Εχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε που ξεκίνησα να παρακολουθώ τις Κυνηγετικές Οργανώσεις μας. Κάποτε, μάλιστα, θέλησα να ασχοληθώ ενεργά κοντά τους, οραματιζόμενος καλύτερες ημέρες για το κυνήγι, επειδή ακριβώς εκείνες δίνουν τους σημαντικούς αγώνες εκπροσωπώντας το συμφέρον των κυνηγών του τόπου μας.
Όταν αγαπάς το παραδοσιακό κυνήγι, αυτό το οποίο -υποτίθεται- εκφράζει μια βαριά και σημαντική κληρονομιά για όλους όσοι μυήθηκαν στις αρχές και τις αρετές του, τότε του δίνεσαι, ταυτίζεσαι μαζί του και μαθαίνεις να το υπηρετείς με αφοσίωση και σεβασμό. Όπως, άλλωστε, αρμόζει να συμπεριφέρεσαι σε κάθε αρχή ή ιδανικό που είναι συνυφασμένο με την ιστορία, τα ήθη, τα έθιμα και όλες εκείνες τις παραδόσεις που αναδεικνύουν την διαφορετικότητα και την μοναδικότητα του λαού μας. Χωρίς αυτά τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά ξεκόβεσαι από το παρελθόν και τις ρίζες σου, αλλοιώνεσαι, ξεθωριάζεις και μοιραία χάνεσαι.
Συνεπώς, όσοι αποφασίζουν να υπηρετήσουν ένα κομμάτι από τις πολιτισμικές μας ρίζες, όπως είναι το κυνήγι, κατανοούν εκ των προτέρων πως ετούτος ο εθελοντισμός πρέπει να απέχει από κάθε ιδιοτέλεια και επαγγελματική σκοπιμότητα. Τουλάχιστον έτσι θα έπρεπε να είναι. Δυστυχώς, από το πρόσφατο παρελθόν των χρόνων της Μεταπολίτευσης μέχρι σήμερα, όλα όσα έστεκαν στραβά ποτέ κάποιος «εθελοντής» στα κοινά του κυνηγετικού χώρου δεν κατόρθωσε να τα ισιώσει. Μάλλον το αντίθετο πρέπει να συνέβη. Τα σωστά λιγόστεψαν και τα κακώς κείμενα πολλαπλασιάστηκαν, δημιουργώντας διάβρωση στην πολυπληθή κοινωνία των Ελλήνων κυνηγών.
Παρατηρώντας συχνά τούτη την απογοητευτική εικόνα, αυθόρμητα αθωώνω τους κυνηγούς για την αποστροφή και την αδιαφορία τους, κατανοώντας πως αυτό αποτελεί φυσικό επακόλουθο από τον εις βάρος τους εμπαιγμό και είναι ένα -αναπόφευκτο- θλιβερό αποτέλεσμα προερχόμενο από τη εγκατάλειψη και την αδιαφορία προς του ίδιους από την πλευρά μεγάλου μέρους των οργανώσεών τους.
Όπως κάθε κοινωνικός χώρος, έτσι και ο κυνηγετικός, έχει τα καλά του και τα στραβά του. Με αυτές τις αντιθέσεις πορεύτηκε τόσα χρόνια και με τις ίδιες θα μείνει ενωμένος για να αντιμετωπίσει τα προβλήματα.
Ακόμα και ο πλέον αδαής γνωρίζει τους φυσικούς νόμους και τους κατανοεί απόλυτα προκειμένου να αντεπεξέλθει στους διάφορους κινδύνους για να επιβιώσει. Όπως για παράδειγμα ότι δεν πρέπει να ρίχνεις λάδι στη φωτιά όταν θέλεις να τη σβήσεις, γιατί τότε πετυχαίνεις ακριβώς το αντίθετο. Δηλαδή, τη φουντώνεις και την καθιστάς ανεξέλεγκτη. Με τη μεταφορική έννοια, αυτό συμβαίνει και στην ανθρώπινη συμπεριφορά, με κάποιους να δημιουργούν εντάσεις και προβλήματα και κάποιους άλλους να τα ενισχύουν, γιγαντώνοντας οδυνηρές διαμάχες που οδηγούν σε αδιέξοδα. Τα έχει αυτά -δυστυχώς- και ο κυνηγετικός χώρος, στον οποίο χρόνια τώρα οι απλοί διαξιφισμοί μετατρέπονται σε αντιπαλότητες και σε συγκρούσεις, οι οποίες έβλαψαν και -εφόσον δεν σταματούν- συνεχίζουν να βλάπτουν το κυνήγι.
Αυτές οι τακτικές, επειδή ακριβώς δεν ωφελούν την κυνηγετική οικογένεια και το παραδοσιακό κυνήγι που έχει στοχοποιηθεί, πρέπει να λάβουν οριστικό τέλος.
Σ’ αυτή την προσπάθεια ήμουν και θα παραμείνω προσηλωμένος. Από το δικό μου μετερίζι θα συμπαραταχθώ σε κάθε προσπάθεια προάσπισης του κυνηγιού, αλλά και θα επικρίνω κάθε μορφή ιντριγκολαγνείας, διαπλοκής και συγκρουσιακής συμπεριφοράς.
Διότι πιστεύω ότι όλους, ως σύνολο, μας ενώνουν πολύ περισσότερα απ’ όσα μας «χωρίζουν».

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here