Δεν ξέρει να διαβάζει χάρτες, δεν κατα-λαβαίνει από σύνορα και διεθνείς ισορροπίες και συνθήκες, δεν ξέρει καν τι σημαίνει «καπιταλισμός» ή «κομμουνισμός» (τότε που υπήρχε). Γενικώς, το περιβάλλον δεν σέβεται τίποτα!
Τις περασμένες δεκαετίες πραγματοποιήθηκε «αργά κι ανεπαίσθητα», όπως θα έλεγε ο ποιητής, μια βαρυσήμαντη ανακάλυψη: Το περιβάλλον δεν γνωρίζει ανάγνωση. Με άλλα λόγια είναι παντελώς αγράμματο! Αυτή η υποψία μάς βάραινε από καιρό.
Πραγματικά, σε παλιότερες εποχές, πολλοί είχαν προβληματιστεί με την αδυναμία αυτή του περιβάλλοντος να αναγνώσει έστω και στοιχειωδώς ένα χάρτη. Όλοι είχαν αντιληφθεί την εμφανή ανικανότητά του να κατανοήσει τί σημαίνουν εκείνες οι γραμμούλες, τα διαφορετικά χρώματα, τα τεράστια κεφαλαία γράμματα, που περιέγραφαν τι ανήκει και σε ποιόν.
Το βλέπαμε να τρυπώνει εκεί, στις πολυήμερες και πολυέξοδες διασκέψεις, εκεί που «λύνανε» όλα τα παγκόσμια προβλήματα με περισσή διαύγεια πνεύματος και φιλεύσπλαχνη διάθεση.
Ωστόσο, όσες φορές κάποιος θαρραλέος επιχειρούσε να θέσει το πρόβλημα της κλιματικής αλλαγής και την προστασία του περιβάλλοντος, φωνές διάφορες ξεσηκώνονταν και έθαβαν κάθε αντιμετώπισή του, κραυγάζοντας οι μεν «αυτά είναι καπιταλιστικές υπερβολές» και οι δε «αυτά είναι συμπτώματα της κομμουνιστικής κατάντιας». Επειδή, όπως γνωρίζετε, σ’ αυτούς τους υψηλούς και διακεκριμένους κύκλους οτιδήποτε λέει ο απέναντί σας, οφείλει να είναι διαβλητό και περιφρονητέο.
Αλλά οι καιροί πέρασαν, οι φωνές ατόνησαν και τελικά σώπασαν. Κι έτσι το πρόβλημα ξανά φύτρωσε μπροστά μας. «Μα δεν αντιλαμβάνεται τις συνθήκες;», γίνονται έξαλλοι μερικοί. «Δεν ξέρει να διαβάζει ούτε ένα νόμο;», αγανακτούν άλλοι. Και οι υποψίες όλο και δυνάμωναν. Μερικοί είχαν αρχίσει ήδη να το φωνάζουν, «το περιβάλλον δεν ήταν απόφοιτο ούτε καν Δημοτικού», αλλά οι πολιτικοί και οι διπλωμάτες είχαν από την κούνια τους εκπαιδευτεί να μη θεωρούν ως δεδομένο παρά μόνο ότι έχει εγκύρως επικυρωθεί, σφραγιστεί κι υπογραφεί υπό των αρμοδίων. Και έξαφνα, ένα παιδάκι φώναξε: «Ο βασιλείας είναι γυμνός!».
Το παιδάκι ήταν ένα στερημένο Ρωσοουκρανόπουλο, που όλοι το φώναζαν Τσέρνομπιλ. Με τα ανήξερα χεράκια του άρπαξε κάποια αέρια ραδιενεργά, κάποιες στάχτες θανατηφόρες, ανακάτεψε κάτι καίσια, κάτι ιώδια, κάτι κάδμια, έριξε και κάμποση ανθρώπινη βλακεία και αφού τα έκανε αχταρμά, μας τα πέταξε στη μούρη!
Όχι, δεν μας άρεσε καθόλου, όχι μόνον αυτά που μας πέταξε, αλλά και η αναγκαστική πλέον διαπίστωση της εξόφθαλμης αγραμματοσύνης του περιβάλλοντος. Η άγνοιά του για το ποια είναι η Σοβιετική Ένωση, η Ασία, η Ευρώπη, τα Βαλκάνια, η Ελλάδα και η Ιταλία ήταν πια πολύ προκλητική για να την αγνοήσουμε.
Με πόνο ψυχής το καταγράψαμε στα πρακτικά: «Ναι, ξεγελαστήκαμε, το περιβάλλον δεν ήξερε ποτέ του να διαβάζει». Εντάξει, δεν μας πολυάρεσε αλλά και την επόμενη φορά που θα συναντήσουμε κάνα παιδάκι, που θα το λένε, ας πούμε Κοζλοντούι (πυρηνικό εργοστάσιο στην Βουλγαρία με πολλά «ατυχήματα») θα ξέρουμε ότι δεν θα έχουμε πολλές δικαιολογίες. Θα ξέρουμε ότι στο μέλλον, όταν θα μας ρωτήσει το εγγόνι μας σε ποιον τόπο ζει, προτού του πούμε όλα τα άλλα, δεν θα παραλείψουμε να το πληροφορήσουμε ότι ζει σε μια μικρή γωνιά ενός μικρού γαλάζιου πλανήτη, που τον μοιράζεται με πολλούς άλλους ακόμη.
Και ναι, δεν θα ξεχάσουμε να του υπενθυμίσουμε αυτό που μάθαμε εμείς με τόσο σκληρό τρόπο. Ότι, δηλαδή, το περιβάλλον είναι παντελώς αγράμματο, γι’ αυτό κι εμείς, οι γραμματιζούμενοι, θα πρέπει να προσέχουμε περισσότερο τι γράφουμε στα διάφορα χαρτιά μας. Ή μήπως ακόμα δεν μάθαμε το μάθημά μας!

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here