RSS

Ε-mail: taxydrom@gmail.com - Τηλέφωνο: 26810 77302 - FAX: 26814 00062

Τελευταία νέα ανά κατηγορία

  1. Πολιτισμός
  2. Κοινωνικά
  3. Αθλητικά
  4. Οικονομία
  5. Πολιτική

Μαγευτικός Θεός της Σφαγής στο «ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗ»

Μαγευτικός Θεός της Σφαγής στο «ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗ»

Έχω γράψει στο παρελθόν ότι η Άρτα έχει την τύχη να διαθέτει πλέον αξιολογότατες θεατρικές ομάδες που ανεβάζουν σπουδαία έργα του ελληνικού και παγκόσμιου ρεπερτορίου, αναβαθμίζοντας τη θεατρική παιδεία και αισθητική του αρτινού κοινού. Ευτυχής συγκυρία το έφερε έτσι ώστε αυτές τις μέρες να συνυπάρχουν στην περιοχή μας οι παραστάσεις τριών έργων σπουδαίων δραματουργών, από ομάδες που εγγυώνται εξαιρετική απόδοση.

Την Παρασκευή που μας πέρασε (13 Απριλίου) παρακολούθησα στην αίθουσα του πολιτιστικού συλλόγου «Μακρυγιάννης», το έργο «Ο Θεός της σφαγής», της Γιασμίνας Ρεζά, από τη θεατρική ομάδα του συλλόγου, σε σκηνοθεσία της Ζωής Μπαρτζώκα με τη βοήθεια της Λένας Μπασδέκη. Η εμπειρία της σκηνοθέτιδος, αλλά και η ιστορία του θεατρικού τμήματος του «Μακρυγιάννη» αποτελούσαν εχέγγυα για μια παράσταση υψηλής ποιότητας και πραγματικά το τελικό αποτέλεσμα δεν απογοητεύει, τουναντίον συναρπάζει το θεατή.
Η Γιασμίνα Ρεζά είναι σύγχρονη (μόλις 59 ετών) γαλλίδα συγγραφέας και δραματουργός, ευρύτερα γνωστή και ως επίσημη βιογράφος του πρώην προέδρου της Γαλλίας, Νικολά Σαρκοζί. Είναι λοιπόν επηρεασμένη από τη γαλλική δραματουργία και εμπνευσμένη από τη σύγχρονη γαλλική κοινωνική πραγματικότητα.“Ο Θεός της σφαγής” είναι έργο γραμμένο σε πραγματικό χρόνο, πράγμα σπάνιο στο θέατρο, όπου υπάρχουν πάντα παύσεις μέσα από τις οποίες περνάμε από τη μία πράξη στην άλλη, από τη μία χρονική στιγμή σε άλλη πολύ μεταγενέστερη. Στο έργο αυτό, όμως, η ενότητα τόπου, χρόνου και δράσης είναι απόλυτη. Όλα συμβαίνουν μέσα σε μιάμιση ώρα, χωρίς κενά, χωρίς “πέντε λεπτά αργότερα”, για να προσδώσουν στην κατάσταση αμεσότητα και ακρίβεια. Επιφανειακά το έργο φαίνεται να είναι ένα τυπικό γαλλικό μπουλβάρ (ελαφρά κωμωδία με έξυπνο διάλογο, ερωτικές ίντριγκες και χαραχτήρες κυρίως από τον κόσμο της αστικής τάξης, ενίοτε και με δραματικές απολήξεις), έχει όμως να δείξει πολύ περισσότερα από αυτό. Η υπόθεση βασίζεται σε μια σχετικώς συνηθισμένη και απλή κατάσταση. Δύο παιδιά 11 χρονών τσακώνονται σε ένα πάρκο μιας γαλλικής πόλης. Το ένα παιδί χτυπάει το άλλο με ένα ξύλο και του σπάει δύο δόντια. Οι γονείς του θύματος καλούν στο σπίτι τους τούς γονείς του θύτη ώστε να λύσουν την υπόθεση ήρεμα και πολιτισμένα, όπως ταιριάζει σε νοήμονες, και λογικούς ανθρώπους.
Μέσα από αυτό το συνηθισμένο περιστατικό, η Ρεζά αναπλάθει μια ανατομία της ανθρώπινης συμπεριφοράς που ακροβατεί επικίνδυνα προσπαθώντας να ισορροπήσει ανάμεσα στο «φαίνεσθαι» και το «είναι», το δήθεν και το πραγματικό, μεταξύ των κανόνων που ορίζονται από την παιδεία, την καλλιέργεια και τους νόμους από τη μια και των ορμέμφυτων ενστίκτων που προέρχονται από αρχέγονη βία και την ανάγκη της εξουσίας από την άλλη. Η συγγραφέας μας δείχνει ότι πίσω από την πολιτισμένη βιτρίνα της αστικής κουλτούρας καιροφυλακτεί το ζωώδες ένστικτο που αναζητά την κατάλληλη ευκαιρία για να ελευθερωθεί και να δείξει το αποκρουστικό πρόσωπό του. Κι αν η αφορμή του έργου φαίνεται «αθώα», καθώς τα εντεκάχρονα παιδιά που δέρνονται δεν έχουν υποστεί ακόμη την επίδραση της αστικής παιδείας, οι γονείς δεν έχουν δικαιολογία για την τελική τους κατάληξη. Ξεκινώντας να συζητούν πολιτισμένα για να δώσουν εξηγήσεις στο πλαίσιο της λογικής και του καθωσπρεπισμού, καλύπτουν ταχύτατα το δρόμο πίσω προς τον πρωτογονισμό και τα αρχέγονα ένστικτα, λησμονώντας τα μοντέλα της παιδείας, της ανεκτικότητας και της ειρηνικής συμβίωσης και αναδεικνύοντας συμπεριφορές που παραπέμπουν σε ζωώδεις κινήσεις, επιθετικές ενέδρες και αφηνιασμένα ζώα.
Εύστοχα η Ρεζά επιλέγει για πρωταγωνιστές του έργου της δύο ζευγάρια από τα ανώτερα αστικά στρώματα της γαλλικής κοινωνίας (μια διανοούμενη ακτιβίστρια, ένας πετυχημένος επιχειρηματίας, μια σύμβουλος επιχειρήσεων, ένας μεγαλοδικηγόρος και νομικός σύμβουλος μεγάλης φαρμακοβιομηχανίας) όπου θεωρητικά η επίδραση της παιδείας, της λογικής και της κουλτούρας θα έπρεπε να είναι πιο έντονη, χωρίς τελικά να είναι έτσι. Αυτή η στόχευση αποτελεί πρόκληση για τον όποιο σκηνοθέτη του έργου, αφού θα πρέπει χωρίς υπερβολές και με σταδιακές μεταπτώσεις να παρουσιάσει τη μεταστροφή των ηρώων από πολιτισμένα και λογικά όντα σε αφηνιασμένους πρωτόγονους έτοιμους να αρπαχτούν (τόσο το ένα ζευγάρι με το άλλο, όσο και οι σύζυγοι μεταξύ τους ή οι άνδρες με τις γυναίκες).
Η Ζωή Μπαρτζώκα έχει την εμπειρία αλλά και τη σκηνοθετική ευφυΐα να μην πέσει στον κίνδυνο του φθηνού εντυπωσιασμού. Καθοδηγεί με μαεστρία τους ηθοποιούς (μεταξύ των οποίων και η ίδια), μέσα από τις παύσεις, την έκφραση του προσώπου και την κινησιολογία ώστε η τελική έκρηξη να έλθει φυσιολογικά και η τελική κατάληξη να φέρει την «κάθαρσιν» που πρέπει. Εύστοχα, νομίζω, ενισχύει την κριτική στον καθωσπρεπισμό που προβάλλεται από τη συγγραφέα.
Οι ηθοποιοί φανερά ενστερνίστηκαν και απέδωσαν εξαιρετικά τη ματιά της σκηνοθέτιδος. Ο Δημήτρης Καραμπίκας (τον οποίο βλέπω για πρώτη φορά, νομίζω, στο θέατρο της Άρτας), αποδίδει ρεαλιστικά τον κυνικό μεγαλοδικηγόρο Αλαίν που αναγκάζεται να βρίσκεται σε ξένο σπίτι ενώ θα ήθελε οπωσδήποτε να είναι οπουδήποτε αλλού. Η κυνικότητα με την οποία αντιμετωπίζει το πρόβλημα της δουλειάς του σε πείθει ότι μάλλον είναι δικηγόρος και στην καθημερινή του ζωή, ενώ η μετάπτωσή του έρχεται λογικά. Οι αντιδράσεις του και η έκφρασή του όταν χάνει το κινητό του δείχνουν υποκριτικό ταλέντο.
Ο Κώστας Γρούμπας, ως Μισέλ, έμπορος ειδών κιγκαλερίας, καταπιεσμένος από μια πολύ ενεργητική σύζυγο, ώστε να προσαρμοστεί στην εικόνα που θέλει η γυναίκα του να δείχνουν στην κοινωνία, δίνει εύγλωττα τόσο την εσωτερική καταπίεση όσο και την τελική έξαρση που θα οδηγήσει στην απελευθέρωση της βίας. Αυτό το κάνει χωρίς υπερβολές, εύκολους θεατρινισμούς και κραυγές, αλλά με έναν εσωτερικό πόνο που σταδιακά ξεχειλίζει για να μετατραπεί σε έξαρση.
Η Όλγα Τσιάφη υποδύεται έξοχα τη φιλότεχνη ακτιβίστρια και συγγραφέα Βερονίκ που έχει μεν σκοπό να επιβάλει τους κανόνες του πολιτισμού σχεδόν με το ζόρι, αλλά δε διστάζει να επιβάλλεται εμφανώς στο σύζυγό της, προκειμένου να πετύχει αυτό που θέλει. Για να φτάσει στο άλλο άκρο, της ανομολόγητης αλλά φανερής αποδοχής της βίας απαιτείται εσωτερική πάλη και σπαραγμός που αναδεικνύονται τόσο στις σκηνές όπου η ίδια μιλάει, όσο (και πολύ περισσότερο) εκεί όπου σιωπά, αλλά με τις κινήσεις και την έκφρασή της δίνει θεατρικά «διαμάντια». Η Ζωή Μπαρτζώκα, ως Ανέτ, σύμβουλος επιχειρήσεων (άρα επιτυχημένη μπίζνες γούμαν), κάπως μεγαλύτερη από τον άνδρα της (σε δεύτερο γάμο) αποδίδει μαεστρικά τόσο τα ενοχικά συμπλέγματα όσο και τις ανασφάλειες της ηρωίδας.
Οι φωτισμοί των Λεωνίδα Σπαή και Θανάση Καλοβελώνη ενισχύουν και προωθούν την πορεία του έργου, το σκηνικό του Γιάννη Τζουμάκα αποδίδει ρεαλιστικά την κοινωνική κατάσταση των ηρώων και αποδεικνύεται λειτουργικότατο, τα κοστούμια επιμελημένα από την Όλγα Τσιάφη αναδεικνύουν το «φαίνεσθαι» των ηρώων και συμβάλλουν στην προώθηση της πλοκής. Πρόκειται για μια παράσταση που αποζημιώνει το θεατή, τιμά την ιστορία του θεατρικού τμήματος του «Μακρυγιάννη» και αποτελεί καύχημα των συντελεστών της.

back to top

Επικοινωνήστε μαζί μας...

TAXY LOGO1

Γραφεία: Νόρμαν & Σκουφά - ΑΡΤΑ, ΤΚ 47100

Ε-mail & Διαφήμιση: taxydrom@gmail.com

Τηλέφωνο: 26810 77302

FAX: 26814 00062

Συνδρομή στην εφημερίδα: 50 ευρώ/έτος

Σαν σήμερα...

Ειδήσεις ανά ημερομηνία

« May 2018 »
Mon Tue Wed Thu Fri Sat Sun
  1 2 3 4 5 6
7 8 9 10 11 12 13
14 15 16 17 18 19 20
21 22 23 24 25 26 27
28 29 30 31      

Όροι χρήσης & Σχόλια αναγνωστών

ΟΡΟΙ ΧΡΗΣΗΣ. Το σύνολο του περιεχομένου και των υπηρεσιών του www.taxydromosartas.gr διατίθεται στους επισκέπτες αυστηρά για προσωπική χρήση. Απαγορεύεται η χρήση ή επανεκπομπή του σε οποιοδήποτε μέσο, μετά ή άνευ επεξεργασίας, χωρίς προηγούμενη γραπτή άδεια του εκδότη.

ΣΧΟΛΙΑ. Το παρόν διαδικτυακό μέσο ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρει περί των επωνύμων ή ανωνύμων σχολίων που φιλοξενεί. Σε περίπτωση που θεωρείτε πως θίγεστε από κάποιο εξ' αυτών, επικοινωνήστε μέσω της φόρμας επικοινωνίας ή με e-mail έτσι ώστε να αφαιρεθεί.