Τι να λέμε, η γυναικεία παρουσία στο δάσος συμπληρώνει όλες τις ατέλειες της ζωής μας. Γεμίζει με φως τα βαθύσκια μονοπάτια, διώχνει την κούραση με τη δροσερή ανάσα της, το άγγιγμά της δίνει ελπίδα. Οι γυναίκες κυνηγοί στην Ελλάδα δεν είναι πολλές, ούτε και στην περιοχή μας -όμως η παρουσία τους στους κυνηγότοπους εμπνέουν σεβασμό, αυτόν που πολλές φορές εμείς τον απωλέσαμε για διάφορους λόγους.

Έχουν παιδεία που απουσιάζει από την πλειονότητα των Ελλήνων κυνηγών. Χρησιμοποιούν με θετικό τρόπο το μυαλό τους και τις εμπειρίες τους, σε αντίθεση με εμάς που γινόμαστε παρορμητικοί για ψύλλου πήδημα. Δεν κυνηγούν λάθρα ποτέ, όπως συμβαίνει συνηθέστατα στις «παρέες μας». Σέβονται τους γραπτούς και άγραφους νόμους, κάτι που εμείς το κάνουμε όταν μας συμφέρει και όπως μας βολεύει. Η παρουσία τους στο δάσος είναι αψεγάδιαστη. Σέβονται με καταλυτικό τρόπο το περιβάλλον και δεν το επιβαρύνουν με άδεια φυσίγγια, πλαστικά ποτήρια και όσες άλλες βρομιές «ξεχνάμε» εμείς επειδή ο χρόνος μας δεν επιτρέπει να σκύψουμε για ένα στοιχειώδη καθαρισμό του ζωτικού μας χώρου. Υπερτερούν παντού οι γυναίκες κυνηγοί, μας αρέσει ή όχι.

Ακόμα και στο καρτέρι, ασφαλώς και στις δύσκολες ιχνηλασίες, σαφέστατα και όπου αλλού οι ανάγκες τις καλούν. Αγαπούν τη φύση περισσότερο από εμάς και το αποδεικνύουν με τις πράξεις τους τις ανεπιτήδευτες, φερόμενες κυριολεκτικά σαν να βρίσκονται στο σπίτι τους, στον οικείο τους χώρο. Η αξιοσύνη τους, βέβαια, δεν φαίνεται μονάχα στο πολύπαθο κυνήγι. Σε όσους τομείς έχουν καταπιαστεί τα καταφέρνουν πολύ καλύτερα από εμάς.

Και γνωρίζοντας το πάθος τους και την αγάπη τους με όσα εμπλέκονται και τα φέρουν εις πέρας -πάντοτε καλύτερα από την αφεντιά μας- απορώ πως και δεν ασχολήθηκαν, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων φυσικά, με τα κοινά, πώς και δεν θέλησαν μέχρι σήμερα να ασχοληθούν διεξοδικότερα με τα συνδικαλιστικά μας ζητήματα. Πολύ θα ήθελα να έβλεπα γυναίκες προέδρους Ομοσπονδιών να ηγούνται στα κυνηγετικά δρώμενα και να δίνουν λύσεις σε καίρια ζητήματα.

Θα ευχόμουν να έβλεπα γυναίκα πρόεδρο της Συνομοσπονδίας μας -αληθινή πρόεδρο-να δίνει αληθινές μάχες και όχι να κάνει ασκήσεις επί χάρτου όπως κάναμε σαν φαντάροι υπηρετώντας σε «υψηλά» πόστα των επιτελείων -και τις ίδιες ασκήσεις κάνουν ακόμα και σήμερα οι κυνηγοπατέρες μας. Μια γυναίκα πρόεδρος των κυνηγών απέναντι ενός υπουργείου που ψάχνει να βρει την ταυτότητά του, ελεγχόμενο σε μεγάλο βαθμό από φερέφωνα επιλεγμένων ΜΚΟ. Ναι, μια γυναίκα που δεν θα χρειάζεται να κάνει βλαχοπολιτική -αφού θα μπορεί να τεκμηριώσει με σαφήνεια τα ατράνταχτα επιχειρήματα των κυνηγών έναντι των υπόλοιπων νεροκουβαλητών οικολογούντων.

Ναι. Γυναίκα πρόεδρο που δεν θα παραπλανά και δεν θα κρατά σε ομηρία χιλιάδες κυνηγούς με αφορμή τις κατάπτυστες ετήσιες ρυθμιστικές ή τη μυστική διπλωματία που αναπτύσσει (!) με τους αρμόδιους φορείς. Ναι, γυναίκα πρόεδρο που θα εκλέγεται από τη βάση και όχι από μια παρωχημένη παρέα συνδικαλιστών -εκλεκτόρων. Ξέρω, στην Ελλάδα ζω, της ρεμούλας και τις κομματοκρατίας, και δεν πρέπει να έχω πολλές ελπίδες.

Όμως, τώρα που είμαστε στον πάτο της πολιτικής και οικονομικής μας ζωής, στον ίδιο πάτο βρίσκεται εδώ και πολλά χρόνια και το κυνήγι, ευκαιρία είναι να σηκώσουμε το κεφάλι ψηλά και να δείξουμε τον ελπιδοφόρο δρόμο στη γυναίκα – κυνηγό- σ’ αυτή που θα τολμήσει να δώσει ακόμα και «χαστούκια» για την πραγματική ελευθερία του κυνηγίου και όχι να κοροϊδεύει όπως κάποιοι «κατσικοπόδαροι» αρχηγίσκοι…

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here