Είναι η εποχή της μιζέριας, της κρίσης, της καχυποψίας και τόσων άλλων ”κακών” που έχουν τον κόσμο σε Ελλάδα, Ευρώπη και στη γη ολάκερη καθηλωμένο και φοβισμένο, αφού οι άνθρωποι σήμερα συνηθίζουν να ζουν τη ζωή τους παθητικά.
Η μοναδική αλήθεια απέναντι στις καινούργιες συνήθειες του ανθρώπου είναι μόνο η φύση. Αν δούμε έγκαιρα την προοπτική αυτή, έχουμε ακόμα ελπίδα να ζήσουμε με αξιοπρέπεια, όπως οφείλει να ζει και να κινείται ο άνθρωπος.
Προχτές, βρέθηκα από νωρίς το πρωί στα κτήματα, εκεί στα μέρη του Άραχθου. Μεγάλα, καθαρά, ποτιστικά, ευλογημένα κτήματα που «έμαθαν» να καρπίζουν από τον ανθρώπινο παράγοντα. Καθισμένος πάνω στο ανάχωμα του ποταμού, στα νότια, τα νερά του φουσκωμένα από την εποχή την καλή, τραγουδούσαν και κατηφόριζαν κατά την θάλασσα. Στα βόρεια, το αρδευτικό κανάλι, ο τροφοδότης της γης και αμέσως μετά ένας τεράστιος πράσινος πίνακας φτιαγμένος με αξιοσύνη, κόπο και πολύ ιδρώτα.
Η ποικιλία του πράσινου από χωράφι σε χωράφι, η αταξία των σχημάτων, η μυρωδιά των αγριόχορτων, η καθαρότητα του νερού, οι ήχοι οι άγνωστοι που αναδεικνύονται από το σπάσιμο της σιωπής, η απόλυτη επαφή με την υγρή γη, η ύψωση προς το Θείο, μου δίνουν την αίσθηση της μοναδικότητας του ανθρώπου.
Ναι, είμαι τυχερός που έχω τη δυνατότητα και γεύομαι τα τόσα ταπεινά και απλά πράγματα, είμαι τυχερός που το σώμα μου μουσκεύει από τη χειρωνακτική προσπάθεια να φέρω σε βόλτα τον καρπισμένο τόπο. Μπορεί ο ιδρώτας να μουλιάζει το πρόσωπο, αλλά η ευφορία διαχέεται στο σώμα και το κρατά στέρεο στη γη.
Την Ελλάδα αυτή μάς την παίρνουν σιγά μα σταθερά. Μας θέλουν όλους αστούς -καθωσπρέπει-ατσαλάκωτους-ανίδρωτους- δήθεν, καθισμένους στον ”καναπέ του σαλονιού μας” και να περνά η ζωή μας όλη μέσα από το γυαλί. Και από τις καινούργιες συνήθειες της καθιστικής ζωής μας, φόβοι βολοδέρνουν το σαλεμένο μυαλό μας, που κι αυτό πώς να μείνει αλώβητο από τα σκουπίδια που τάχα μου ”πρέπει” να μάθουμε για να νιώσουμε πολίτες του κόσμου;
Και το κυνήγι, λειτουργία φυσική ήταν και την κάναμε με το ψέμα και την αδιαντροπιά ”χόμπι”, του δώσαμε ψεύτικη υπόσταση για να μπορούν κάποιοι άθλιοι να το εμπορεύονται, να μιλούν γι΄ αυτό σαν ειδικοί και με περισπούδαστο ύφος να αναλύουν την άγνοιά τους για τα πράγματα της φύσης.
Θέση στην αδιαντροπιά και περίοπτη, πιστεύω, έχουν και οι δικοί μας ταγοί, ξέρετε, αυτοί που ”μάχονται” κατ΄ έτος για να διαιωνίζουν την ανασφάλειά μας και να μας κρατούν εγκλωβισμένους στις χρεοκοπημένες πρακτικές τους. Ο καιρός, όμως, έχει γυρίσματα, όπως και ο Άραχθος. Και στα νέα γυρίσματα μπορεί στο μέλλον να απαλλαγούμε από την παρουσία των αποτυχημένων στα του κυνηγίου πράγματα.
Η εσωστρέφεια πάντοτε κάτι άσχημο θέλει να καλύψει, να θολώσει, να κουκουλώσει. Και η δική μας η οικογένεια δεν είναι άγια. Αμαρτωλή μέχρι το κόκαλο είναι και δεν ξέρει πώς να συρθεί έξω στον καθαρό αγέρα. Η σήψη αρχίζει από το κεφάλι και μολύνει ολόκληρο το σώμα. Για να διορθωθούν, λοιπόν, τα πράγματα πρέπει να αρχίσουμε από την κεφαλή. Ναι, απαιτεί χρόνο η δουλειά τούτη και λεπτούς χειρισμούς…Μπορεί οι ”διεθνείς συγκυρίες” να μας παίρνουν την Ελλάδα που ξέραμε. Την ψυχή μας, όμως, δεν μπορούν να την ακουμπήσουν. Και το κυνήγι είναι βαθιά ριζωμένο σ’ αυτή την ψυχή, η οποία εξακολουθεί να ατενίζει ψηλά και μακριά. Σε ξάστερους και ακόμα ελληνικούς ουρανούς.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here