Menu
RSS

Ε-mail: taxydrom@gmail.com || Τηλέφωνο-FAX26810 77302

banner 01

Τζενούλα μας. Nα είναι διαρκές το γλυκοχάραμα στου παραδείσου και των αγγέλων τις γειτονιές, όπου μεταναστεύεις

Τζενούλα μας. Nα είναι διαρκές το γλυκοχάραμα στου παραδείσου και των αγγέλων τις γειτονιές, όπου μεταναστεύεις

Παρόλο που συμπάσχαμε στο δράμα της σοβαρής ασθένειας της όρασής της, εν τούτοις δεν της το δείχναμε. Βλέπετε ότι εμείς οι γονείς της και ο αδελφός της, είχαμε διαγνώσει ότι δεν το ήθελε και το σεβαστήκαμε

Όμως δεν πάψαμε να τη θαυμάζουμε και να την καμαρώνουμε βλέποντάς την: Όρθια, Περήφανη Γυναίκα, Αρχόντισσα στην Εμφάνιση, Ευγενής στους Τρόπους, Αθεράπευτα Ερωτευμένη με τη Δουλειά της, Αμοιβαία Λατρεμένη Σύζυγος, Πονεσιάρα Κόρη και Αδελφή, Αφύσικα Στωική, Απίστευτα Γενναία, Έτοιμη να αντιμετωπίσει με αξιοπρέπεια ακόμη και το θάνατο.
Γιατί η λατρεμένη κορούλα, η Τζενούλα μας, το λαμπερό αστέρι μας, αν και τις δύο τελευταίες ημέρες αισθάνονταν την καυτή ανάσα του Χάρου, καμία φρίκη για το θάνατο που την πλησίαζε. Ούτε από εκείνη ούτε από εμάς που βρισκόμασταν δίπλα της να το δείχνουμε, όταν τη βλέπαμε ακόμη να γυρίζει να μας κοιτάξει ... Με εκείνα τα μάτια, τις πανέμορφες λίμνες, που σε αφόπλιζαν. Τα περήφανα μάτια που σου άνοιγαν δρόμους, για όλα τα αξιοθαύμαστα...
Όμως θλιβερή πραγματικότητα κοινή για όλους τους ανθρώπους, ο θάνατος. Η άρση της ζωής, ο καταλύτης αυτού του θεϊκού δώρου, το κοινό τέρμα, η αναπότρεπτη κατάληξη. Φαινόμενο πανανθρώπινο, διαχρονικό και παγκόσμιο. Αλλά διαχρονικό και το ερώτημα, όχι τόσο για τη ζωή, αλλά για τον θάνατο, που μένει αναπάντητο. «Όντως φοβερώτατον το του θανάτου μυστήριον, πως ψυχή εκ του σώματος βιαίως χωρίζεται εκ της αρμονίας και της συμφυίας ο φυσικώτατος δεσμός θείω βουλήματι αποτέμνεται», έγραψε ο Ιωάννης Δαμασκηνός και το ακούμε να «επαναλαμβάνεται» κατά την εξόδιο ακολουθία.
Ωστόσο, η αλήθεια είναι αδυσώπητη... Πως η ώρα του θανάτου είναι φοβερή για κάθε άνθρωπο και τα συμβαίνοντα εκείνη τη στιγμή, είναι ασύλληπτα από τις ανθρώπινες αισθήσεις. Όπως είναι μεγάλη αλήθεια, πως όταν ο τόπος αδειάζει οριστικά από τον άνθρωπο που φεύγει, το κενό του πληρώνεται από το ανάστημα του χαμένου. Και, τότε είναι που ο νεκρός του «φωνάζει» για το ποιος ήταν, για το πόσο ζύγιζε, όχι μόνο στις καρδιές των αγαπημένων του αλλά και πάνω στο στήθος του χρόνου, της εποχής του και της πατρίδας του.
Όμως, η πανέμορφη ψυχή τε και σώματι ταξιδιώτισσα του Δευτεριάτικου απομεσήμερου, της 16ης Σεπτεμβρίου 2019, που έφυγε από τον ιερό ναό του Αγίου Δημητρίου με δεμένες για πάντα τις εγκόσμιες αποσκευές της, δεν θα χρειαστεί το κρύο χέρι του θανάτου να της περιχαράξει το αληθινό πρόσωπο. Γιατί πολλά χρόνια πρωτύτερα, από έφηβη κιόλας, είχε μπει στο μονοπάτι των ξεχωριστών του πνεύματος, του πολιτισμού, της εργατικότητας, της ευσυνειδησίας και περισσότερο της αγάπης προς και από τον συνάνθρωπο και ειδικότερα τα παιδιά που επί 30 χρόνια επιζητούσαν τα αγγλόφωνα... φώτα, που εκείνη τους τα έδινε απλόχερα, με αξιοζήλευτη συνέπεια. Και κυρίως με αυταπάρνηση που σε κάποιες περιπτώσεις αδιαφορούσε αν έθετε σε δοκιμασία ακόμη και την υγεία της.
Παλαιότεροι μαθητές του φροντιστηρίου της, που διαγωνίζονταν στην Αγγλική τη θυμούνται να τους περιμένει έξω από το ξενοδοχείο «Βυζαντινό» με τον μετεγχειρητικό ορό υπερυψωμένο και τον καθετήρα στις φλέβες της να τους συμβουλεύει για την επικείμενη προφορική εξέταση. Και με την έξοδό τους από τη γραπτή εξέταση να πετυχαίνει διάνα τις βαθμολογικές επιδόσεις τους, που αργότερα θα τους χάριζαν το δίπλωμα της επιτυχίας στην Αγγλική.
Όπως τη θυμάμαι εγώ, ο πατέρας της, όταν η ίδια, αν και με προβληματική όραση, επέμενε να διδάσκει τα παιδιά της για τις εξετάσεις του περασμένου Ιουνίου και να έχει το φανταστικό ποσοστό επιτυχίας 100% στο lower, proficiency κά.
Γιατί το Τζενάκι μας, αγαπητοί φίλοι, η λατρευτή μας κορούλα και αδελφή, η υποδειγματική σύζυγος, η Αριστούχος του Τμήματος Αγγλικής Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών και επί σειρά ετών διευθύνουσα το «Κέντρο Ξένων Γλωσσών, Τζένη Α. Κολιάτσου», είχε αποδείξει έγκαιρα, πως έμελλε να είναι μια από τις αντιπροσωπευτικότερες βαθιές Αρτινές συνειδήσεις, εκείνες τις προορισμένες να επαληθεύουν τη μοίρα των ημερών τους και να ενσαρκώνουν, στην προσωπική τους δοκιμασία, την εποχή τους.
Αλλά και οι αλλεπάλληλες πρωτιές του φροντιστηρίου της, και η με συντριπτικά ποσοστά επιτυχία των μαθητών και μαθητριών της, που χάρη στην βαθιά γνώση και διδακτική εμπειρία της απέκτησαν ξενόγλωσσα πτυχία, φαίνεται να επιβεβαιώνουν όλους όσοι καθ’ όλη την 30χρονη φροντιστηριακή δραστηριότητά της, την αποκαλούσαν «διακεκριμένη αγγλόφωνη καθηγήτρια».
Ωστόσο, η Τζενούλα μας, στη σύντομη σχετικά παρουσία της στην Αρτινή κοινωνία, είχε την ευκαιρία να αναδείξει τις ευαισθησίες της και στον τομέα του πολιτισμού όταν ως εκλεγμένο μέλος ΔΣ του «Σκουφά» (23/1/2008), πρόσφερε εκεί τις καλές της υπηρεσίες.
ΤΖΕΝΗ μου, πολυαγαπημένη μου κορούλα! Διαρκές να είναι το καλό γλυκοχάραμα στου Παραδείσου και των Αγγέλων τις γειτονιές, που από το προαύλιο του Αγίου Δημητρίου μεταναστεύεις, είναι οι ευχές του πατέρα σου, της μητέρας σου Σεβαστής και του αδελφού σου Κώστα.
Και το χώμα που θα σε σκεπάσει, να είναι, τόσο ελαφρύ, που να μην σκιάζει το φέγγος της συνολικής γήινης ομορφιάς σου και τόσο βαρύ που να μην ... συνθλίβει τη μνήμη σου, να είναι οι ευχές των πολλών συγγενών και φίλων που σε κατευοδώνουν.
Ο πατέρας σου
Αντώνης Κολιάτσος

back to top

|| Όροι χρήσης & Σχόλια αναγνωστών ||

ΟΡΟΙ ΧΡΗΣΗΣ. Το σύνολο του περιεχομένου και των υπηρεσιών του www.taxydromosartas.gr διατίθεται στους επισκέπτες αυστηρά για προσωπική χρήση. Απαγορεύεται η χρήση ή επανεκπομπή του σε οποιοδήποτε μέσο, μετά ή άνευ επεξεργασίας, χωρίς προηγούμενη γραπτή άδεια του εκδότη.

ΣΧΟΛΙΑ. Το παρόν διαδικτυακό μέσο ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρει περί των επωνύμων ή ανωνύμων σχολίων που φιλοξενεί. Σε περίπτωση που θεωρείτε πως θίγεστε από κάποιο εξ' αυτών, επικοινωνήστε μέσω της φόρμας επικοινωνίας ή με e-mail έτσι ώστε να αφαιρεθεί.