στο στόχαστρο εκείνων που θέλουν να μας μεταβάλουν σε άβουλα και πειθαρχημένα ανθρωπάκια, απόλυτα εξοικειωμένα με τις ανθυγιεινές σύγχρονες συνήθειες που οδηγούν σε εκφυλιστικές νοοτροπίες και συμπεριφορές.
Δυστυχώς, εμπρός στην γενικότερη κατάρρευση κινδυνεύει να πτωχεύσει και το παραδοσιακό κυνήγι και να μετατραπεί από νόμιμο δικαίωμα των πολλών ξανά σε κτήμα των ολίγων. Εκείνων δηλαδή των εύπορων και των «ευγενών», οι οποίοι άλλωστε ανέκαθεν είχαν το δικαίωμα να το χαίρονται και ενοχλούνται προφανώς όταν η «ψωροκώσταινα» μπερδεύεται στα πόδια τους, διεκδικώντας επί ίσοιςόροις το δικαίωμα του κυνηγού-θηρευτή. Μια γονιδιακή δηλαδή κληρονομιά φυλαγμένη στο DNA κάθε θηλαστικού -και όχι μόνο- εφόσον αποτελεί ένα αρχέγονο ένστικτο επιβίωσης.
Διότι, έστω κι αν ξαφνικά νιώσαμε «ανώτεροι» και απόλυτα «εξελιγμένοι» και μετατραπήκαμε σε «ορθολογικούς διαχειριστές» του φυσικού κεφαλαίου, στην πραγματικότητα παραμείναμε φανεροί ή κρυφοί υποκριτές. Επειδή αναγκαστήκαμε εξαιτίας του επιβεβλημένου καθωσπρεπισμού να εκφράζουμε την άρνησή μας για το κυνηγετικό μας ένστικτο ή έστω να την εκδηλώνουμε φτιασιδωμένη με αρκετό μέικαπ, πούδρες, χρώματα και μεταμφιέσεις. Πολύ απλούστερα, κυνηγός γεννιέσαι, δεν γίνεσαι με το ζόρι και με προϋποθέσεις…

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here