Πρώτα ήταν η οικονομική κρίση. Υπομονή να περάσει και θα φτιάξουν τα πράγματα, θα υπάρξουν ευκαιρίες. Μόλις είχαμε αρχίσει να βλέπουμε, όντως, κάποια βελτίωση, ήρθε ο κορωνοϊός. Υπομονή, λοιπόν, να περάσει και αυτός.
Και ακολουθεί η οικονομική κρίση. Υπομονή να περάσει και αυτή. Στο ενδιάμεσο, ο προγραμματισμός και τα σχέδια είναι απαγορευτικά, ενώ τα όνειρα – η ζωή γενικότερα– υπό αίρεση. Ότι θα έρθει το εμβόλιο, ότι δε θα κλείσουν πάλι όλοι οι χώροι εργασίας μας, ότι δε θα καταστραφεί εντελώς η οικονομία της χώρας, ότι δε θα οδηγηθούμε μαζικά σε κατάθλιψη. Και, κυρίως, υπό την αίρεση ότι θα είμαστε εδώ, ζωντανοί και υγιείς, με τις οικογένειές μας ακέραιες.
Είμαστε η πρώτη μεταπολεμική γενιά που ζει σε χειρότερη οικονομικά κατάσταση από την προηγούμενη, παρόλο που θεωρητικά διαθέτουμε περισσότερα εφόδια (πτυχία, γνώσεις ξένων γλωσσών κλπ). Οι προηγούμενες είχαν, αν μη τι άλλο, στο ξεκίνημα της ενήλικης ζωής τους την ευκαιρία και την ελπίδα ότι οι συνθήκες διαρκώς θα βελτιώνονται. Η εύρεση εργασίας δεν ήταν άθλος και ήταν συχνότερη η αλλαγή επαγγέλματος επειδή βρέθηκε καλύτερη θέση εργασίας, παρά επειδή δεν πληρώθηκαν τα δεδουλευμένα, σε αντίθεση με αυτό που συνηθίζεται σήμερα.
Προφανώς και δεν είναι υπεύθυνη συλλήβδην και καθ’ ολοκληρίαν η προηγούμενη γενιά για τις αλλεπάλληλες κρίσεις, ούτε και είναι πρόσφορη μια τέτοια συζήτηση για απόδοση ευθυνών. Είναι εξωφρενικό, ωστόσο, ότι τελευταία συμβαίνει το ακριβώς αντίστροφο, ακόμη και συντονισμένα από την κυβέρνηση, προκειμένου – με αριστοτεχνική χρήση της μεθόδου του κοινωνικού αυτοματισμού – να καλύψει τις ευθύνες της μέσω της διαίρεσης της κοινωνίας.
Σχεδόν καθημερινά, ακούγεται από τα πλέον επίσημα στόματα- ακόμη και από τον ίδιο τον πρωθυπουργό βήμα της Βουλής- ότι φταίνε οι νέοι για τη διασπορά του κορωνοϊού, επειδή κυκλοφορούν ανεξέλεγκτα. Ότι φταίνε οι νέοι που αδυνατούν να βρουν εργασία, επειδή δεν ξέρουν να συντάσσουν βιογραφικό κι επειδή είναι καλομαθημένοι και αρνούνται να δουλέψουν με «μισθούς» που δεν εξασφαλίζουν ούτε τα έξοδα διαβίωσης. Ότι φταίνε οι νέοι που δεν εργάζονται στον πρωτογενή τομέα, όντας κάτοχοι πτυχίων τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, μεταπτυχιακών, ξένων γλωσσών και πληροφορικής. Γιατί, αν δε φταίνε αυτοί, θα πρέπει να αναζητηθούν θεσμικές και κυβερνητικές ευθύνες.
Η νέα γενιά, από την πλευρά της, που στη συντριπτική της πλειοψηφία τήρησε απαρεγκλίτως τα μέτρα κατά την περίοδο της απαγόρευσης κυκλοφορίας, προκειμένου να προστατεύσει τους μεγαλύτερους, που συλλέγει συνεχώς εφόδια προς απόκτηση μιας επισφαλούς, ανασφάλιστης και κακοπληρωμένης θέσης εργασίας, που δεν της δίνεται η ευκαιρία να προσφέρει εργασία στην πιο παραγωγική ηλικία, έχει κουραστεί να της κουνάνε το δάχτυλο και να της επιρρίπτουν ευθύνες ή να της λένε «τα έχετε βρει όλα έτοιμα και τα θέλετε όλα στο χέρι». Και, κυρίως, έχει κουραστεί να ζει και να ονειρεύεται μονίμως υπό αίρεση.
* Ο Κωνσταντίνος Αθ. Ρίζος
είναι δικηγόρος Άρτας

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here