Δύο αιώνες παρά δύο χρόνια συμπληρώνονται από την ημέρα που ο Ελληνικός λαός, υπόδουλος και γεμάτος από ανθρώπινα ελαττώματα, εξορμούσε για την κατάκτηση της εθνικής ελευθερίας του. Και μικρός ήταν και άοπλος και ανοργάνωτος.

Γνώριζε δε πολύ καλά την δύναμη του κατακτητή, εναντίον του οποίου ορθώνονταν… Όμως ήταν αποφασισμένος… Και αποδύθηκε σ’ έναν άπελπι αγώνα, με τη συναίσθηση ότι έκρουε την πύλη της ιστορίας, πέρα από το κατώφλι της οποίας είχε πολύ περισσότερες πιθανότητες να τον περιμένει το βάραθρο της εκμηδένισης, αντί του δρόμου της ελεύθερης ύπαρξης.

Όμως σήμερα, που το έθνος ατενίζει προς το παρελθόν και η ομαδική ψυχή απλώνεται κυριαρχικά πάνω από τα άτομα και τις αδυναμίες τους, μπορούν να λεχθούν μερικές αλήθειες, που σ’ άλλες στιγμές θα ηχούσαν παράτονα. Οι άνθρωποι, που κατοικούν την μοναδική αυτή γωνία του κόσμου, έχουν μία δραματική μοίρα… Δεν θα ξεφύγουν ποτέ από αυτή… Θα μάχονται, θα εκπλήσσουν, θα μεγαλουργούν, θα πονούν και θα βρίσκονται πάντοτε στο κέντρο της ιστορίας. Το ξέρουν κατά βάθος και ενστικτωδώς το χαίρονται. Είναι όμως η καθημερινή ζωή τόσο ταπεινή, ώστε μόνο όταν την λησμονήσουν, συνειδητοποιούν το προνομιακό μεγαλείο της μοίρας τους. Χρόνια Πολλά.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here