Είναι αρκετές οι φορές που αναρωτιέσαι αν τελικά η ευθύνη που κουβαλάς στους ώμους, ενημερώνοντας αλλά και γαλουχώντας αναγνώστες, είναι καρποφόρα.
Ανέκαθεν πίστευα ότι στην κυνηγετική οικογένεια του τόπου μας -με τα στραβά της αλλά και τα θετικά της-πλειοψηφούν οι άνθρωπο με συνείδηση και δεοντολογία. Αν συνέβαινε το αντίθετο, η τύχη του κυνηγιού θα είχε οριστεί με αρνητικό τρόπο προ πολλού.
Όμως η φύση, αυτή η σπουδαία στοργική και διδακτική μητέρα, φροντίζει πάντοτε να καθοδηγεί με σοφία τα πλάσματά της. Οι κυνηγοί, ανήκοντας ουσιαστικά και τυπικά σ’ αυτή, βρίσκουν τον σωστό δρόμο, εμπνεόμενοι από τις διδαχές και τα ποικίλα μηνύματά της.
Ανηφορίζοντας πρόσφατα ένα μονοπάτι στο βουνό των περιχώρων της πόλης μου, σταμάτησα να ξαποστάσω πλάι σε μια τεράστια κοτρόνα ασθμαίνοντας αλλά και απολαμβάνοντας το γύρο τοπίο. Τα χέρια μου ήταν καταγδαρμένα από τα’ αγκάθια, καθώς ανάμεσά τους αναζήτησα με το σουγιά άγρια χόρτα και σπαράγγια, ένα εξίσου αγαπημένο ”θήραμα” τόσο για μένα όσο και πολλές χιλιάδες συνοδοιπόρους.
Απέναντί μου στην πλαγιά ένας μοναχικός άοπλος κυνηγός προσμετρούσε τα κατσάβραχα και λίγο αργότερα με προσπέρασε καλησπερίζοντας μ΄ ένα χαμόγελο ικανοποίησης και πιθανής ευδαιμονίας, αν και ήταν εμφανώς κατάκοπος ο ίδιος αλλά και το πόιντερ που τον συνόδευε.
Στιγμιαία πέρασαν από την σκέψη μου όλα εκείνα τα κατηγορητήρια των αντιτιθέμενων με το κυνήγι που τακτικά «στολίζουν» με αβάσιμους και βαρετούς χαρακτηρισμούς την προσωπικότητα των κυνηγών. Όμως κανείς απ΄ αυτούς δεν ασχολήθηκε πραγματικά με την ιδεολογία και την ψυχοσύνθεση των συγκεκριμένων μελών της κοινωνίας, πριν τους καταδικάσει, ρίχνοντάς τους στο ”πύρ το εξώτερον”. Όλοι σχεδόν έγιναν κυνηγοί επειδή αγάπησαν πρώτα απ΄ όλα τη φύση και τα γοητευτικά μυστικά της.
Κάποιες φορές ένα φαινομενικά ασήμαντο γεγονός μπορεί να έχει μια σπουδαία κατάληξη για κάθε κυνηγό. Είναι οι στιγμές που αφήνουν το στίγμα τους για χρόνια ως σημαντική ανάμνηση της ζωής μας.
Οι κυνηγοί, ρομαντικοί κι επιδέξιοι τρυγητές εμπειριών στη φύση, θα πρέπει να γεύονται από τους χυμούς της αλλά και να γίνονται σοφότεροι από τα διδάγματά της. Καθένας μας, ενεργώντας με συνείδηση, λογική και μεγαλοψυχία, προσθέτει ένα μικρό μεν αλλά σημαντικό λιθαράκι για την προάσπιση της κυνηγετικής αξιοπρέπειας. Διότι σ’ αυτούς τους χαλεπούς καιρούς, όπου όλοι μετατρέπονται σε κατήγορους και δικαστές, ακόμη και το δίκαιο καταποντίζεται.
Η κυνηγετική διαχείριση κι ο κώδικας δεοντολογίας που διέπουν την συμπεριφορά και τις πράξεις των κυνηγών της πατρίδας μας θα βρίσκονται σε αμφισβήτηση, όταν οι ίδιοι ξεχνούν ότι το κυνήγι και η φύση ανήκει και στις επερχόμενες γενιές.
Κι επειδή ουδέποτε υπήρξαμε ασύδοτοι σφετεριστές του φυσικού κεφαλαίου, ας μη λησμονούμε να το αποδεικνύουμε καθημερινά με την στάση μας.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here