Οι νέοι είναι το μέλλον και -απ’ό,τι φαίνεται- το μέλλον παραγκωνίζεται, εξαιτίας της κατάστασης που βιώνουμε όλοι μέσα σ’ ένα ατέρμονο γαϊτανάκι κρίσης της οικονομίας, του covid-19 και των αξιών.
Για να διαπιστώσουμε τον αντίκτυπο των “σκοτεινών’’ εποχών, όπου ανθίζουμε και δημιουργούμε, φτάνει απλά να σταματήσουμε ό,τι κάνουμε για ένα λεπτό και απλά να παρατηρήσουμε γύρω μας.
Η νεολαία της πόλης μας. Στην επαρχία, και συγκεκριμένα στην Άρτα, τα πράγματα δεν φαίνεται να είναι τραγικά, τόσο σε ποσοστό κρουσμάτων όσο και στον ψυχολογικό παράγοντα των νέων ανθρώπων.
Τέσσερις νεαροί, ερωτήθηκαν σχετικά με το πόσο έχουν επιτρέψει στον ιό να “αλλοιώσει’’ την καθημερινότητά τους.
Social Media: Σανίδα σωτηρίας και αποξένωση. Ο Γιάννης, 21 ετών, σε ερώτηση που τέθηκε σχετικά με μια συνηθισμένη “καραντινιασμένη’’ ημέρα, απάντησε το εξής: «Ξεκινώ τη μέρα μου, όπως και πριν. Ετοιμάζω έναν καφέ, πηγαίνω στη δουλειά μου, γυρνάω το μεσημέρι και ξεκουράζομαι. Αν χρειαστεί, το απόγευμα επιστρέφω στη δουλειά. Στη συνέχεια, χαλαρώνω κυρίως, ασχολούμαι με τα social media, δυστυχώς παραπάνω απ’ όσο συνήθιζα…».
Η επικοινωνία μεταξύ μας
Οι “κατήγοροι’’ των Millennials, Generation Y and Z, σπεύδουν να βάλουν στο τραπέζι το θέμα αλλοίωσης της επικοινωνίας, πόσο έχουμε αλλοτριώσει και εκφυλίσει τους κοινωνικούς θεσμούς και κώδικες. Σε μια εποχή που η ελεύθερη κυκλοφορία θυμίζει καθεστωτική ελευθερία, έρχομαι να απαντήσω πως καλημεριζόμαστε πλέον με “χαιρετισμούς φεϊσμουκικούς’’. «Επικοινωνώ με τους δικούς μου ανθρώπους, κυρίως μέσω των social media πια. Είναι συχνή και προσπαθούμε, μέσω της γυμναστικής, να την κάνουμε καθημερινή. Ίσως καταφέρουμε να συναντηθούμε “παρανόμως’’ κάποια στιγμή, να πιούμε έναν καφέ μαζί», συμπληρώνει ο Ηρακλής, 26 ετών.
Αναπολώντας τις μέρες που δεν στέλναμε sms
Ένας απλός περίπατος, μια δραστηριότητα, η κοινωνική συναναστροφή, γενικότερα ό,τι αποτελούσε δεδομένο και απαραχώρητο, ξαφνικά φαντάζει ουτοπικό και ξένο.
Παρόλα αυτά δεν παραπονιούνται, δεν παραβιάζουν τους κανονισμούς. «Μου λείπει η ελευθερία της κίνησης, μια βόλτα το βράδυ και όχι απαραίτητα σε κάποιο νυχτερινό μαγαζί. Προσπαθώ να βλέπω όσο πιο συχνά τους φίλους μου. Μου λείπουν τα ταξίδια, οι εκδρομές. Έχω σημαντικούς, για τη ζωή μου, ανθρώπους στο εξωτερικό», ανέφερε ο Μίλτος, 26 ετών.
Βρίσκοντας τη φωτεινή αχτίδα
Ένα πνεύμα, όσο και να το περιορίσουν οι συνθήκες, δεν σταματά ποτέ να εξελίσσεται και να οραματίζεται. Όσο κι αν μας στερούν μερικά από τα θεμελιώδη δικαιώματα, προς χάρη του κοινού καλού και της δημόσιας υγείας, εμείς δεν παύουμε να προσπαθούμε για το καλύτερο, να ελπίζουμε και να στοχαζόμαστε.
Κάπου εκεί, δημιουργήθηκε το ερώτημα: Μπορεί να προκύψει κάτι θετικό μέσα απ’ όλη αυτή τη δύσκολη κατάσταση που βιώνουμε; «Αυτός ο εγκλεισμός, επέφερε την φυσική στροφή στη φύση και στη συλλογικότητα. Βρισκόμαστε και συναναστρεφόμαστε σε πνεύμα παρέας, με τους φίλους μας», συμπλήρωσε ο Γιώργος, 26 ετών.
Βάζουμε ως επίκεντρο τον άνθρωπο και το περιβάλλον
Αυτό που προκύπτει, είναι το κλασικό μοτίβο ανθρώπινης συμπεριφοράς: Όσους τεχνολογικούς αγώνες κι αν μας επιβάλλουν, όσο περίπλοκα κι αν γίνουν όλα γύρω μας, η απάντηση-λύση κρύβεται στην υπεραπλούστευση των πάντων. Επιστροφή στη φύση και το κέντρο μας, για αναδόμηση και ανακατανομή της “κανονικότητας’’…
*Η Ράνια Κουτσιαύτη είναι δημοσιογράφος

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here